Isaiah 9

Icelandic 2007 (Biblían (2007))

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1Sú þjóð, sem í myrkri gengur, sér mikið ljós. Yfir þá sem búa í landi náttmyrkranna skín ljós.

2Þú eykur stórum fögnuðinn, gerir gleðina mikla. Menn gleðjast fyrir augliti þínu eins og þegar uppskeru er fagnað, eins og menn fagna þegar herfangi er skipt.

3Því að ok þeirra, klafann á herðum þeirra, barefli þess sem kúgar þá hefur þú brotið í sundur eins og á degi Midíans.

4Öll harkmikil hermannastígvél og allar blóðstokknar skikkjur skulu brenndar og verða eldsmatur.

5Því að barn er oss fætt, sonur er oss gefinn. Á hans herðum skal höfðingjadómurinn hvíla, hann skal nefndur: Undraráðgjafi, Guðhetja, Eilífðarfaðir, Friðarhöfðingi.

6Mikill skal höfðingjadómurinn verða og friðurinn engan enda taka á hásæti Davíðs og í ríki hans. Hann mun reisa það og efla með réttvísi og réttlæti, héðan í frá og að eilífu. Vandlæting Drottins allsherjar mun þessu til vegar koma.

7Drottinn sendi orð gegn Jakobi, því laust niður í Ísrael

8og allt fólkið varð þess áskynja, íbúar Efraíms og Samaríu sem sögðu með hroka og stærilæti í hjarta:

9„Tígulsteinarnir hrundu en vér byggjum aftur úr höggnu grjóti. Mórberjatrén voru felld en vér setjum sedrustré í þeirra stað.“

10Þá efldi Drottinn fjandmann þeirra gegn þeim og æsti upp óvini þeirra:

11Aramea að austan og Filistea að vestan og þeir gleyptu Ísrael með gapandi gini. En samt sefaðist reiði Drottins ekki, hönd hans var enn upp reidd.

12Þjóðin sneri ekki aftur til hans sem laust hana, þeir leituðu ekki til Drottins allsherjar.

13Þá hjó Drottinn höfuð og hala af Ísrael, pálmagrein og strá á sama degi.

14Öldungar og virðingarmenn voru höfuðið en falsspámennirnir halinn.

15Því að leiðtogar fólksins leiddu það afvega, þeir sem leiddir voru villtust.

16Þess vegna þyrmdi Drottinn ekki æskumönnum sínum og sýndi ekkjum sínum og munaðarleysingjum enga miskunn því að þeir voru allir óguðlegir og illmenni og sérhver munnur þvaðraði. En samt sefaðist reiði Drottins ekki, hönd hans var enn upp reidd.

17Því að illska þeirra brann eins og eldur sem gleypti þyrna og þistla. Hann kveikti í skógarþykkninu svo að það þyrlaðist upp í reykjarmekki.

18Landið sviðnaði af heift Drottins, fólkið varð eins og eldsmatur. Enginn þyrmdi öðrum:

19Þeir rifu í sig til hægri og voru jafnsvangir, átu til vinstri og urðu ekki saddir, þeir átu hold ættmenna sinna:

20Manasse át Efraím og Efraím Manasse og saman réðust þeir á Júda. Samt sefaðist reiði Drottins ekki, hönd hans var enn upp reidd.

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →