Job 30

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

1”پر هاڻي جيڪي مون کان ننڍا آهن سي بہ مون تي ٺٺوليون ٿا ڪن، جن جي ابن ڏاڏن کي آءٌ پنهنجي ڌڻ جي محافظ ڪتن سان گڏ ويهڻ بہ گوارا نہ ڪندو هئس.

2اهڙن ماڻهن مان مون کي ڪهڙو فائدو ٿي رسي سگھيو؟ جڏهن تہ اهي ٿڪي ٽٽي ڪمزور ٿي ويا هئا.

3محتاجيءَ ۽ بک کين ڏٻرو ڪري ڇڏيو هو. هو رات جو رڻ‌پٽ ۽ ويرانيءَ ۾ سڪل پاڙون کائڻ لاءِ ڀٽڪندا وتندا هئا.

4هو ٻوڙن جي وچان لوڻڪ پٽي کائيندا هئا، ۽ اهڙيون پاڙون جن ۾ ڪو سواد ڪونہ هو، سي سندن خوراڪ هونديون هيون.

5کين ماڻهن جي وچان هڪالي ڪڍيو ويندو هو، ماڻهو سندن پٺيان ائين هڪلون ڪري ڪڍ پوندا هئا، ڄڻ ڪنهن چور جي پٺيان پوندا هجن.

6کين ٺوٺ برساتي نهرن ۾، زمين جي چرن ۾، ۽ ٽڪرن جي وچ ۾ رهڻو پوندو هو.

7هو ٻوڙن جي وچ ۾ هينگندا وتندا هئا، ۽ ڪانڊيرن هيٺان اچي گڏ ٿي پئجي رهندا هئا.

8اهي سڀ بي‌وقوفن ۽ گمنامن جو اولاد هئا، کين چهبڪ هڻي ملڪ مان ڀڄائي ڪڍيو ويو هو.“

9”پر هاڻي سندن اولاد مون تي راڳ ٺاهي ٺٺوليون ٿو ڪري، هائو، آءٌ انهن جي لاءِ هڪڙو پهاڪو ٿي پيو آهيان.

10هو نفرت ڪندي مون کان پري ڀڄي ٿا بيهن، هو منهنجي منهن تي ٿڪون هڻڻ کان بہ نہ ٿا مڙن.

11خدا منهنجي طاقت ٽوڙي ڇڏي آهي، ۽ هاڻي آءٌ بي‌وس آهيان، سو هو منهنجي اڳيان بي‌لغام ٿي ويا آهن.

12انهن فسادين جا ٽولا مون سان مهاڏو اٽڪائيندا رهن ٿا، ۽ منهنجا پير ڪڍن ٿا، هو مون کي ناس ڪرڻ جا منصوبا تيار ڪن ٿا.

13هو منهنجا رستا وٺيو بيهن ٿا، جيئن آءٌ کانئن بچي نہ نڪران، بلڪ ناس ٿي وڃان، اهو سڀ هو ڪنهن جي مدد کان سواءِ بہ ڪري سگھن ٿا.

14هو ڄڻ تہ سپاهين وانگر ڀت کي وڏو ڦاڙ ڪري مون تي حملو ڪن ٿا، هو مون کي تباهہ ڪرڻ لاءِ مون تي ڪاهہ ڪيو اچن ٿا.

15دهشتون اچي مون تي غالب پيون آهن، ۽ تيز هوا وانگر منهنجي مان مرتبي کي اڏائي ڇڏيو اٿن. منهنجي خير وَ سلامتي ڪڪر وانگر گم ٿي ويئي آهي.“

16”هاڻي تہ آءٌ مرڻ ڪنڌيءَ تي اچي پهتو آهيان، مصيبت جي ڏينهن اچي مون کي ورايو آهي.

17رات جي وقت منهنجيون هڏيون ڏکنديون رهن ٿيون. اهي سور جيڪي مون کي کائيندا رهن ٿا، سي ختم ئي نہ ٿا ٿين.

18خدا منهنجي قميص جي ڳچيءَ ۾ هٿ وجھي، مون کي پڪڙيو آهي، ۽ منهنجي بدن کي لباس جيان مروٽي بدنما ڪري ڇڏيو اٿس.

19هن مون کي گپ ۾ اڇلائي ڇڏيو آهي، ۽ آءٌ مٽيءَ سان گڏ مٽي ٿي پيو آهيان.

20اي خدا! آءٌ تو کي رڙيون ڪري ٿو پڪاريان، پر تون ڪو جواب نہ ٿو ڏين. آءٌ تو آڏو دعا گھرندي ٻاڏايان ٿو، پر تون مون ڏانهن ڪو ڌيان نہ ٿو ڏين.

21اٽلندو تون مون سان سختيءَ سان پيش ٿو اچين، ۽ پنهنجي پوري طاقت سان مون کي ستائين ٿو.

22تنهنجي هٿ تيز هوا وانگر مون کي اڇلايو آهي، هائو، تو طوفان جيان مون کي اٿلائي پٿلائي رکيو آهي.

23آءٌ ڄاڻان ٿو تہ تون نيٺ مون کي ماريندين، هائو، انهيءَ جاءِ ۾ آڻي پهچائيندين، جيڪا هر ڪنهن جي لاءِ مقرر ڪئي ويئي آهي.

24پر حقيقت ۾ اهڙي ماڻهوءَ تي ڪڏهن بہ هٿ نہ کڻبو آهي، جيڪو مصيبت ۾ ڦاٿل هجي ۽ مدد لاءِ پڪاريندو هجي.

25آءٌ تہ انهن لاءِ روئندو هئس، جيڪي تڪليف ۾ ڦاٿل هوندا هئا، محتاجن جي لاءِ تہ منهنجي جان تڙپندي هئي.

26پر جڏهن مون ڀلائيءَ جي اميد رکي تہ مون تي بڇڙائي موڪلي ويئي. هائو، جڏهن آءٌ روشنيءَ جي انتظار ۾ هئس تہ مون تي اونداهي موڪلي ويئي.

27منهنجا آنڊا ٿا جلن، انهن کي ڪو آرام ڪونهي. مون تي مصيبت جا ڏينهن اچي پيا آهن.

28آءٌ اداسيءَ ۾ پيو گھاريان، مون لاءِ خوشين جو سج نہ ٿو اڀري. ماڻهن جي ميڙ منجھہ هوندي بہ مون کي مدد لاءِ پڪارڻو ٿو پوي.

29منهنجي پڪار اهڙي غمگين ۽ اٻاڻڪي آهي، جيئن ڪنهن گدڙ يا شترمرغ جي رُوڙ.

30منهنجي کل ڪاري ٿي ويئي آهي ۽ جسم تان لهيو ٿي پوي. منهنجي سڄي جان بخار ۾ پيئي ٻري.

31ڪڏهن تہ آءٌ دنبورا ۽ شرنايون وڄندي خوشيءَ جو آواز ٻڌندو هئس، پر هاڻي منهنجي ٻڌڻ لاءِ رڳو ماتم ۽ روڄ آهي.“

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

Recommended Reading

Commentary Job Commentaries → Devotional Job Devotional Guide → Get This Bible Muslim Study Bible →