Genesis 47

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 46 Jump to: Chapter 48 →

1ດັ່ງນັ້ນ ໂຢເຊັບຈຶ່ງພາອ້າຍຫ້າຄົນຂອງຕົນໄປພົບກະສັດ. ເພິ່ນບອກກະສັດວ່າ, “ພໍ່ແລະພວກອ້າຍນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາແຕ່ການາອານແລ້ວ ພ້ອມກັບຝູງແກະແລະຝູງງົວ ຕະຫລອດທັງທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາມີຢູ່. ດຽວນີ້ພວກເຂົາເຈົ້າອາໄສຢູ່ເຂດໂກເຊັນ.”

2ແລ້ວໂຢເຊັບກໍແນະນຳພວກອ້າຍຂອງຕົນຕໍ່ກະສັດ.

3ກະສັດຖາມວ່າ, “ພວກເຈົ້າມີອາຊີບຫຍັງ?” ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ທ່ານເອີຍ ພວກຂ້ານ້ອຍມີອາຊີບເປັນຜູ້ລ້ຽງສັດ ຄືກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍ.

4ພວກຂ້ານ້ອຍມາຂໍອາໄສຢູ່ປະເທດນີ້ ເພາະໃນການາອານເກີດການອຶດຢາກຢ່າງຮ້າຍແຮງ ຈົນບໍ່ມີທົ່ງຫຍ້າສຳລັບລ້ຽງຝູງສັດ. ກະລຸນາໂຜດໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນເຂດໂກເຊັນນັ້ນເຖີດ.”

5ກະສັດກ່າວແກ່ໂຢເຊັບວ່າ, “ບັດນີ້ ພໍ່ແລະພວກອ້າຍນ້ອງຂອງເຈົ້າໄດ້ມາຮອດແລ້ວ

6ດິນແດນຂອງປະເທດເອຢິບກໍເປັນຂອງພວກເຂົາຄືກັນ. ພວກເຂົາຕັ້ງຫຼັກແຫຼ່ງຢູ່ໃນເຂດໂກເຊັນໄດ້ ບ່ອນທີ່ມີດິນດີທີ່ສຸດໃນປະເທດນີ້. ນອກຈາກນີ້ ຖ້າເຈົ້າຮູ້ວ່າ ໃນພວກເຂົາຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ໃດມີຄວາມສາມາດ ກໍໃຫ້ຮັບລ້ຽງຝູງສັດຂອງເຮົາດ້ວຍ.”

7ແລ້ວໂຢເຊັບກໍໄດ້ພາຢາໂຄບພໍ່ຂອງຕົນເຂົ້າໄປພົບກະສັດ. ຢາໂຄບອວຍພອນກະສັດ

8ແລະກະສັດໄດ້ຖາມຢາໂຄບວ່າ, “ເຈົ້າອາຍຸໄດ້ຈັກປີແລ້ວ?”

9ຢາໂຄບຕອບວ່າ, “ຊີວິດທີ່ທ່ອງທ່ຽວໄປມາຂອງຂ້ານ້ອຍ ມີຢູ່ 130 ປີ. ເປັນເວລາສັ້ນແລະລຳບາກ ບໍ່ຄືຊີວິດທີ່ທ່ອງທ່ຽວໄປມາຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້ານ້ອຍ.”

10ຢາໂຄບອວຍພອນກະສັດແລະອຳລາກັບໄປ.

11ໂຢເຊັບໄດ້ຈັດທີ່ດິນໃຫ້ພໍ່ກັບພວກອ້າຍຂອງຕົນຢູ່ໃນປະເທດເອຢິບ ໂດຍເລືອກເອົາດິນຕອນດີທີ່ສຸດຢູ່ໃກ້ກັບເມືອງຣາມາເຊັດ ໃຫ້ເປັນສົມບັດຂອງພວກເຂົາຕາມທີ່ກະສັດໄດ້ສັ່ງ.

12ໂຢເຊັບໄດ້ຈັດຫາສະບຽງອາຫານໃຫ້ພໍ່, ບັນດາອ້າຍນ້ອງ ແລະຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາທຸກໆຄົນ ຕະຫລອດທັງພວກເດັກນ້ອຍທີ່ໄດ້ຕິດຕາມມານຳນັ້ນ.

13ການອຶດຢາກຄັ້ງນີ້ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ຈົນວ່າຢູ່ໃນປະເທດອື່ນໆບໍ່ມີອາຫານກິນ ແລະປະຊາຊົນເອຢິບກັບຊາວການາອານກໍອ່ອນເພຍຍ້ອນການອຶດຢາກ.

14ໂຢເຊັບທ້ອນໂຮມເອົາເງິນທັງໝົດທີ່ໄດ້ມາຈາກການຂາຍເຂົ້າ ນຳໄປຖອກທີ່ຄັງຂອງຣາຊວັງ.

15ເມື່ອຊາວເອຢິບແລະຊາວການາອານຈ່າຍເງິນໝົດແລ້ວ ຊາວເອຢິບຈຶ່ງຫຸ້ມກັນມາຫາໂຢເຊັບ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຂໍອາຫານໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍກິນແດ່ທ້ອນ ຢ່າປະໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍຕ້ອງຫິວຕາຍເລີຍ. ກະລຸນາຫາທາງຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ ເພາະເງິນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຈ່າຍໄປຈົນໝົດແລ້ວ.”

16ໂຢເຊັບຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຖ້າພວກເຈົ້າໝົດເງິນແທ້ ໃຫ້ນຳສັດມາແລກປ່ຽນເອົາເຂົ້າ.”

17ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເອົາສັດຂອງຕົນມາໃຫ້ໂຢເຊັບ ແລະເພິ່ນກໍເອົາອາຫານແລກປ່ຽນເອົາສັດ ເປັນຕົ້ນ: ມ້າ, ແກະ, ແບ້, ງົວ ແລະລໍ. ໃນປີນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ຈ່າຍອາຫານໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ ໂດຍວິທີແລກປ່ຽນກັບສັດຕ່າງໆຂອງພວກເຂົາ.

18ປີຕໍ່ມາ ພວກເຂົາກໍພາກັນມາຫາໂຢເຊັບອີກ ແລະເວົ້າວ່າ, “ທ່ານເອີຍ ພວກຂ້ານ້ອຍຂໍເວົ້າຄວາມຈິງສູ່ທ່ານຟັງ ໂດຍບໍ່ໄດ້ປິດບັງຫຍັງເລີຍຄື: ເງິນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍໝົດແລ້ວ ແລະສັດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍເປັນຂອງທ່ານແລ້ວ. ດຽວນີ້ ພວກຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຫຼືອຫຍັງພໍເອົາມາໃຫ້ທ່ານແລກປ່ຽນ ນອກຈາກພວກຂ້ານ້ອຍເອງກັບທີ່ດິນເທົ່ານັ້ນ.

19ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍຕ້ອງອຶດຕາຍເທາະ. ກະລຸນາຫາທາງຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ທີ່ດິນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍຫວ່າງເປົ່າລ້າໆເລີຍ. ຂໍທ່ານຈົ່ງຊື້ທີ່ດິນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍເພື່ອແລກເອົາອາຫານ. ພວກຂ້ານ້ອຍຍິນດີຍອມເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດ ແລະທີ່ດິນຂອງພວກຂ້ານ້ອຍກໍໃຫ້ເປັນຂອງເພິ່ນດ້ວຍ. ຈົ່ງເອົາເຂົ້າໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເພື່ອພວກຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ອຶດຕາຍ ແລະເອົາເຂົ້າປູກໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍເພື່ອທີ່ດິນຈະບໍ່ຖືກປະປ່ອຍໃຫ້ວ່າງເປົ່າລ້າໆ.”

20ໂຢເຊັບໄດ້ຊື້ເອົາທີ່ດິນທັງໝົດໃນປະເທດເອຢິບໃຫ້ກະສັດ. ຊາວເອຢິບທຸກຄົນຈຳເປັນຕ້ອງຂາຍທີ່ດິນຂອງຕົນ ຍ້ອນວ່າການອຶດຢາກເທື່ອນີ້ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ແລະທີ່ດິນທັງໝົດໃນປະເທດເອຢິບກໍກາຍເປັນຂອງກະສັດ.

21ໂຢເຊັບໄດ້ນຳພາຊາວເອຢິບມາເປັນຄົນຮັບໃຊ້ ແລະເຂດແດນຈາກສົ້ນສຸດຂອງປະເທດເບື້ອງນີ້ຈຸເບື້ອງອື່ນ.

22ຍັງແຕ່ທີ່ດິນຂອງພວກປະໂຣຫິດເທົ່ານັ້ນທີ່ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຊື້ເອົາ. ພວກປະໂຣຫິດບໍ່ໄດ້ຂາຍທີ່ດິນຂອງພວກຕົນ ເພາະກະສັດໃຫ້ເງິນອຸດໜູນແກ່ພວກເຂົາ.

23ໂຢເຊັບກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ພວກເຈົ້າເຫັນແລ້ວວ່າ ມື້ນີ້ຂ້ອຍໄດ້ຊື້ເອົາພວກເຈົ້າ ພ້ອມທີ່ດິນຂອງພວກເຈົ້າມາເປັນຂອງກະສັດ. ອັນນີ້ແມ່ນເຂົ້າປູກເພື່ອໃຫ້ພວກເຈົ້າເອົາໄປຫວ່ານໃນນາ.

24ເມື່ອຮອດລະດູເກັບກ່ຽວ ພວກເຈົ້າຕ້ອງເອົາຜົນລະປູກໜຶ່ງສ່ວນຫ້າໃຫ້ກະສັດ. ສ່ວນທີ່ເຫຼືອນັ້ນ ໃຫ້ເປັນຂອງພວກເຈົ້າເພື່ອເປັນເຂົ້າປູກ ແລະສຳລັບກິນໃນຄອບຄົວ.”

25ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ທ່ານໄດ້ເຮັດດີຕໍ່ພວກຂ້ານ້ອຍໂດຍຊ່ວຍເອົາຊີວິດຂອງພວກຂ້ານ້ອຍໄວ້. ພວກຂ້ານ້ອຍຍິນດີເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງກະສັດ.”

26ດັ່ງນັ້ນ ໂຢເຊັບຈຶ່ງໄດ້ແຕ່ງກົດໝາຍປົກຄອງທີ່ດິນໄວ້ໃນປະເທດເອຢິບຄື: ຜົນລະປູກໜຶ່ງສ່ວນຫ້າເປັນຂອງກະສັດ. ກົດໝາຍນີ້ຍັງໃຊ້ກັນຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້. ມີແຕ່ທີ່ດິນຂອງພວກປະໂຣຫິດເທົ່ານັ້ນທີ່ບໍ່ເປັນຂອງກະສັດ.

27ຊາວອິດສະຣາເອນທີ່ອາໄສໃນປະເທດເອຢິບຢູ່ໃນເຂດໂກເຊັນ ໄດ້ຮັ່ງມີເປັນດີຂຶ້ນພ້ອມທັງມີລູກຫລານຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

28ຢາໂຄບອາໄສຢູ່ໃນປະເທດເອຢິບສິບເຈັດປີ ຈົນເພິ່ນມີອາຍຸໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ສິບເຈັດປີ.

29ເມື່ອຢາໂຄບຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງໃກ້ຈະຕາຍແລ້ວ ເພິ່ນຈຶ່ງເອີ້ນເອົາໂຢເຊັບລູກຊາຍຂອງຕົນມາ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງວາງມືໃສ່ວ່າງຂາຂອງພໍ່ ແລະສາບານຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ ເຈົ້າຈະບໍ່ຝັງພໍ່ໄວ້ໃນປະເທດເອຢິບນີ້.

30ພໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ລູກຝັງສົບຂອງພໍ່ໄວ້ຢູ່ໃນບ່ອນຝັງສົບຂອງປູ່ຍ່າຕາຍາຍຂອງພວກເຮົາ; ຈົ່ງເອົາຊາກສົບຂອງພໍ່ອອກໜີຈາກປະເທດເອຢິບ ແລະຝັງໄວ້ຢູ່ໃນຖໍ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ.” ໂຢເຊັບຕອບວ່າ, “ລູກຈະເຮັດຕາມທີ່ພໍ່ຕ້ອງການ.”

31ຢາໂຄບເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງສາບານຕໍ່ພໍ່ວ່າລູກຈະເຮັດດັ່ງນັ້ນ.” ໂຢເຊັບໄດ້ສາບານ. ແລ້ວຢາໂຄບກໍໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ ໂດຍກົ້ມຂາບລົງເທິງທີ່ຫົວຕຽງນອນຂອງຕົນ.

← Chapter 46 Jump to: Chapter 48 →