Exodus 15

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1ແລ້ວໂມເຊກັບຊາວອິດສະຣາເອນກໍໄດ້ຮ້ອງເພງນີ້ ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຢາເວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງເພງຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຢາເວ ເພາະໄຊຊະນະຂອງພຣະອົງຊ່າລືໄປທົ່ວເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ພຣະອົງໄດ້ໂຍນຝູງມ້າພ້ອມທະຫານທັງຫລາຍຂອງເອຢິບ ໃຫ້ມໍຣະນາໃນທ້ອງທະເລອັນໃຫຍ່ກວ້າງ.

2ພຣະເຈົ້າຢາເວເປັນປ້ອມປ້ອງກັນຢ່າງເຂັ້ມແຂງ; ພຣະອົງເປັນແຫລ່ງແຫ່ງການຊ່ວຍກູ້ຈາກໂພຍໄພຮ້າຍ. ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນ; ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະບິດາ ຈຶ່ງຂໍຍົກຍໍພຣະຣິດທານຸພາບ.

3ພຣະເຈົ້າຢາເວເປັນນັກຮົບຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ພຣະເຈົ້າຢາເວນັ້ນ ແມ່ນນາມອັນກຽງໄກຂອງພຣະອົງ.

4ພຣະອົງໂຍນກອງທັບເອຢິບລົງໃນທ້ອງທະເລ; ພວກນາຍທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າ ຈຶ່ງຈົມລົງໃນນໍ້າ.

5ທ້ອງທະເລອັນເລິກຈຶ່ງຫຸ້ມຫໍ່ເອົາພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຈົມສູ່ພື້ນທະເລດັ່ງກ້ອນຫີນຈົມລົງດິ່ງໆ.

6ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ມືຂວາຂອງພຣະອົງນັ້ນຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງ ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ມືຂວາຂອງພຣະອົງນັ້ນທຳລາຍພວກສັດຕູໃຫ້ໝຸ່ນທະລາຍໄປໄດ້.

7ພຣະອົງໂຄ່ນລົ້ມສັດຕູໄດ້ດ້ວຍໄຊຊະນະອັນສະຫງ່າງາມ; ພຣະອົງເຜົາຜານພວກເຂົາດັ່ງເຟືອງດ້ວຍຄວາມຮ້າຍທີ່ລຸກໄໝ້.

8ພຣະອົງເປົ່າທະເລດ້ວຍລົມຫາຍໃຈ ແລະນໍ້າຈຶ່ງກາຍເປັນຟອງສູງໃຫຍ່; ຟອງນໍ້າໄດ້ຢືນແຂງຄ້າງເໝືອນດັ່ງກຳແພງ. ທ້ອງທະເລອັນກວ້າງ ແລະເລິກຢ່າງເຫຼືອຫລາຍ; ກໍເລີຍກາຍຄ້າງແຂງແໜ້ນໜັກໄປຈົນສິ້ນ.

9ສັດຕູເວົ້າວ່າ, ‘ຂ້ອຍຈະຕາມລ່າຈັບກຸມເອົາພວກເຂົາ ຂ້ອຍຈະແບ່ງປັນຊັບສິນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ໄດ້; ແລະຢຶດເອົາສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການທັງໝົດໄປ ຂ້ອຍຈະຊັກດາບແລະຢຶດສິ່ງຂອງທີ່ພວກເຂົາມີນັ້ນ.’

10ເມື່ອພຣະອົງຫາຍໃຈ ພຽງຄັ້ງດຽວເທົ່ານັ້ນ ຊາວເອຢິບກໍຈົມລົງສູ່ທ້ອງທະເລທັງດີ້ນ. ພວກເຂົາຈົມລົງດິ່ງໆເໝືອນດັ່ງກ້ອນຂີ້ກົ່ວ ຕົນຕົວຈົມລົງສູ່ພື້ນທະເລກວ້າງຄຶກຄະນອງ.

11ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ໃນບັນດາພະທັງຫລາຍນັ້ນໃຜແດ່ຄືພຣະອົງ? ແນ່ວແນ່ຄືພຣະອົງ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະບໍຣິສຸດດ້ວຍ. ພະໃດເຮັດການອັດສະຈັນຕ່າງໆໄດ້ແດ່? ແລະເຮັດການອັນໃຫຍ່ຍິ່ງໄດ້ດັ່ງພຣະອົງ?

12ພຽງແຕ່ພຣະອົງຢຽດມືຂວາອອກໃສ່ ພື້ນດິນກໍໄດ້ຍະອອກກຶນກິນສັດຕູຈົນດັບສູນ.

13ໂດຍສັດຊື່ຕໍ່ພຣະສັນຍາ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ ຊ່ວຍກູ້ແລະນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ໂດຍກຳລັງອັນສູ້ຊົນຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງນຳພວກເຂົາສູ່ດິນແດນອັນສັກສິດໄດ້.

14ເມື່ອຊົນຊາດທັງຫລາຍໄດ້ຍິນເລື່ອງ ກໍແຕກຕື່ນຕົກໃຈກົວ; ຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຫລວງ ໄດ້ຄວບຄຸມຊາວຟີລິດສະຕິນໄວ້.

15ສ່ວນພວກເຈົ້ານາຍຊາວເອໂດມກໍຢ້ານໃຫຍ່; ຊາວໂມອາບຜູ້ເກັ່ງກ້າກໍເກີດຢ້ານໃຈສັ່ນເຊັນ. ສ່ວນຊາວການາອານຊໍ້າໝົດກຳລັງໃຈຫຼາຍ; ຕົກໃຈຢ້ານແລະໄຫວຫວັ່ນຍ້ອນຄວາມກົວ.

16ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພວກເຂົາເສຍຂວັນແລະຢ້ານກົວໃຫຍ່ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນພຣະເດຊານຸພາບ; ພວກເຂົາຢືນຢ່າງສິ້ນທ່າດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ຈົນກວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜ່ານໄປໄດ້; ຄືປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງປົດປ່ອຍໃຫ້ມີອິດສະຫລະເສລີ ຈາກການເປັນທາດຮັບໃຊ້.

17ພຣະອົງນຳພວກເຂົາ ເຂົ້າມາໃກ້ ແລະຕັ້ງໄວ້ທີ່ພູເຂົາສັກສິດ; ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ເລືອກສັນເປັນບ່ອນສະຖິດຢູ່. ຄືໃນພຣະວິຫານທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງເອງ ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຢາເວເອງຈະເປັນກະສັດປົກຄອງສືບໆໄປເປັນນິດ.”

19ເມື່ອທະຫານມ້າກັບລົດຮົບພ້ອມຄົນຂັບຊາວເອຢິບ ໄດ້ແລ່ນລົງໄປໃນທະເລນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ບັນດານໃຫ້ນໍ້າໄຫລຄືນເຂົ້າກັນ ແລະຖ້ວມພວກເຂົາ, ແຕ່ສຳລັບຊາວອິດສະຣາເອນ ພວກເຂົາໄດ້ຍ່າງຂ້າມເທິງໜ້າດິນແຫ້ງໃນພື້ນທະເລໄປຢ່າງປອດໄພ.

20ແລ້ວນາງມີຣີອາມ ເອື້ອຍອາໂຣນທີ່ເປັນຜູ້ທຳນວາຍກໍຕີກອງອອກໜ້າ ຕິດຕາມດ້ວຍຜູ້ຍິງທຸກຄົນທັງຕີກອງແລະຟ້ອນລຳ.

21ນາງຮ້ອງເພງຊໍ້າໄປຊໍ້າມາວ່າ, “ຈົ່ງຍ້ອງຍໍສັນລະສັນພຣະເຈົ້າຢາເວດ້ວຍການຮ້ອງລຳທຳເພງ ເພາະໄຊຊະນະຂອງພຣະອົງ ຊ່າລືໄປທົ່ວໂລກ. ພຣະອົງໄດ້ໂຍນຝູງມ້າ ແລະທະຫານທັງຫລາຍ ໃຫ້ມໍຣະນາໃນທ້ອງທະເລອັນກວ້າງໃຫຍ່.”

22ແລ້ວໂມເຊກໍໄດ້ນຳປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຈາກທະເລແດງ ມຸ້ງໜ້າເຂົ້າໄປສູ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ຊູເຣ. ພວກເຂົາຍ່າງຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານເຖິງສາມມື້ ແຕ່ບໍ່ພົບນໍ້າ.

23ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ມາຮອດບ່ອນໜຶ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ ມາຣາ, ແຕ່ນໍ້າໃນທີ່ນັ້ນຂົມຫລາຍຈົນດື່ມບໍ່ໄດ້. ສະນັ້ນ ບ່ອນນີ້ຈຶ່ງມີຊື່ວ່າ ມາຣາ.

24ປະຊາຊົນໄດ້ຈົ່ມຮ້າຍໃສ່ໂມເຊ ແລະຖາມເພິ່ນວ່າ, “ພວກເຮົາຈະຫານໍ້າມາແຕ່ໃສດື່ມ?”

25ໂມເຊຈຶ່ງໄດ້ໄຫວ້ວອນພາວັນນາອະທິຖານດ້ວຍໃຈຮ້ອນຮົນຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ແລະພຣະເຈົ້າຢາເວກໍໄດ້ສຳແດງໃຫ້ໂມເຊເຫັນໄມ້ທ່ອນໜຶ່ງ. ໂມເຊໄດ້ຈັບເອົາໄມ້ທ່ອນນັ້ນຖິ້ມລົງໃສ່ນໍ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ນໍ້າຈຶ່ງເຊົາຂົມແລະດື່ມໄດ້. ໃນທີ່ນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ໃຫ້ກົດບັນຍັດຕ່າງໆເພື່ອການດຳເນີນຊີວິດ ແລະໃນທີ່ນັ້ນພຣະອົງໄດ້ທົດສອບພວກເຂົາດ້ວຍ.

26ພຣະອົງໄດ້ບອກວ່າ, “ຖ້າພວກເຈົ້າເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໂດຍເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງຕໍ່ສາຍຕາຂອງພຣະອົງ ແລະເຮັດຕາມຂໍ້ຄຳສັ່ງທຸກຂໍ້ຂອງພຣະອົງ ເຮົາກໍຈະບໍ່ລົງໂທດພວກເຈົ້າດ້ວຍໂຣກໄພໄຂ້ເຈັບ ດັ່ງທີ່ໄດ້ນຳມາທຳລາຍຊາວເອຢິບ. ເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າຢາເວຜູ້ທີ່ປິ່ນປົວຮັກສາເຈົ້າໃຫ້ດີ.”

27ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງມາເຖິງເອລິມ ຊຶ່ງໃນບ່ອນນັ້ນມີນໍ້າອອກບໍ່ສິບສອງແຫ່ງ ແລະມີຕົ້ນຕານເຈັດສິບຕົ້ນ. ສະນັ້ນ ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຈຶ່ງໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ໃກ້ບໍ່ນໍ້າແຫ່ງນີ້.

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →