Job 37

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 36 Jump to: Chapter 38 →

1هائو، انهيءَ طوفان جي ڪري منهنجي دل ڏڪي ٿي، ايتري قدر جو سيني کان ٻاهر نڪتي ٿي اچي.

2اوهين سڀ ڌيان سان خدا جي ڳالهائڻ جو آواز تہ ٻڌو، هائو، سندس واتان نڪرندڙ اها گجگوڙ تہ ٻڌو.

3هو پنهنجي وڄ کي عرش کان هيٺ ٿو موڪلي، ۽ اها ڌرتيءَ جي هڪ ڇيڙي کان ٻئي ڇيڙي تائين وڃيو پهچي.

4انهيءَ کان پوءِ سندس گجگوڙ جهڙو آواز ٻڌڻ ۾ ٿو اچي، هائو، هو پنهنجي جلال واري آواز سان گجي ٿو. جنهن وقت سندس آواز ٻڌڻ ۾ ٿو اچي، تنهن وقت هو وڄ جا چمڪاٽ موڪليندو ٿو رهي.

5خدا پنهنجي آواز سان عجيب نموني گجگوڙ ٿو ڪري. هو وڏا وڏا معجزا ڪري ٿو، جيڪي اسين سمجھي نہ ٿا سگھون.

6هو برف کي زمين تي ڪرڻ جو حڪم ٿو ڏئي، ساڳيءَ طرح برسات جي وڏ ڦڙي وسڪاري کي بہ حڪم ٿو ڏئي.

7ائين هو سڀني ماڻهن کي پورهئي کان روڪي رکي ٿو، انهيءَ لاءِ تہ سندس مخلوق هن جي قدرت کي ڏسي.

8انهيءَ وقت جھنگلي جانور بہ پنهنجي ڏرن ۾ وڃيو لڪن، ۽ پنهنجي پناهہ‌گاهن ۾ ئي پئجي ٿا رهن.

9ڏکڻ کان طوفاني هوائون ٿيون اچن، ۽ اتر کان ڏنگيندڙ ٿڌيون هوائون.

10خدا جي ڦوڪ سان برف ڄمي پوي ٿي، ۽ پاڻيءَ جو مٿاڇرو ڌاتوءَ جهڙو سخت ٿي پوي ٿو.

11هو گھاٽن ڪڪرن کي گھم سان ڀري ٿو، جيڪي سندس روشن وڄ کي هر طرف پکيڙي ڇڏين ٿا.

12ڪڪر سندس اشاري سان چوڌاري ڦرن ٿا، تان‌تہ هو کين جيڪي بہ حڪم ڏئي، تنهن کي روءِ‌زمين تي بجا آڻين.

13پوءِ خواہ سيکت جي لاءِ توڙي رحمت جي لاءِ، هو اهو حڪم بجا آڻين ٿا.“

14اليهوءَ وڌيڪ چيو تہ ”اي ايوب! هيءَ ڳالهہ ڌيان سان ٻڌ، ماٺ رهہ ۽ خدا جي عجيب وَ غريب ڪمن تي غور ڪر.

15ڇا تون ڄاڻين ٿو تہ خدا ڪيئن ڪڪرن کي حڪم سان ٿو هلائي؟ ۽ ڪيئن انهن مان وڄ ٿو چمڪائي؟

16ڇا تون ڄاڻين ٿو تہ ڪڪر آسمان ۾ ڪيئن ٿا ترن؟ هي عجيب وَ غريب ڪم انهيءَ جا ئي آهن، جيڪو علم ۾ ڪامل آهي.

17جڏهن زمين سخت جھولي جي ڪري ويرانيءَ هيٺ اچي وڃي ٿي، تڏهن ڇا تون پنهنجي ڪپڙن ۾ آيل گرميءَ کان پاڻ کي بچائي ٿو سگھين؟

18ان وقت ڇا تون آسمان ۾ آبهوا کي پکيڙڻ ۾ خدا جي مدد ڪري ٿو سگھين؟ هائو، انهيءَ آسمان ۾ جيڪو ٽامي جيان تپي باهہ ٿيل هجي.

19جيڪڏهن تون ائين ڪري ٿو سگھين تہ ڀلا اسان کي بہ سمجھاءِ تہ اسين خدا آڏو بيهي ساڻس ڪيئن ڳالهايون، ڇاڪاڻ تہ اونداهيءَ ۾ هئڻ ڪري اسين ساڻس ڪو مقدمو وڙهي نہ ٿا سگھون.

20پر نہ، آءٌ خدا سان ڳالهائڻ جي جرئت ئي نہ ٿو ڪري سگھان، ڇا ڪو اهڙو بي‌وقوف ٿيندو، جو چاهي تہ خدا کيس برباد ڪري ڇڏي؟

21جڏهن هوا ڪڪرن کي هٽائي آسمان صاف ڪري ڇڏي ٿي، تڏهن ڪوبہ ماڻهو چمڪندڙ سج ڏانهن چتائي ڏسي نہ ٿو سگھي.

22تهڙيءَ طرح جڏهن اتر کان خدا ڄڻ سونهري چمڪ ۾ اچي ٿو، تڏهن ڪير سندس هيبتناڪ جلال ڏسي سگھي ٿو؟

23بيشڪ قادرِمطلق جي عظمت اسان جي سوچ کان بہ مٿاهين آهي، هن جي قدرت ۽ عدالت ايتري تہ عظيم آهي، جو هو انصاف کي ڪڏهن بہ نہ ٿو بگاڙي.

24تنهنڪري اسين انسان سندس خوف ٿا رکون، پر جيڪي ماڻهو پاڻ کي وڏو عقلمند ٿا سمجھن، تن جو هو ڪو لحاظ نہ ٿو ڪري.“

← Chapter 36 Jump to: Chapter 38 →

Recommended Reading

Commentary Job Commentaries → Devotional Job Devotional Guide → Get This Bible Muslim Study Bible →