Job 6

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1تڏهن ايوب اليفز کي ورندي ڏيئي چيو تہ

2”ڪاش! ائين ممڪن هجي ها، جو منهنجا ڏک ۽ منهنجيون مصيبتون تارازيءَ ۾ توريا وڃن ها،

3تہ هوند اهي سمنڊ جي واريءَ کان بہ وڌ ڳرا نڪرن ها. سو جي منهنجيون ڳالهيون کهريون آهن تہ ان ۾ ڪهڙي عجب جي ڳالهہ آهي!

4قادرِمطلق خدا مصيبتن جا تير منهنجي اندر ۾ چڀائي ڇڏيا آهن، جن جو زهر منهنجي پوريءَ جان ۾ ڦهلجي ويو آهي. هائو، خدا جون ڊيڄاريندڙ ڳالهيون منهنجي خلاف صفون ٻڌي ٿيون بيهن.

5ڇا ڪو جھنگلي گڏهہ ان وقت هينگي ٿو، جڏهن گاهہ سندس اڳيان هجي؟ ڇا ڪو ڏاند ان وقت رنڀي ٿو جڏهن چارو سندس اڳيان هجي؟

6ڀلا جنهن کاڌي ۾ لوڻ هجي ئي نہ، تہ منجھس ڪو سواد ٿي سگھجي ٿو؟ يا آني جي رڳو اڇاڻ ئي اڇاڻ ۾ ڪو سواد آهي ڇا؟

7منهنجي دل تہ اهڙي کاڌي کي هٿ لائڻ بہ پسند نہ ٿي ڪري. اهڙي کاڌي کان مون کي ڪراهت ٿي اچي.“

8”خدا منهنجي اميد پوري ڇو نہ ٿو ڪري؟ جنهن شيءِ جو آءٌ خواهشمند آهيان، سا هو مون کي ڇو نہ ٿو ڏئي؟

9ڪاش! خدا منهنجي اميد پوري ڪري جو مون کي ماري ڇڏي. ڪاش! هو پنهنجو هٿ ڊگھيري منهنجي حياتي وڍي اڇلائي.

10جيڪڏهن مون کي معلوم ٿئي تہ خدا ائين ڪندو، تڏهن جيڪر مون کي تسلي ٿئي، ۽ هي دائمي ايذاءَ آءٌ خوشيءَ سان پيو سهان، ڇاڪاڻ تہ مون انهيءَ پاڪ هستيءَ جي ڳالهين جو ڪڏهن بہ انڪار ناهي ڪيو.

11مون ۾ ڪهڙي طاقت رهي آهي، جو آءٌ چڱي پڇاڙيءَ جو انتظار ڪريان؟ ۽ منهنجي چڱي پڇاڙي ڪهڙي آهي، جو آءٌ انهيءَ لاءِ صبر ڪري ويهي رهان؟

12ڀلا آءٌ ڪو پٿر جو ٺهيل آهيان ڇا؟ يا منهنجو جسم ڪو پتل جو آهي ڇا؟

13ڇا ائين نہ آهي تہ آءٌ لاچار آهيان؟ ۽ مون ۾ بچڻ جي اميد بلڪل نہ رهي آهي؟“

14”جيڪو پنهنجي نااميد دوست کي مهرباني نہ ٿو ڏيکاري، سو ڄڻ انهيءَ ماڻهوءَ وانگر آهي، جيڪو قادرِمطلق جو خوف نہ ٿو ڪري.

15اوهان دوستن مون سان انهن فريب ڏيندڙ نهرن وانگر ٺڳي ڪئي آهي، جيڪي پاڻيءَ جي موسم ۾ تہ پاڻيءَ سان ڀريل هونديون آهن،

16انهن نهرن ۾ جھجھو پاڻي وهندو رهندو آهي، جيڪو پگھريل برف مان وهندو آهي،

17پر گرميءَ جي وقت انهن جو پاڻي زمين ۾ جذب ٿي غائب ٿيو وڃي، ۽ اهي نهرون سڪي ٺوٺ ٿي وينديون آهن.

18تڏهن جيڪي قافلا پاڻيءَ لاءِ پنهنجي رستي کان مڙي اچن ٿا، سي اتي اچي سُڃ ۾ ڦاسي ناس ٿي وڃن ٿا.

19تيما کان ايندڙ قافلا پاڻي تلاش ڪندا رهن ٿا، ۽ شبا کان ايندڙ ٽوليون انهيءَ لاءِ واجھائينديون رهن ٿيون.

20پر اهي شرمندا ٿين ٿا، ڇاڪاڻ تہ هنن اميد ٿي رکي، اهي اتي پهچن ٿا تہ رڳو مايوسي ئي کين پلئِہ پوي ٿي.

21اهڙيءَ ئي طرح اوهين منهنجي لاءِ اهڙيون خشڪ نهرون ثابت ٿيا آهيو. اوهين ڇو منهنجي مصيبت ڏسي ڊڄي هٽي ٿا وڃو؟

22ڇا مون اوهان کي چيو آهي تہ مون کي ڪا سوکڙي ڏيو؟ يا هي تہ پنهنجي مال ملڪيت مان ڪنهن کي منهنجي طرفان ڪا رشوت ڏيو؟

23يا مون کي دشمنن جي هٿان ڇڏايو؟ يا ظالمن جي هٿان منهنجي جند آزاد ڪرايو؟“

24”اوهين مون کي ٻڌايو تہ مون ڪهڙو ڏوهہ ڪيو آهي؟ جيڪڏهن اوهين مون کي هن مصيبت جو حقدار ثابت ڪندا، تہ پوءِ آءٌ ماٺ ڪري ويهندس.

25سچيون ڳالهيون ڪيتريون نہ اثرائتيون ٿينديون آهن! پر اوهان جا دليل تہ بلڪل بي‌اثر ۽ بيڪار آهن.

26اوهين سمجھو ٿا تہ منهنجيون ڳالهيون هوائي آهن، تہ پوءِ نااميديءَ ۾ چيل منهنجي انهن ڳالهين تي ڇو بي‌رحميءَ سان ڇينڀيو ٿا؟

27ڇا اوهين اهڙا سنگدل ٿيا آهيو جو ڪُڻا وجھي يتيمن کي غلام بڻايو؟ ڇا اوهين دوستن کي واپاري مال بڻائڻ وارا ٿيندا؟

28هاڻي مهرباني ڪري مون ڏانهن ڌيان ڏيو، آءٌ اوهان جي آڏو هرگز ڪوڙ نہ ڳالهائيندس.

29آءٌ اوهان کي منٿ ٿو ڪريان تہ بي‌انصافيءَ کان باز اچو، هائو، باز اچو، ڇو تہ آءٌ حق تي آهيان.

30ڇا منهنجي زبان تي ڪا بي‌انصافيءَ جي ڳالهہ آهي؟ ڇا فتني فساد وارين ڳالهين کي سڃاڻڻ جو مون ۾ ڪو شعور ڪونهي؟“

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

Recommended Reading

Commentary Job Commentaries → Devotional Job Devotional Guide → Get This Bible Muslim Study Bible →