Ezekiel 21

Ilonggo (Ang Biblia (1982))

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1Nag-abut ang polong sang Ginoo sa akon:

2“Anak sang tawo, iatubang ang imo nawung nayon sa Jerusalem kag magwali batok sa mga santuario; tagna batok sa duta sang Israel

3kag isiling sa duta sang Israel, Amo ini ang ginasiling sang Ginoo: Yari karon, batok ako sa imo, kag gabuton ko ang akon espada sa iya tagub, kag utdon gikan sa imo ang matarung kag ang malauton.

4Bangud nga utdon ko gikan sa imo ang matarung kag ang malauton, busa ang akon espada gabuton sa iya tagub batok sa tanan nga unud kutub sa bagatnan pa aminhan;

5kag ang tanan nga unud makakilala nga ako nga Ginoo naggabut sang akon espada sa iya tagub; indi na ini mauli.

6Busa panghayhay, ikaw anak sang tawo; panghayhay nga may boong nga tagiposoon kag mapait nga kangit-ngitan sa atubangan sang mga mata nila.

7Kag kon magsiling sila sa imo, ‘Ngaa bala nagapanghayhay ka?’ magsiling ka, ‘Bangud sang mga balita. Kon mag-abut ini, ang tagsa ka tagiposoon matunaw kag ang tagsa ka kamut magaluya, ang tagsa ka espiritu mapunaw kag ang tanan nga tuhud magaluya subong sang tubig. Yari karon, nagaabut ini kag himoon ini,’” nagasiling ang Ginoong Dios.

8Kag nag-abut sa akon ang polong sang Ginoo:

9“Anak sang tawo, tagna kag isiling, Amo ini ang ginasiling sang Ginoo, Isiling: Ang espada, ang espada ginpatalum kag ginpahining man,

10ginpatalum ini agud nga makapatay ginpahining ini agud nga manginsubong sang kilat! Ukon nagakasadya bala kita? Imo gintamay ang bilogon, anak kong lalaki, ang tagsa ka butang nga kahoy.

11Gani ang espada ginhatag nga pahiningon, agud nga makaptan; ginpatalum ini kag ginpahining nga ihatag sa kamut sang manugpatay.

12Singgit kag haya, anak sang tawo, kay ini batok sa akon katawohan; batok ini sa tanan nga principe sang Israel; ginatugyan sila sa espada upud sa akon katawohan. Busa hampaka ang imo paa.

13Kay ini indi pagtilaw—ano bala ang mahimo sini kon tamayon mo ang bilogon?” nagasiling ang Ginoong Dios.

14“Busa ikaw, anak sang tawo, tagna; pamalakpak sang imo mga kamut kag pahologa ang espada sing makaduha, hoo sing makatlo, ang espada nga natungud sa mga palatyon; espada ini nga sa dakung pagpamatay, nga nagakibon sa ila,

15agud nga ang ila tagiposoon matunaw, kag madamu ang mapukan sa tanan nilang gawang. Ginhatag ko ang nagahining nga espada; ah! ginhimo ini subong sang kilat, ginpataliwis ini sa pagpamatay.

16Labo sa too kag sa wala diin ang imo sulab nagapaatubang.

17Ako man magapamalakpak, kag padologon ko ang akon kasingkal; ako ang Ginoo nagpamolong sini.

18Nag-abut liwat ang polong sang Ginoo sa akon:

19“Anak sang tawo, tangdo ka sing duha ka alagyan, nga sa espada sang hari sang Babilonia nga mag-abut; sila nga duha magagikan sa isa ka duta. Kag tanda ka sing duug, tandai ini sa nasikohan sang dalan pakadto sa banwa;

20magtangdo ka sing alagyan nga sa espada pakadto sa Raba sa mga anak ni Amon kag pakadto sa Juda kag sa Jerusalem nga napamakuran.

21Kay ang hari sang Babilonia nagtindug sa ginsang-an sang dalan, sa nasikohan sang duha ka dalan sa paggamit sing pamakot; gin-uyog niya pakadto-pakari ang mga baslay, ginpakianhan niya ang teraphim, nagtan-aw sia sa atay.

22Sa iya too nga kamut yara ang pagpakot tungud sa Jerusalem, sa pagpahamtang sing mga bungkol, sa pagbuka sang baba nga sa pagpamatay, sa pagbayaw sang tingug nga may pagsinggit, sa pagpahamtang sing mga bungkol batok sa mga gawang, sa paghimo sing mga trinsira, sa pagpatindug sing mga pamakud.

23Apang sa ila ini mangindimatuud nga pagpamakot sa ila itololok; nagsumpa sila; apang ginapadumdum niya ang ila kalautan, agud nga madakup sila.

24“Busa amo ini ang ginasiling sang Ginoong Dios: Bangud nga ginpadumdum ninyo ang inyo kalautan, nga ginabuksan ang inyo mga paglalis, sa bagay nga sa tanan ninyong hinimoan ang inyo mga sala nagapahayag—bangud nga nadumduman kamo, dakpon kamo sang kamut.

25Kag ikaw, O malauton nga napilasan sa ikamatay, ang principe sang Israel, nga ang iya adlaw nagaabut, ang tion sang imo katapusan nga pagsilot,

26amo ini ang ginasiling sang Ginoong Dios: Kuhaa ang turbante, kag huksa ang purungpurung; ang mga butang indi mangin-amo sing subong; bayawa ang kubus, paubsa ang mataas.

27Kalaglagan, kalaglagan, himoon ko ini nga kalaglagan; manginwalay agi ini tubtub nga mag-abut ang may kinamatarung sini; kag sa iya ihatag ko ini.

28“Kag ikaw, anak sang tawo, itagna, kag isiling, Amo ini ang ginasiling sang Ginoong Dios nahanungud sa mga anak ni Amon, kag nahanungud sa ila kahuluy-an; isiling mo, Ang espada, ang espada nagabut na tungud sa pagpamatay, ginpahining ini sa paghalunhon agud nga manginsubong ini sang kilat—

29samtang nagatan-aw sila tungud sa imo sing mga palanan-awon nga dimatuud, samtang nagapamakot sila sing kabutigan sa imo—sa pagpahamtang sa imo sa mga liog sang mga malauton nga napilasan sa ikamatay, nga ang ila adlaw nag-abut, ang tion sang ila katapusan nga pagsilot.

30Iuli ini sa iya tagub. Sa duug diin gintuga ikaw, sa duta nga imo natawohan, hukman ko ikaw.

31Kag iula ko sa imo ang akon kaalipungut; huypon ko ikaw sang kalayo sang akon kasingkal; kag itugyan ko ikaw sa mga kamut sang sapatsapaton nga mga tawo, nga sampaton sa paglaglag.

32Ikaw mangingatong sa kalayo; ang imo dugo manginsa tunga sang duta; indi ka na pagudmdumon; kay ako nga Ginoo nagpamolong sini.”

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →