Exodus 22

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →

1ຖ້າຜູ້ໜຶ່ງລັກງົວຫລືແກະໄປຂ້າຫລືໄປຂາຍ ລາວຕ້ອງໃຊ້ຄືນງົວຫ້າໂຕແທນງົວໂຕໜຶ່ງ ແລະໃຊ້ແກະຫ້າໂຕແທນແກະໂຕໜຶ່ງ.

2ລາວຕ້ອງໃຊ້ຄືນສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ລັກນັ້ນ. ຖ້າລາວບໍ່ມີເງິນຊົດໃຊ້ຄືນ ລາວຈະຕ້ອງຖືກຂາຍໄປເປັນທາດຮັບໃຊ້ໃຫ້ກຸ້ມຄ່າເສຍຫາຍທີ່ຕົນໄດ້ລັກນັ້ນ. ຖ້າສັດຖືກລັກໄປນັ້ນເປັນງົວ, ລໍ ຫລືແກະທີ່ຍັງມີຊີວິດ ແລະຢູ່ໃນຄວາມຄອບຄອງຂອງຕົນ; ລາວຕ້ອງໃຊ້ຄືນສັດສອງໂຕແທນສັດໂຕໜຶ່ງ. ຖ້າຄົນຂີ້ລັກຖືກຈັບໄດ້ແລະຖືກຂ້າຕາຍ ໃນຂະນະທີ່ບຸກເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຕອນກາງຄືນ ຜູ້ທີ່ຂ້ານັ້ນບໍ່ມີຄວາມຜິດໃນຖານຂ້າຄົນ, ແຕ່ຖ້າເຫດການເກີດຂຶ້ນໃນຕອນກາງເວັນ ລາວຈະມີຄວາມຜິດໃນຖານຂ້າຄົນ.

5ຖ້າຜູ້ໜຶ່ງປ່ອຍສັດຂອງຕົນ ກິນຫຍ້າຢູ່ໃນໄຮ່ນາ ຫລືຢູ່ໃນສວນອະງຸ່ນ ແລະມັນຫລົງຝູງໄປກິນຜົນລະປູກ ທີ່ເກີດໃນໄຮ່ນາຂອງຄົນອື່ນ; ເຈົ້າຂອງສັດນັ້ນຕ້ອງໃຊ້ຈ່າຍຄ່າເສຍຫາຍຄືນ ເປັນຜົນລະປູກທີ່ດີທີ່ສຸດຈາກໄຮ່ນາ ແລະສວນອະງຸ່ນຂອງຕົນ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍນັ້ນ.

6ຖ້າຜູ້ໜຶ່ງຈູດໄຮ່ນາຂອງຕົນ ແລະໄຟເລີຍລຸກລາມໄປໄໝ້ຫຍ້າໃນນາຂອງຄົນອື່ນ ທັງໄໝ້ຕົ້ນເຂົ້າທີ່ເກີດ ຫລືທີ່ໄດ້ກ່ຽວແລະກອງໄວ້ດ້ວຍ ຜູ້ທີ່ຈູດນານັ້ນຕ້ອງໃຊ້ຄ່າເສຍຫາຍທັງໝົດ.

7ຖ້າຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຮັບເງິນ ຫລືຂອງມີຄ່າຂອງເພື່ອນບ້ານທີ່ນຳມາຝາກໄວ້ກັບຕົນ ແລະຂອງເຫຼົ່ານັ້ນຊໍ້າຖືກລັກໄປຈາກເຮືອນຂອງຕົນ; ຖ້າຈັບໄດ້ໄລ່ທັນ ຜູ້ລັກນັ້ນຕ້ອງຈ່າຍໃຫ້ຄືນເຖິງສອງເທົ່າ.

8ແຕ່ຖ້າຈັບຄົນຂີ້ລັກບໍ່ໄດ້ ຜູ້ຮັບຝາກຕ້ອງຖືກນຳໄປຍັງສະຖານທີ່ນະມັດສະການ ເພື່ອສະແດງຕົນວ່າບໍ່ໄດ້ລັກສິ່ງຂອງໃດໆຂອງເພື່ອນບ້ານທີ່ມາຝາກໄວ້ກັບຕົນນັ້ນ.

9ໃນທຸກໆກໍລະນີ ທີ່ມີການຜິດຖຽງກັນກ່ຽວກັບເລື່ອງຊັບສົມບັດ, ບໍ່ວ່າແມ່ນງົວ, ລໍ, ແກະ, ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ຫລືສິ່ງຂອງໃດໆທີ່ເສຍໄປ, ຕ້ອງນຳທັງສອງຝ່າຍທີ່ອ້າງວ່າ ຊັບສົມບັດນັ້ນເປັນຂອງຕົນໄປຍັງສະຖານທີ່ນະມັດສະການ. ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກວ່າເປັນຝ່າຍຜິດ ຕ້ອງໃຊ້ຄືນໃຫ້ຄູ່ຄວາມເຖິງສອງເທົ່າ.

10ຖ້າຜູ້ໜຶ່ງຮັບເອົາລໍ, ງົວ, ແກະ ຫລືສັດຊະນິດອື່ນໆ ທີ່ເພື່ອນບ້ານນຳມາຝາກລ້ຽງ ແລະຖ້າສັດນັ້ນຕາຍ ຫລືບາດເຈັບ ຫລືມີຜູ້ໄລ່ຕ້ອນເອົາໄປໂດຍບໍ່ມີພະຍານຮູ້ເຫັນ

11ຕ້ອງໃຫ້ຜູ້ທີ່ຮັບຝາກນັ້ນສາບານຕົວຕໍ່ເພື່ອນບ້ານແລະຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຢາເວວ່າ ຕົນບໍ່ໄດ້ລັກສັດຂອງຜູ້ທີ່ນຳມາຝາກໄວ້ນັ້ນ ຖ້າສັດນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກລັກ ຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງສັດນັ້ນຕ້ອງຍອມຮັບຄວາມເສຍຫາຍ ແລະຜູ້ຮັບຝາກນັ້ນກໍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ຄ່າທົດແທນຫຍັງ.

12ແຕ່ຖ້າສັດນັ້ນຖືກລັກໄປ ຜູ້ຮັບຝາກຕ້ອງໃຊ້ຄ່າທົດແທນຄືນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າຂອງສັດ.

13ຖ້າສັດຖືກສັດປ່າກັດຕາຍ ຜູ້ຮັບລ້ຽງຕ້ອງນຳຫຼັກຖານມາຢັ້ງຢືນ; ລາວບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ຄ່າສັດທີ່ຖືກສັດປ່າກັດຕາຍ.

14ຖ້າຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຢືມສັດລ້ຽງຈາກເພື່ອນບ້ານຂອງຕົນ ແລະສັດນັ້ນຖືກອັນຕະລາຍ ຫລືຕາຍໄປລະຫວ່າງເຈົ້າຂອງສັດບໍ່ຢູ່ ກໍໃຫ້ຜູ້ຢືມນັ້ນຊົດໃຊ້ຄືນ.

15ແຕ່ຖ້າເຈົ້າຂອງສັດນັ້ນຢູ່ ຜູ້ຢືມນັ້ນກໍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ຄ່າທົດແທນຫຍັງ. ຖ້າເປັນການເຊົ່າກໍໃຫ້ຄິດແຕ່ຄ່າເຊົ່າເທົ່ານັ້ນກໍພໍ.

16ຖ້າຊາຍຄົນໜຶ່ງຫລອກລວງຍິງສາວບໍຣິສຸດທີ່ຍັງບໍ່ມີຄູ່ໝັ້ນ ລາວກໍຕ້ອງຈ່າຍຄ່າແຕ່ງດອງແກ່ນາງ ແລະຮັບນາງມາເປັນເມຍຂອງຕົນ.

17ແຕ່ຖ້າພໍ່ຂອງຍິງນັ້ນບໍ່ຍິນຍອມໃຫ້ນາງແຕ່ງງານກັບຊາຍນັ້ນ ລາວຕ້ອງເສຍເງິນເທົ່າກັບຄ່າດອງ ຕາມທຳນຽມສູ່ຂໍຍິງສາວບໍຣິສຸດ.

18ຢ່າໄວ້ຊີວິດຍິງທີ່ໃຊ້ເວດມົນຄາຖາ.

19ຢ່າໄວ້ຊີວິດຄົນທີ່ສົມສູ່ທາງເພດກັບສັດ.

20ຈົ່ງປະຫານຊີວິດຜູ້ທີ່ຖວາຍບູຊາແກ່ພະອື່ນ ນອກຈາກພຣະເຈົ້າຢາເວ.

21ຢ່າຂົ່ມເຫັງຫລືບີບບັງຄັບຄົນຕ່າງດ້າວ; ຈົ່ງຈົດຈຳໄວ້ວ່າ ພວກເຈົ້າເອງກໍເຄີຍເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນປະເທດເອຢິບ.

22ຢ່າຂົ່ມເຫັງແມ່ໝ້າຍຫລືລູກກຳພ້າ.

23ຖ້າພວກເຈົ້າຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາ ເມື່ອພວກເຂົາຮ້ອງຫາເຮົາໃຫ້ຊ່ວຍເຫລືອ ເຮົາຈະຟັງຄຳຮ້ອງທຸກຂອງພວກເຂົາແນ່ນອນ.

24ແລະເຮົາຈະໂກດຮ້າຍ ແລະຂ້າພວກເຈົ້າເສຍໃນສົງຄາມດ້ວຍຄົມດາບ. ເມຍຂອງພວກເຈົ້າຈະເປັນໝ້າຍ ແລະລູກຂອງພວກເຈົ້າກໍຈະເປັນກຳພ້າພໍ່.

25ຖ້າເຈົ້າໃຫ້ປະຊາຊົນຜູ້ຍາກຈົນຂອງເຮົາຢືມເງິນ ຢ່າເຮັດຄືວ່າຕົນເປັນເຈົ້າໜີ້ ແລະຮຽກຮ້ອງເອົາດອກເບ້ຍນຳພວກເຂົາ.

26ຖ້າເຈົ້າເອົາເສື້ອຄຸມຂອງເພື່ອນບ້ານໄວ້ເປັນຂອງປະກັນ ຈົ່ງສົ່ງເຂົາຄືນກ່ອນຕາເວັນຕົກດິນ

27ເພາະວ່າລາວມີເສື້ອຄຸມຜືນດຽວເທົ່ານັ້ນ ເພື່ອປົກຄຸມລາວໃຫ້ອົບອຸ່ນ; ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈະເອົາຫຍັງຕຸ້ມຫົ່ມນອນ. ເມື່ອລາວຮ້ອງຫາເຮົາໃຫ້ຊ່ວຍເຫລືອ ເຮົາຈະຕອບລາວ ເພາະວ່າເຮົາເປັນຜູ້ມີໃຈເມດຕາ.

28ຢ່າດ່າວ່າພຣະເຈົ້າ ແລະຢ່າສາບແຊ່ງຜູ້ນຳຊົນຊາດຂອງພວກເຈົ້າ.

29ຈົ່ງນຳພືດຜົນເປັນເມັດ, ເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ແລະນໍ້າມັນໝາກກອກເທດທີ່ຕ້ອງຖວາຍຕາມກຳນົດນັ້ນມາຖວາຍແກ່ເຮົາ. ຈົ່ງຖວາຍລູກຊາຍກົກຂອງພວກເຈົ້າແກ່ເຮົາ.

30ຈົ່ງຖວາຍລູກສັດໂຕເຖິກຫົວປີຂອງງົວ ແລະແກະຂອງພວກເຈົ້າແກ່ເຮົາ. ຈົ່ງໃຫ້ລູກສັດໂຕເຖິກຫົວປີຢູ່ກັບແມ່ຂອງມັນເຈັດວັນ ແລະໃນວັນທີແປດໃຫ້ນຳມາຖວາຍແກ່ເຮົາ.

31ພວກເຈົ້າເປັນປະຊາຊົນບໍຣິສຸດຂອງເຮົາ. ສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຕ້ອງກິນຊີ້ນສັດໃດໆທີ່ຖືກສັດປ່າກັດຕາຍ ຈົ່ງຖິ້ມໃຫ້ໝາກິນເສຍ.

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →