Exodus 12 — Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

4ຖ້າຄອບຄົວໃດມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຈະກິນສັດໂຕໜຶ່ງບໍ່ໝົດ ກໍໃຫ້ພວກເຂົາລວມກັບເພື່ອນບ້ານທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງກິນສັດໂຕໜຶ່ງ ໂດຍໃຫ້ຄິດໄລ່ຕາມຈຳນວນຄົນ ແລະຄວາມສາມາດຂອງແຕ່ລະຄົນທີ່ຈະກິນໄດ້ເທົ່າໃດ.

5ລູກແກະຫລືລູກແບ້ທີ່ຈະເລືອກເອົານັ້ນຈະຕ້ອງເປັນໂຕເຖິກອາຍຸໜຶ່ງປີ ແລະເປັນສັດທີ່ມີສຸຂະພາບດີ ແລະບໍ່ມີຕຳໜິໃດໆທັງສິ້ນ.

6ແລ້ວໃນຕອນແລງຂອງມື້ທີສິບສີ່ຂອງເດືອນ ໃຫ້ຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງໝົດພາກັນຂ້າສັດຂອງພວກຕົນ.

7ຈົ່ງໃຫ້ປະຊາຊົນເອົາເລືອດບາງສ່ວນທາໃສ່ໄມ້ຂອບວົງປະຕູເຂົ້າເຮືອນ ບ່ອນທີ່ກິນສັດນັ້ນຄື: ໃຫ້ທາຂ້າງຊ້າຍ, ຂ້າງຂວາ ແລະຂ້າງເທິງ.

8ໃນຄືນນັ້ນ ຈົ່ງປີ້ງຊີ້ນກິນກັບເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງກັບຜັກຂົມ.

9ຢ່າກິນດິບຫລືຢ່າຕົ້ມກິນ ແຕ່ໃຫ້ປີ້ງກິນທັງໝົດຄື: ທັງຫົວ, ທັງຂາ ແລະເຄື່ອງໃນໄສ້ພຸງ.

10ພວກເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ສິ່ງໃດໆເຫຼືອຮອດມື້ເຊົ້າ ຖ້າມີສິ່ງເຫຼືອຢູ່ກໍໃຫ້ເຜົາໄຟຖິ້ມເສຍ.

11ໃຫ້ພວກເຈົ້າກິນໄວໆເພາະພວກເຈົ້າຕ້ອງນຸ່ງເຄື່ອງຕຽມອອກເດີນທາງ ພ້ອມທັງຕ້ອງສຸບເກີບ ແລະຖືໄມ້ຄ້ອນເທົ້າ. ການກີນລ້ຽງນີ້ ແມ່ນການສະຫລອງປັດສະຄາຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.

12ໃນຄືນນັ້ນ ເຮົາຈະຜ່ານດິນແດນປະເທດເອຢິບໄປ ເພື່ອຂ້າລູກຊາຍກົກຂອງມະນຸດ ແລະລູກສັດໂຕເຖິກຫົວປີທຸກໆໂຕ ແລະເພື່ອລົງໂທດບັນດາພະທັງໝົດຂອງຊາວເອຢິບ. ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າຢາເວ.

13ເລືອດທີ່ປະຕູເຮືອນນັ້ນ ຈະເປັນໝາຍສຳຄັນບອກວ່າ ເປັນເຮືອນທີ່ພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່. ເມື່ອເຮົາເຫັນເລືອດນັ້ນ ເຮົາຈະຜ່ານເວັ້ນໄປ ແລະຈະບໍ່ທຳຮ້າຍພວກເຈົ້າ ເວລາເຮົາລົງໂທດຊາວເອຢິບ.

14ພວກເຈົ້າຕ້ອງສະຫລອງວັນນີ້ເປັນວັນສຳຄັນ ເພື່ອໃຫ້ລະນຶກເຖິງສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ເຮັດເພື່ອພວກເຈົ້າ. ຈົ່ງສະຫລອງວັນນີ້ຕະຫລອດໄປ.

15ຈົ່ງກິນເຂົ້າຈີ່ ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງໃຫ້ຄົບເຕັມເຈັດວັນ. ໃນວັນທຳອິດ ໃຫ້ເອົາເຊື້ອແປ້ງທັງໝົດໃນເຮືອນຖິ້ມ ເພາະວ່າຖ້າຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງກິນເຂົ້າຈີ່ ມີເຊື້ອແປ້ງໃນເຈັດວັນນັ້ນ ຈະບໍ່ໄດ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາອີກຕໍ່ໄປ.

16ໃນມື້ທີໜຶ່ງ ແລະໃນມື້ທີເຈັດ ພວກເຈົ້າຕ້ອງມາເຕົ້າໂຮມກັນນະມັດສະການເຮົາ. ຢ່າເຮັດວຽກໃດໆໃນສອງມື້ນັ້ນ ແຕ່ໃຫ້ພວກເຈົ້າຕຽມອາຫານກິນໄດ້.

17ຈົ່ງຖືຮັກສາພິທີກິນເຂົ້າຈີ່ ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງນີ້ໄວ້ ເພາະໃນວັນນີ້ເອງ ທີ່ເຮົາໄດ້ນຳປະຊາຊົນເຜົ່າຕ່າງໆຂອງພວກເຈົ້າອອກໄປຈາກປະເທດເອຢິບ. ຈົ່ງຖືວັນນີ້ເປັນວັນສະຫລອງປະຈຳປີຕະຫລອດໄປທຸກຊົ່ວອາຍຸຄົນ.

18ໃນຕອນຄໍ່າຂອງມື້ທີສິບສີ່ ເດືອນທີໜຶ່ງ ຈົນເຖິງຕອນຄໍ່າຂອງມື້ທີຊາວເອັດ ຢ່າກິນເຂົ້າຈີ່ມີເຊື້ອແປ້ງ.

19ໃນເຈັດວັນນີ້ ຢ່າໃຫ້ມີເຊື້ອແປ້ງຢູ່ໃນເຮືອນ. ຖ້າຄົນໃດຄົນໜຶ່ງກິນເຂົ້າຈີ່ມີເຊື້ອແປ້ງ ບໍ່ວ່າເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ ຫລືເປັນຄົນອິດສະຣາເອນກໍຕາມ ລາວຈະບໍ່ໄດ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາອີກຕໍ່ໄປ.”

21ໂມເຊໄດ້ເອີ້ນບັນດາຫົວໜ້າຂອງຊາວອິດສະຣາເອນມາຮ່ວມປະຊຸມກັນ ແລະກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນໄປເລືອກເອົາລູກແກະ ຫລືລູກແບ້ເຖິກໂຕໜຶ່ງມາຂ້າ ເພື່ອເປັນການສະຫລອງປັດສະຄາ.

22ຈົ່ງເອົາໃບຫູສົບມັດໜຶ່ງຈຸ່ມລົງໃນຂັນ ທີ່ມີເລືອດແລະທາເລືອດນັ້ນໃສ່ອ້ອມຂອບວົງປະຕູ. ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງອອກຈາກເຮືອນຈົນກວ່າຈະຮຸ່ງເຊົ້າ.

23ເມື່ອພຣະເຈົ້າຢາເວຜ່ານດິນແດນເອຢິບໄປ ເພື່ອຂ້າຊາວເອຢິບນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະເຫັນເລືອດທີ່ທາອ້ອມຂອບໄມ້ວົງປະຕູ ແລະຈະບໍ່ໃຫ້ທູດແຫ່ງຄວາມຕາຍ ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ແລະປະຫານພວກເຈົ້າ.

24ພວກເຈົ້າພ້ອມທັງລູກຫລານ ຈົ່ງຖືຄຳສັ່ງນີ້ຕະຫລອດໄປ.

25ເມື່ອພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນດິນແດນທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັນຍາວ່າ ຈະມອບໃຫ້ພວກເຈົ້ານັ້ນ ພວກເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ຈັດພິທີນີ້ຂຶ້ນ.

26ເມື່ອພວກລູກຫລານຖາມວ່າ, ‘ພິທີນີ້ມີຄວາມໝາຍວ່າຢ່າງໃດ?’

27ໃຫ້ພວກເຈົ້າຕອບວ່າ, ‘ແມ່ນພິທີສະຫລອງປັດສະຄາ ເພື່ອຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ເພາະວ່າພຣະອົງໄດ້ຜ່ານເວັ້ນເຮືອນຂອງຊາວອິດສະຣາເອນຢູ່ໃນປະເທດເອຢິບ. ພຣະອົງໄດ້ຂ້າຊາວເອຢິບ ແຕ່ໄດ້ໄວ້ຊີວິດພວກເຮົາ.”’ ຈາກນັ້ນ ຊາວອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ພາກັນຄຸເຂົ່າລົງແລະນ້ອມນະມັດສະການ.

28ແລ້ວພວກເຂົາກໍພາກັນໄປເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັ່ງໂມເຊ ແລະອາໂຣນໄວ້ນັ້ນທຸກປະການ.

29ແລ້ວໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ພຣະເຈົ້າຢາເວກໍໄດ້ຂ້າລູກຊາຍກົກທັງໝົດໃນປະເທດເອຢິບ ຕັ້ງແຕ່ລູກຊາຍກົກຂອງກະສັດຟາໂຣຜູ້ທີ່ຈະສືບບັນລັງ ເຖິງລູກຊາຍກົກຂອງນັກໂທດຜູ້ທີ່ຖືກຄຸມຂັງຢູ່ໃນຄຸກມືດ; ລູກສັດໂຕເຖິກຫົວປີກໍໄດ້ຖືກຂ້າຄືກັນ.

30ໃນຄືນນັ້ນ ກະສັດຟາໂຣ, ບັນດາຂ້າຣາຊການ ແລະຊາວເອຢິບທັງໝົດຕ່າງກໍຕື່ນຂຶ້ນມາ. ສຽງຮ້ອງໄຫ້ຄໍ່າຄວນອຶກກະທຶກ ໄດ້ດັງສະໜັ່ນໄປທົ່ວປະເທດເອຢິບ ເພາະວ່າທຸກບ້ານ ທຸກເຮືອນໃດກໍມີຄົນຕາຍ.

31ໃນຄືນນັ້ນເອງ ກະສັດຟາໂຣໄດ້ເອີ້ນໂມເຊ ແລະອາໂຣນມາພົບ ແລະບອກວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຈົ້າພາຊາວອິດສະຣາເອນອອກໄປສາ ຈົ່ງໜີອອກໄປຈາກປະເທດຂອງເຮົາດຽວນີ້ ໄປນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຢາເວຕາມທີ່ພວກເຈົ້າຂໍຮ້ອງສາເຖີດ.

32ໃຫ້ເອົາຝູງແກະຝູງແບ້ກັບຝູງງົວຂອງພວກເຈົ້າໜີໄປນຳ ແລະຈົ່ງພາວັນນາອະທິຖານຂໍຊົງໂຜດອວຍພອນເຮົາດ້ວຍ.”

33ຊາວເອຢິບໄດ້ຂໍຮ້ອງຊົນຊາດນີ້ໃຫ້ຟ້າວອອກໜີໄປຈາກປະເທດ. ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາຈະຕາຍກັນໝົດຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ໜີໄປ.”

34ດັ່ງນັ້ນ ຊາວອິດສະຣາເອນຈຶ່ງຈັດຕຽມເອົາແປ້ງດິບທີ່ບໍ່ທັນມີເຊື້ອແປ້ງເທື່ອ ພ້ອມດ້ວຍຮາງນວດແປ້ງຫໍ່ໃສ່ເສື້ອຄຸມຊັ້ນນອກແບກໄປ.

35ພວກເຂົາກະທຳຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້ ຄືໄດ້ຂໍໃຫ້ເອົາເຄື່ອງເງິນ, ເຄື່ອງຄຳແລະເສື້ອຜ້ານຳຊາວເອຢິບ.

36ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາວເອຢິບຢຳເກງຊາວອິດສະຣາເອນ ແລະມອບສິ່ງຂອງໃຫ້ພວກເຂົາຕາມທີ່ຊາວອິດສະຣາເອນຂໍຮ້ອງເອົາ. ດັ່ງນັ້ນ ຊາວອິດສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ຢຶດເອົາຊັບສົມບັດຂອງຊາວເອຢິບໄປ.

37ຊາວອິດສະຣາເອນພາກັນອອກໄປຈາກເມືອງຣາມາເຊັດ ມຸ້ງໜ້າສູ່ເມືອງຊຸກໂກດ. ຜູ້ເດີນທາງມີປະມານຫົກແສນຄົນໂດຍບໍ່ນັບຜູ້ຍິງແລະເດັກນ້ອຍ.

38ນອກຈາກນີ້ກໍຍັງມີຄົນເຊື້ອຊາດອື່ນໆ ຝູງແກະຝູງແບ້ແລະຝູງງົວ ເດີນທາງໄປນຳອີກດ້ວຍ.

39ພວກເຂົາໄດ້ເອົາກ້ອນເຂົ້າຈີ່ດິບທີ່ນຳມາຈາກປະເທດເອຢິບ ຊຶ່ງຍັງບໍ່ທັນໃສ່ເຊື້ອແປ້ງເທື່ອນັ້ນ ປີ້ງກິນເປັນອາຫານ. ຍ້ອນວ່າພວກເຂົາຖືກຂັບໄລ່ໃຫ້ອອກຈາກປະເທດເອຢິບຢ່າງກະທັນຫັນ. ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີເວລາພໍທີ່ຈະຕຽມອາຫານ ຫລືເຮັດເຂົ້າຈີ່ມີເຊື້ອແປ້ງໄວ້ກິນ.

40ຊາວອິດສະຣາເອນໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນປະເທດເອຢິບເປັນເວລາ ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ.

41ພໍດີສິ້ນປີທີສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ ປະຊາຊົນໝົດທຸກເຜົ່າຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ ກໍໄດ້ອອກໄປຈາກປະເທດເອຢິບ.

42ຄືນວັນນັ້ນ ເປັນຄືນທີ່ຄວນຈົດຈຳໄວ້ເປັນທີ່ລະນຶກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຖິງພຣະເຈົ້າຢາເວ ເພາະໄດ້ຊົງນຳພາພວກເຂົາອອກຈາກປະເທດເອຢິບ. ຄືນວັນນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຄືນຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວທີ່ຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດຖືເປັນທີ່ລະນຶກຕະຫລອດຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຂົາ.

43ແລ້ວພຣະເຈົ້າຢາເວກໍບອກໂມເຊແລະອາໂຣນວ່າ, “ຕໍ່ໄປນີ້ ແມ່ນກົດລະບຽບກ່ຽວກັບພິທີສະຫລອງປັດສະຄາ ຄືຢ່າໃຫ້ຄົນຕ່າງຊາດຮ່ວມກິນປັດສະຄາ

44ແຕ່ທາດຮັບໃຊ້ຜູ້ທີ່ນາຍໄດ້ຊື້ມາ ແລະເຂົ້າພິທີຕັດແລ້ວໃຫ້ຮ່ວມກິນນຳໄດ້.

45ຢ່າໃຫ້ຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ຊົ່ວຄາວ ຫລືລູກຈ້າງກິນອາຫານສຳລັບພິທີສະຫລອງປັດສະຄາ.

46ອາຫານທັງໝົດໃຫ້ກິນຢູ່ໃນເຮືອນ ແລະຢ່ານຳອອກໄປກິນນອກເຮືອນ. ຢ່າຫັກກະດູກສັດທີ່ຕົນໄດ້ຂ້າກິນໃນພິທີນີ້.

47ໃຫ້ຊຸມຊົນອິດສະຣາເອນທັງໝົດສະຫລອງເທດສະການນີ້.

48ແຕ່ຢ່າໃຫ້ຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດຮ່ວມກິນນຳ. ຖ້າຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ໜຶ່ງໃນທ່າມກາງພວກເຂົາຢາກຈະຈັດປັດສະຄາ ຖວາຍກຽດແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຕ້ອງໃຫ້ຜູ້ຊາຍທຸກໆຄົນໃນຄອບຄົວຜູ້ນັ້ນຮັບພິທີຕັດເສຍກ່ອນ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈະເຂົ້າຮ່ວມໃນພິທີນີ້ໄດ້ ໂດຍຮັບການປະຕິບັດເໝືອນກັບວ່າ ຕົນເປັນຊາວອິດສະຣາເອນມາແຕ່ກຳເນີດ.

49ກົດລະບຽບອັນດຽວກັນນີ້ໃຫ້ໃຊ້ສຳລັບຄົນອິດສະຣາເອນແຕ່ກຳເນີດ ແລະສຳລັບຄົນຕ່າງດ້າວຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ນຳພວກເຈົ້າຄືກັນ.”

50ຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດໄດ້ເຮັດຕາມກົດລະບຽບ ທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັ່ງໄວ້ກັບໂມເຊ ແລະອາໂຣນທຸກປະການ.

51ໃນວັນນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ນຳຊາວອິດສະຣາເອນເຜົ່າຕ່າງໆອອກໄປຈາກດິນແດນປະເທດເອຢິບ.