bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Galacian
/
Galacian 1989 (Biblia SEPT)
/
Jeremiah 4
Jeremiah 4
Galacian 1989 (Biblia SEPT)
← Chapter 3
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 5 →
1
Se te volves, Israel é o Señor quen fala, volve a min; se deixas a un lado as túas ignominias, non andarás vagabunda lonxe de min;
2
se xuras "Vive o Señor!" (con verdade, con xustiza e con dereito), El bendicirá por ti os pobos e cubriraos de gloria.
3
Ollade o que lles di o Señor ós homes de Xudá e de Xerusalén: —Desarmádevos a vós mesmos, que sodes campos ermos, e non sementedes cardos.
4
Circuncidádevos en ofrenda ó Señor sacade do voso corazón os impuros prepucios, homes de Xudá e veciños de Xerusalén, senón a miña ira saltará coma lume e queimará sen ter quen o apague, á vista da maldade dos vosos feitos.
5
Facédello saber a Xudá, facédello escoitar a Xerusalén e dicídelle: tocan o corno polo país, chaman a formar, a pórse en filas, tomemos as cidades do Inexpugnable,
6
collede a bandeira de Sión, fuxide sen parar. Ollade, eu estou traendo do norte unha desgraza, unha grande ruína,
7
está subindo o león da frondosidade, bótase fóra o devorador de pobos, sae do seu tobo para converter o teu país en algo horrible, para que as túas cidades sexan arruinadas polo aniquilador dos seus veciños.
8
Por iso vestídevos de saco, facede loito e lamentádevos, ollade que non se apartan de nós a ardente indignación e a ira do Señor.
9
No día aquel —é o Señor quen fala— esvaecerá o corazón do rei e mais o dos príncipes, aparvarán os sacerdotes, e pasmarán os profetas.
10
Entón eu dixen: —Ai, Señor, meu Deus! En verdade enganaches a este pobo e a Xerusalén, dicíndolle: "Teredes fartura e paz", Velaquí a espada que nos chega á gorxa.
11
No tempo aquel diranlle a este pobo e a Xerusalén: —Un vento quente de arriba vén do deserto, camiño da capital do meu pobo; non é vento de erguer nin de limpar;
12
coma ese vento, un espírito forte de maldición apodérase de min. Agora eu ditarei a berros sentencia contra eles:
13
"Velaquí que sobe coma unha nube, os seus carros coma unha poeira, os seus cabalos máis veloces cás aguias. Ai de nós, que nos esnaquizan!"
14
Limpa da ruindade o teu corazón, Xerusalén, para que poidas salvarte, Por canto tempo durmirán no teu peito os plans da túa desgraza?
15
Velaquí que se está oíndo unha voz que vén de Dan, escoitade unha desgraza que vén dos montes de Efraím:
16
Acordádellelo ós pobos: "Velaquí!"; facédello escoitar a Xerusalén: "Os atacantes chegan dun país remoto, xa lanzan os seus gritos de guerra contra as cidades de Xudá".
17
Os gardas do Poderoso están arredor contra ela, pois ela está contra min! —é o Señor quen fala—.
18
O teu comportamento e os teus feitos trouxéronche isto, esta é a calamidade que te aflixe. Que amargura! Como chega ó teu corazón!
19
As miñas entrañas! As miñas entrañas retórcense de dor! Chamo ó meu corazón; anda solto: non son capaz de atalo. Estou oíndo o ronquido do corno, o estrondo dos gritos de guerra: o barullo das gorxas da guerra,
20
un arrasamento chama por outro, todo o país está estragado, dun golpe estragan as miñas tendas, dun empurrón os meus campamentos.
21
Ata que día ollarei a bandeira e oirei o ronquido do corno?
22
Que aparvado está o meu pobo: a min non me recoñece; son fillos aparvados, non as pensan; son espelidos para facer o mal, non saben facer o ben.
23
Enxergo o país, e vexo un caos, enxergo o ceo, e non ten a súa luz;
24
enxergo os montes, e están tremendo, enxergo os petoutos e todos estarrecen;
25
miro atentamente, e nin cultivo hai, todos os paxaros do ceo voaron;
26
miro, e o horto volveuse un deserto, todas as cidades do meu pobo están arrasadas, ante a presenza do Señor, polo ardor da súa ira.
27
Ollade o que di o Señor: —Todo o país se volverá un estrago, o estrago serei eu quen a faga;
28
por iso a terra volverase erma, e o ceo escuro, por causa de tanto delito; ollade que o dixen, penseino ben, non me arrepinto nin retiro a miña palabra.
29
Soamente co ruído dos xinetes e dos arqueiros foxe toda a cidade, métense na espesura, ruben ós penedos; toda a cidade está abandonada; non queda sequera un veciño.
30
Olla para ti, como estás arrasada! Que fas! Como te vistes de seda? Como te enfeitas con adornos de ouro? Como estendes con negro a raia dos teus ollos? Poste bonita para nada; os teus amantes desprézante, buscan acabar coa túa vida!
31
Xa houbo berros coma de quen se retorce no parto, angustias coma dunha primípara; é o grito da filla de Sión que xeme, é ela quen estende as súas mans: "Ai de min, xa non teño forzas! Ai da miña vida, que me matan!"
← Chapter 3
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 51
Chapter 52
Chapter 5 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52