Acts 24

Tajik NT 1999

← Chapter 23 Jump to: Chapter 25 →

1Пас аз панҷ рӯз саркоҳин Ҳанониё бо пирон ва Тартуллус ном ҳуқуқшиносе омад, ва онҳо шикояти худро дар ҳаққи Павлус ба ҳоким супурданд.

2Вақте ки Павлусро даъват карданд, Тартуллус ба айбдор кардани ӯ сар карда, гуфт:

3«Эй Феликси муҳтарам, мо ҳамеша ва дар ҳама ҷо бо камоли миннатдорӣ эътироф менамоем, ки дар сояи ту осоиши комил дорем, ва ба туфайли дурандешии ту ин халқ ба некӯаҳволӣ расидааст;

4вале, барои он ки туро бисёр заҳмат надиҳам, аз ту хоҳишмандам, ки аз рӯи меҳрубонӣ мухтасаран арзи моро шунавӣ.

5Зеро ин мардро вайронкор ёфтаем, ки ӯ ҳамаи яҳудиёни рӯи оламро ба шӯр меандозад ва сардастаи бидъати носирӣ мебошад.

6Ӯ ҳатто кӯшиш намудааст, ки ибодатгоҳро ҳаром гардонад; ва мо ӯро дастгир кардем;

8худат метавонӣ тафтиш намуда, ҳар он чиро, ки мо бар ӯ даъво дорем, аз ӯ фаҳмӣ».

9Яҳудиён айби /Павлусро/ тасдиқ карда, гуфтанд, ки чунин аст.

10Чун ҳоким ба Павлус ишора кард, ки сухан гӯяд, ӯ чунин ҷавоб дод: «Азбаски медонам, ки ту чандин сол боз довари ин халқ ҳастӣ, ман кори худро дилпурона муҳофизат менамоям;

11ту метавонӣ фаҳмӣ, ки дувоздаҳ рӯз зиёд нагузаштааст, ки ман барои парастиш ба Уршалим рафта будам;

12ва маро ҳеҷ кас надидааст, ки дар ибодатгоҳ, ё куништҳо ва ё дар шаҳр бо касе баҳс карда бошам ё ки мардумро ба шӯр андохта бошам;

13низ он чиро, ки акнун бар ман даъво менамоянд, исбот карда наметавонанд;

14лекин инро назди ту эътироф мекунам, ки аз рӯи Тариқате ки онҳо бидъат меноманд, ман ба Худои падарон чунин ибодат менамоям, ки ба ҳар чи дар Таврот ва дар китобҳои пайғамбарон навишта шудааст, бовар мекунам.

15Ва аз Худо умед дорам, чунон ки инҳо низ интизорӣ доранд, ки ҳам барои росткорон ва ҳам барои бадкорон растохези мурдагон дар пеш аст;

16бинобар ин худам низ саъю кӯшиш менамоям, ки виҷдонам назди Худо ва одамон ҳамеша пок бошад.

17Пас аз чандин сол ман омадам, то ба халқи худ садақаҳо биёрам ва қурбонӣ тақдим кунам,

18ва дар ҳолате ки таҳорат ёфта будам, ва дар гирду пешам на мардуме буд, на ғавғое, маро дар ибодатгоҳ чанд нафар яҳудиёни вилояти Осиё диданд,

19ки онҳо низ бояд дар ин ҷо назди ту меистоданд ва, агар чизе зидди ман дошта бошанд, даъво мекарданд;

20ё худи инҳо гӯянд, ки вақте ки назди шӯро истода будам, чӣ хатое дар ман ёфтаанд,

21ғайр аз он як сухан, ки ман дар миёни онҳо истода, бо овози баланд гуфтам, ки аз барои растохези мурдагон имрӯз пеши шумо муҳокима карда мешавам».

22Инро шунида, Феликс, ки аз Тариқат ба хубӣ огоҳӣ дошт, муҳокимаро ба вақти дигар мононда, гуфт: «Вақте ки Лисиёси мириҳазор биёяд, кори шуморо тафтиш мекунам».

23Ва ба мирисад фармуд, ки Павлусро дар бандихона нигоҳ дорад, лекин ба ӯ сабукӣ диҳад ва ба ҳеҷ касе аз наздиконаш, ки барои хизмат ё дидорбинии ӯ меоянд, монеъ нашавад.

24Пас аз чанд рӯз Феликс бо зани худ Друсилла, ки яҳудӣ буд, омад ва Павлусро даъват намуда, суханони ӯро дар бораи имон ба Масеҳ гӯш кард.

25Аммо вақте ки ӯ дар бораи росткорӣ, парҳезгорӣ ва доварии оянда сухан меронд, Феликс ба ҳарос афтода, ҷавоб дод: «Алҳол рав, ва ҳар гоҳ фурсат ёбам, боз туро даъват мекунам».

26Дар айни ҳол вай умедвор буд, ки Павлус ба вай пул медиҳад, то ӯро озод кунад; бинобар ин ӯро дам ба дам даъват намуда, бо ӯ гуфтугӯ мекард.

27Лекин пас аз гузаштани ду сол Поркиюс Фестус ба ҷои Феликс таъйин шуд, ва Феликс, ки мехост яҳудиёнро аз худ миннатдор кунад, Павлусро дар зиндон нигоҳ дошт.

← Chapter 23 Jump to: Chapter 25 →