Numbers 31 — Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

2“ໃຫ້ລົງໂທດຊາວມີດີອານສຳລັບສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ. ຫລັງຈາກນັ້ນແລ້ວ ເຈົ້າຈະຕາຍ.”

3ດັ່ງນັ້ນ ໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ຈົ່ງຕຽມຕົວເຮັດເສິກ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະໂຈມຕີຊາວມີດີອານໄດ້ ແລະລົງໂທດພວກເຂົາສຳລັບສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ.

4ແຕ່ລະເຜົ່າຂອງຊາດອິດສະຣາເອນເກນທະຫານໃຫ້ໄດ້ໜຶ່ງພັນຄົນ.”

5ສະນັ້ນ ແຕ່ລະເຜົ່າຈຶ່ງໄດ້ເກນເອົາທະຫານໜຶ່ງພັນຄົນ ເມື່ອລວມກັນແລ້ວມີທະຫານ 12.000 ຄົນ ຕຽມອອກສູ້ຮົບ.

6ໂມເຊໄດ້ສົ່ງທະຫານເຫຼົ່ານີ້ອອກສູ້ຮົບພາຍໃຕ້ການບັນຊາຂອງຟີເນຮາ ລູກຊາຍຂອງປະໂຣຫິດເອເລອາຊາ. ຟີເນຮາຮັບຜິດຊອບສິ່ງຂອງໃນຫໍເຕັນ ແລະແກສຳລັບເປົ່າເປັນສັນຍານສູ້ຮົບ.

7ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໂຈມຕີພວກມີດີອານ ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັ່ງໂມເຊໄວ້ ແລະຂ້າຜູ້ຊາຍທຸກຄົນຖິ້ມ

8ຕະຫລອດທັງກະສັດມີດີອານຫ້າຄົນ ດັ່ງນີ້: ເອວີ, ເຣເກມ, ຊູຣະ, ຮູເຣ ແລະເຣບາ. ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າບາລາອາມລູກຊາຍຂອງເບອໍດ້ວຍ.

9ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຈັບເອົາແມ່ຍິງ ແລະເດັກນ້ອຍມີດີອານມາເປັນຊະເລີຍ ແລະຢຶດເອົາຝູງງົວກັບຝູງແກະຕະຫລອດທັງຊັບສົມບັດຂອງພວກເຂົາ

10ແລະຈູດເມືອງ ພ້ອມຄ້າຍພັກຂອງພວກເຂົາຖິ້ມໝົດ.

11ພວກເຂົາໄດ້ຢຶດເອົາສິ່ງຂອງ ພ້ອມກັບຊະເລີຍເສິກ ແລະສັດທັງໝົດ

12ມາມອບໃຫ້ໂມເຊແລະເອເລອາຊາ ຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດ ແລະຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນທີ່ຄ້າຍພັກທົ່ງພຽງໂມອາບ ຢູ່ຟາກໜຶ່ງຂອງແມ່ນໍ້າຈໍແດນ ຊຶ່ງກົງກັນຂ້າມກັບເມືອງເຢຣິໂກ.

13ໂມເຊ, ເອເລອາຊາ ແລະພວກຜູ້ນຳອື່ນໆຂອງຊຸມຊົນທັງໝົດ ໄດ້ອອກຈາກຄ້າຍພັກມາຕ້ອນຮັບກອງທັບທີ່ກັບມາ.

14ໂມເຊໄດ້ຮ້າຍພວກນາຍທະຫານ, ພວກຜູ້ບັນຊາການກອງພັນ ແລະພວກຜູ້ບັນຊາກອງຮ້ອຍທີ່ນຳທັບກັບຄືນມານັ້ນວ່າ,

15“ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄວ້ຊີວິດພວກແມ່ຍິງເຫຼົ່ານີ້?

16ບໍ່ຈື່ບໍວ່າແມ່ນຍິງມີດີອານທີ່ໄດ້ເຮັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງບາລາອາມ ແລະທີ່ເປອໍ ໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ. ເຫດການນັ້ນເປັນເຫດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຕ້ອງລົ້ມຕາຍດ້ວຍໂຣກລະບາດ.

17ສະນັ້ນ ບັດນີ້ໃຫ້ຂ້າເດັກນ້ອຍຜູ້ຊາຍ ແລະແມ່ຍິງທຸກໆຄົນທີ່ເຄີຍໄດ້ຮ່ວມເພດກັບຜູ້ຊາຍຖິ້ມ

18ແຕ່ຈົ່ງໄວ້ຊີວິດຍິງສາວບໍຣິສຸດທຸກໆຄົນສຳລັບພວກເຈົ້າເອງ.

19ໃຫ້ພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຂ້າຄົນຫລືຈັບບາຍຊາກສົບ ອອກຢູ່ນອກຄ້າຍພັກເປັນເວລາເຈັດວັນ. ໃນວັນທີສາມກັບວັນທີເຈັດໃຫ້ພວກເຈົ້າ ແລະພວກແມ່ຍິງທີ່ຖືກຈັບມານັ້ນເຮັດພິທີຊຳລະຕົວ.

20ໃຫ້ຊຳລະເສື້ອຜ້າທຸກໆໂຕ ແລະ ທຸກໆສິ່ງທີ່ເຮັດດ້ວຍໜັງສັດ, ຂົນແບ້ ແລະໄມ້.”

21ປະໂຣຫິດເອເລອາຊາໄດ້ບອກພວກນັກຮົບທີ່ຫາກໍກັບມາແຕ່ເຮັດເສິກນັ້ນວ່າ, “ອັນນີ້ແມ່ນລະບຽບການທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ໃຫ້ໂມເຊ.

22ທຸກໆສິ່ງທີ່ໄຟໄໝ້ບໍ່ໄດ້ ເຊັ່ນວ່າ: ຄຳ, ເງິນ, ທອງສຳຣິດ, ເຫຼັກ, ກົ່ວ ແລະຊືນ ໃຫ້ເຮັດພິທີຊຳລະມົນທິນໂດຍໃຊ້ໄຟເຜົາ. ສ່ວນສິ່ງອື່ນໃຫ້ໃຊ້ນໍ້າລ້າງເພື່ອຊຳລະ.

24ໃນມື້ທີເຈັດໃຫ້ຊັກເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງພວກເຈົ້າ ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເປັນມົນທິນຕາມກົດບັນຍັດ ແລະກັບເຂົ້າໄປໃນຄ້າຍພັກໄດ້.”

25ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ບອກໂມເຊວ່າ,

26“ໃຫ້ເຈົ້າແລະເອເລອາຊາພ້ອມດ້ວຍບັນດາຫົວໜ້າຄອບຄົວຂອງຊຸມຊົນຄົນອື່ນໆ ພາກັນນັບສິ່ງຂອງທັງໝົດ ທີ່ໄດ້ຢຶດມາຕະຫລອດທັງຊະເລີຍເສິກແລະສັດດ້ວຍ.

27ຈົ່ງແບ່ງສິ່ງຂອງເຫຼົ່ານັ້ນອອກເປັນສອງສ່ວນເທົ່າກັນຄື: ສ່ວນໜຶ່ງສຳລັບທະຫານທີ່ໄດ້ອອກໄປສູ້ຮົບ ແລະອີກສ່ວນໜຶ່ງສຳລັບຊຸມຊົນ.

28ສຳລັບສ່ວນທີ່ເປັນຂອງນັກຮົບນັ້ນ ຈົ່ງຫັກເອົາໜຶ່ງໃນຫ້າຮ້ອຍເປັນຂອງຖວາຍສຳລັບພຣະເຈົ້າຢາເວ ບໍ່ວ່າເປັນຊະເລີຍເສິກ, ງົວ, ລໍ, ແກະ ແລະແບ້ກໍດີ.

29ຈົ່ງມອບສ່ວນນີ້ໃຫ້ປະໂຣຫິດເອເລອາຊາ ຕາມພິທີຖວາຍເຄື່ອງອຸດໜູນພິເສດແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ.

30ສຳລັບສ່ວນຂອງຊຸມຊົນນັ້ນເໝືອນກັນ ໃຫ້ຫັກເອົາໜຶ່ງໃນຫ້າສິບ ມອບໃຫ້ແກ່ພວກເລວີທີ່ເບິ່ງແຍງຫໍເຕັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ ບໍ່ວ່າເປັນຊະເລີຍ, ງົວ, ລໍ, ແກະ ແລະແບ້ກໍດີ.”

31ໂມເຊ ແລະປະໂຣຫິດເອເລອາຊາກໍເຮັດຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້ນັ້ນທຸກປະການ.

32ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນລາຍຊື່ສິ່ງຂອງທີ່ນັກຮົບຢຶດມາໄດ້ ໂດຍບໍ່ນັບສິ່ງຂອງທີ່ພວກເຂົາຮັກສາໄວ້ເອງ ມີດັ່ງນີ້: ແກະແລະແບ້ 675.000 ໂຕ, ງົວ 72.000 ໂຕ, ລໍ 61.000 ໂຕ ແລະຍິງສາວບໍຣິສຸດ 32.000 ຄົນ.

36ສຳລັບສ່ວນທີ່ເປັນຂອງນັກຮົບນັ້ນ ມີແກະແລະແບ້ລວມທັງໝົດ 337.500 ໂຕ, 675 ໂຕ ຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ; ງົວ 36.000 ໂຕ ເປັນຂອງນັກຮົບແລະ 72 ໂຕ ຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ; ລໍ 30.500 ໂຕ ເປັນຂອງນັກຮົບແລະ 61 ໂຕ ຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະຍິງສາວບໍຣິສຸດ 16.000 ຄົນ ເປັນຂອງບັນດານັກຮົບ ແລະ 32 ຄົນ ຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ.

41ສະນັ້ນ ໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ມອບເຄື່ອງຖວາຍພິເສດແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວນີ້ ໃຫ້ປະໂຣຫິດເອເລອາຊາ ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັ່ງໂມເຊ.

42ສຳລັບສ່ວນຂອງຊຸມຊົນນັ້ນ ມີເທົ່າກັບສ່ວນຂອງນັກຮົບ ດັ່ງນີ້: ແກະແລະແບ້ 337.500 ໂຕ, ງົວ 36.000 ໂຕ, ລໍ 30.500 ໂຕ ແລະຍິງສາວບໍຣິສຸດ 16.000 ຄົນ.

47ໂມເຊໄດ້ຫັກໜຶ່ງໃນຫ້າສິບຂອງຊະເລີຍແລະສັດມອບໃຫ້ແກ່ພວກເລວີ ຜູ້ທີ່ເບິ່ງແຍງຫໍເຕັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ ຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັ່ງໂມເຊ.

48ແລ້ວພວກນາຍທະຫານທີ່ບັນຊາການກອງທັບກໍໄດ້ມາຫາໂມເຊ

49ແລະລາຍງານວ່າ, “ທ່ານເອີຍ ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ນັບທະຫານທີ່ຢູ່ໃຕ້ບັນຊາການເບິ່ງ ແລະເຫັນວ່າບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວຂາດຫາຍໄປ.

50ສະນັ້ນ ພວກຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ນຳເຄື່ອງເອ້ເປັນຄຳທີ່ຢຶດເອົາມາໄດ້ມີດັ່ງນີ້: ປອກແຂນ, ປອກຂໍ້ມື, ແຫວນ, ຕ້າງຫູ ແລະສາຍຄໍ. ພວກຂ້ານ້ອຍຂໍຖວາຍສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຢາເວເປັນການໄຖ່ຊີວິດ ເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະປົກປັກຮັກສາພວກຂ້ານ້ອຍ.”

51ໂມເຊແລະປະໂຣຫິດເອເລອາຊາໄດ້ຮັບເອົາຄຳແລະເຄື່ອງເອ້ເປັນຄຳທັງໝົດນັ້ນ.

52ຄຳທັງໝົດທີ່ບັນດານາຍທະຫານໄດ້ຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ມີ 16.750 ເຊເຄນ (ປະມານ 200 ກິໂລກຼາມ).

53ສ່ວນພວກນາຍທະຫານກໍໄດ້ຮັກສາສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຢຶດມາໄດ້ນັ້ນໄວ້ເປັນຂອງຕົນເອງ.

54ດັ່ງນັ້ນ ໂມເຊແລະປະໂຣຫິດເອເລອາຊາ ຈຶ່ງໄດ້ນຳເຄື່ອງຄຳຈາກນາຍພັນ ນາຍຮ້ອຍ ໄປໄວ້ທີ່ຫໍເຕັນບ່ອນຊຸມນຸມ ເພື່ອໃຫ້ເປັນທີ່ລະນຶກເຖິງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຢາເວ.