Matthew 21 — Tajik NT 1999

1Чун ба Уршалим наздик шуда, ба Байт-Фоҷии назди кӯҳи Зайтун расиданд, Исо ду шогирдро фиристода,

2ба онҳо гуфт: «Ба ин деҳа, ки рӯ ба рӯи шумост, равед; ва дарҳол модахареро баста меёбед, ки куррааш назди вай аст; онҳоро воз карда, назди Ман биёред.

3Ва агар касе ба шумо ҳарфе занад, гӯед, ки Худованд ба инҳо эҳтиёҷ дорад; ва дарҳол онҳоро мефиристад».

4Ин ҳама рӯй дод, то ба амал ояд сухане ки бо забони пайғамбар гуфта шудааст:

5“Ба духтари Сион гӯед: «Инак, Подшоҳи ту бар харе, яъне куррае, бачаи модахаре савор шуда, Бо фурӯтанӣ назди ту меояд»”.

6Шогирдон рафтанд ва он чи Исо фармуда буд, ба ҷо оварданд:

7Модахар ва курраро оварда, ҷомаҳои худро бар онҳо партофтанд, ва Ӯ бар онҳо савор шуд.

8Мардуми бисёре ҷомаҳои худро бар роҳ густурданд, ва дигарон шохаҳои дарахтонро бурида, бар роҳ густурданд.

9Ва мардуме ки аз пеш ва аз пас равона буданд, фарёд мекарданд: «Ҳӯшионо ба Писари Довуд! Муборак аст Он ки ба номи Худованд меояд! Ҳӯшионо дар арши аъло!»

10Ва ҳангоме ки Ӯ ба Уршалим ворид шуд, тамоми аҳли шаҳр ба ҳаяҷон омада, мегуфтанд: «Ин кист?»

11Мардум мегуфтанд: «Ин аст Исои пайғамбар аз Носираи Ҷалил».

12Ва Исо ба ибодатгоҳи Худо даромада, ҳамаи онҳоеро, ки дар ибодатгоҳ харидуфурӯш мекарданд, берун ронд, мизҳои саррофон ва курсиҳои кафтарфурӯшонро чаппа кард.

13Ва ба онҳо гуфт: «Навишта шудааст, ки “хонаи Ман хонаи дуо номида мешавад; аммо шумо онро дуздхона кардаед”».

14Дар ибодатгоҳ назди Ӯ кӯрон ва лангон омаданд, ва Ӯ онҳоро шифо дод.

15Чун сардорони коҳинон ва китобдонон диданд, ки Ӯ муъҷизаҳоро ба амал овард, ва кӯдакон дар ибодатгоҳ “ҳӯшионо ба Писари Довуд! ” гӯён хитоб мекарданд, норозӣ шуда,

16ба Ӯ гуфтанд: «Оё Ту мешунавӣ, ки онҳо чӣ мегӯянд?» Исо ба онҳо гуфт: «Ҳа! Магар нахондаед: “Аз даҳони кӯдакон ва ширмакон ситоишро ба вуҷуд овардаӣ”?»

17Ва онҳоро тарк карда, аз шаҳр сӯи Байт-Анё рафт ва шабро дар он ҷо гузаронд.

18Бомдодон, ҳангоме ки ба шаҳр бармегашт, гурусна монд.

19Дар сари роҳ дарахти анҷире дида, назди он рафт ва ғайр аз баргҳо, чизе бар он наёфта, ба он гуфт: «Пас аз ин то абад мевае аз ту нарӯяд». Ва ҳамон дам дарахти анҷир хушк шуд.

20Шогирдон инро дида, ҳайрон монданд ва гуфтанд: «Чӣ гуна ин дарахти анҷир зуд хушк шуд?»

21Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар имон дошта бошед ва шубҳа накунед, на танҳо онро, ки ба дарахти анҷир рӯй дод, ба амал меоваред, балки агар ба ин кӯҳ гӯед, ки “бархеста, худро ба баҳр парто”, — чунин мешавад.

22Ва ҳар он чи дар дуо бо имон хоҳиш кунед, ба даст меоваред».

23Ва ҳангоме ки ба ибодатгоҳ омада таълим медод, сардорони коҳинон ва пирони қавм назди Ӯ омада, гуфтанд: «Бо кадом ҳуқуқ ин корҳоро мекунӣ? Ва кист, ки ин ҳуқуқро ба Ту додааст?»

24Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ман ҳам аз шумо чизе мепурсам; агар шумо онро ба Ман гӯед, Ман ҳам ба шумо мегӯям, ки бо кадом ҳуқуқ ин корҳоро мекунам:

25Таъмиди Яҳё аз куҷо буд, аз осмон ё аз инсон?» Онҳо дар дили худ андеша карда, мегуфтанд: «Агар гӯем, ки “аз осмон буд”, Ӯ мегӯяд: “Пас чаро ба вай бовар накардед? ”

26Ва агар гӯем, ки “аз инсон буд” — аз мардум метарсем, чунки ҳама Яҳёро пайғамбар медонанд».

27Ва дар ҷавоби Исо гуфтанд: «Намедонем». Ӯ ба онҳо гуфт: «Ман ҳам ба шумо намегӯям, ки бо кадом ҳуқуқ ин корҳоро мекунам.

28Лекин фикри шумо чист? Шахсе ду фарзанд дошт; ва назди якумӣ омада, гуфт: “Писарам! Имрӯз ба токзори ман рафта кор кун”.

29Дар ҷавоб гуфт: “Намехоҳам”; аммо баъд пушаймон шуд ва рафт.

30Назди дуюмӣ омада, ҳамон гапро гуфт. Вай дар ҷавоб гуфт: «Меравам, эй хоҷа»; ва нарафт.

31Кадом як аз ин ду нафар хоҳиши падарро ба ҷо овард?» Ба Ӯ гуфтанд: «Якумӣ». Исо ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки боҷгирон ва фоҳишагон пеш аз шумо ба Подшоҳии Худо дохил мешаванд.

32Чунки Яҳё назди шумо бо роҳи росткорӣ омад, ва шумо ба ӯ бовар накардед, лекин боҷгирон ва фоҳишагон ба ӯ бовар карданд; ва шумо, инро дида, пас аз он ҳам пушаймон нашудед, то ба ӯ бовар кунед.

33Масали дигаре шунавед. Соҳиби хонае буд, ки ток шинонд, деворе гирдаш кашид, чархуште дар он сохт, бурҷе барпо кард ва онро ба токдорон супурду ба сафар рафт.

34Чун мавсими мева расид, ғуломони худро назди токдорон фиристод, то меваи худро гирад.

35Лекин токдорон ғуломони ӯро гирифта, баъзеро заданд, баъзеро куштанд ва баъзеро сангборон карданд.

36Боз ӯ ғуломони дигарро фиристод, ки аз пештара зиёдтар буданд; ба онҳо низ ҳамон тавр амал карданд.

37Дар охир писари худро назди онҳо фиристода, гуфт: “Аз писарам шарм хоҳанд дошт”.

38Лекин токдорон чун писарро диданд, ба якдигар гуфтанд: “Ин ворис аст; биёед, вайро кушем ва соҳиби мерос шавем”.

39Ва ӯро гирифта, аз токзор берун бароварданд ва куштанд.

40Пас, чун соҳиби токзор ояд, бо он токдорон чӣ мекунад?»

41Ба Ӯ гуфтанд: «Он бадкоронро бо сахтӣ нобуд карда, токзорро ба токдорони дигаре месупорад, ки меваро дар мавсимаш ба ӯ диҳанд».

42Исо ба онҳо гуфт: «Магар дар Китоб ҳаргиз нахондаед: “Санге ки бинокорон рад карданд, Санги сари гӯшаи бино гардид: Ин аз ҷониби Худованд шуд Ва дар назари мо ҳайратангез аст”?

43Бинобар ин ба шумо мегӯям, ки Подшоҳии Худо аз шумо гирифта, ба халқе дода мешавад, ки меваи онро биёрад.

44Ва ҳар кӣ бар ин санг афтад, пора-пора мешавад; ва агар он бар касе афтад, вайро гард-гард мекунад».

45Сардорони коҳинон ва фарисиён масалҳои Ӯро шунида, донистанд, ки Ӯ дар бораи онҳо сухан меронад.

46Ва хостанд Ӯро дастгир кунанд; лекин аз мардум тарсиданд, чунки Ӯро пайғамбар медонистанд.