Jeremiah 6

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1ປະຊາຊົນເບັນຢາມິນເອີຍ ຈົ່ງແລ່ນປົບໜີເອົາຕົວລອດສາເຖີດ ຈົ່ງປົບໜີຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມສາ ຈົ່ງເປົ່າແກຂຶ້ນໃນເມືອງເຕກົວ ແລະຈົ່ງດັງໄຟຂຶ້ນເປັນສັນຍານຢູ່ໃນເມືອງເບັດຮັກເກເຣັມ. ໄພພິບັດ ແລະການທຳລາຍຈາກທາງເໜືອເກືອບຈະມາຮອດແລ້ວ.

2ນະຄອນຊີໂອນເປັນທີ່ສວຍງາມຫລາຍ ແຕ່ກໍຈະຖືກທຳລາຍ;

3ບັນດາຜູ້ລ້ຽງແກະພ້ອມທັງຝູງແກະຂອງພວກເຂົາຈະມາຕໍ່ສູ້ລາວຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ພວກເຂົາຈະຕັ້ງເຕັນອ້ອມຮອບຕົວເມືອງ ແລະແຕ່ລະຄົນຈະຕັ້ງເຕັນຕາມໃຈມັກຂອງຕົນ.

4ພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຕຽມໂຈມຕີນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຈົ່ງຕຽມພ້ອມ ພວກເຮົາຈະໂຈມຕີໃນຕອນທ່ຽງ” ແຕ່ພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ, “ມັນຊ້າໄປສາແລ້ວ ຕາເວັນເກືອບຈະຕົກດິນ ແລະຂ້ອນຄໍ່າຫລາຍແລ້ວ.

5ພວກເຮົາຈະບຸກໂຈມຕີໃນຕອນກາງຄືນ; ພວກເຮົາຈະທຳລາຍປ້ອມປ້ອງກັນຕົວເມືອງ.”

6ພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຕັດກົກໄມ້ລົງ ແລະຄູນດິນຂຶ້ນອ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄວ້. ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະລົງໂທດນະຄອນນີ້ ຍ້ອນເປັນເມືອງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍການກົດຂີ່.

7ນໍ້າສ້າງກັກນໍ້າຈືດໄວ້ສັນໃດ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກໍກັກຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງຕົນໄວ້ສັນນັ້ນ. ເຮົາໄດ້ຍິນແຕ່ການຮຸນແຮງ ແລະການທຳລາຍດັງຂຶ້ນໃນຕົວເມືອງ; ເຮົາເຫັນແຕ່ຄົນບາດເຈັບ ແລະຄົນທົນທຸກ.

8ຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເອີຍ ຈົ່ງໃຫ້ຄວາມເດືອດຮ້ອນເຫຼົ່ານີ້ ເປັນການເຕືອນພວກເຈົ້າເຖີດ ຫລືບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈະປະຖິ້ມພວກເຈົ້າຕື່ມອີກ; ເຮົາຈະປ່ຽນນະຄອນນີ້ໃຫ້ເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນໜຶ່ງທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຢູ່ອາໄສ.”

9ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ກ່າວດັ່ງນີ້: “ຊາດອິດສະຣາເອນຈະຖືກກວາດລ້າງໃຫ້ກ້ຽງ ດັ່ງສວນອະງຸ່ນທີ່ຖືກຄົນເກັບເລັມໃຫ້ຈົນກ້ຽງ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຕ້ອງຊ່ວຍກູ້ເອົາທຸກໆຄົນ ເທົ່າທີ່ຈະຊ່ວຍໄດ້ໃນເມື່ອຍັງມີເວລາຢູ່.”

10ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຜູ້ໃດແດ່ຈະຟັງຂ້ານ້ອຍ ຖ້າຂ້ານ້ອຍບອກ ແລະເຕືອນພວກເຂົາ? ພວກເຂົາດື້ດ້ານ ແລະບໍ່ຍອມຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ; ພວກເຂົາຫົວເລາະໃສ່ສິ່ງທີ່ພຣະອົງບອກໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກ່າວ.

11ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຄວາມໂກດຮ້າຍທີ່ພຣະອົງມີຕໍ່ພວກເຂົານັ້ນ ກໍລຸກໄໝ້ຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍຄືກັນ ແລະຂ້ານ້ອຍກໍທົນຕໍ່ໄປບໍ່ໄດ້ແລ້ວ.” ແລ້ວພຣະເຈົ້າຢາເວກໍກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງລະບາຍຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາອອກໃສ່ເດັກນ້ອຍທີ່ທ້ອງຖະໜົນ ແລະໃນທີ່ປະຊຸມຕ່າງໆຂອງພວກຊາວໜຸ່ມ. ຜົວແລະເມຍຈະຖືກຈັບໄປ ແລະແມ່ນແຕ່ຄົນຊະຣາກໍຈະບໍ່ໄດ້ຖືກຍົກເວັ້ນ.

12ເຮືອນຂອງພວກເຂົາຈະຖືກມອບໃຫ້ຄົນອື່ນ ພ້ອມທັງທົ່ງນາແລະເມຍຂອງພວກເຂົາກໍເຊັ່ນກັນດ້ວຍ. ເຮົາກຳລັງຈະລົງໂທດປະຊາຊົນໃນດິນແດນນີ້.

13ຍ້ອນທຸກຄົນບໍ່ວ່າໃຫຍ່ຫລືນ້ອຍ ພະຍາຍາມຈະຫາເງິນໃນທາງທີ່ບໍ່ສັດຊື່; ແມ່ນແຕ່ພວກຜູ້ທຳນວາຍ ແລະພວກປະໂຣຫິດກໍສໍ້ໂກງປະຊາຊົນ.

14ພວກເຂົາປະພຶດຄືກັບວ່າ ບາດແຜຂອງປະຊາຊົນເຮົານັ້ນເປັນພຽງແຕ່ແປ້ວເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ‘ສະຫງົບສຸກ, ສະຫງົບສຸກ,’ ໃນເມື່ອທຸກສິ່ງບໍ່ໄດ້ສະຫງົບສຸກເລີຍ.

15ພວກເຂົາອັບອາຍຂາຍໜ້າບໍ ທີ່ໄດ້ກະທຳສິ່ງອັນໜ້າລັງກຽດເຊັ່ນນີ້? ບໍ່ເລີຍ ພວກເຂົາບໍ່ອັບອາຍຂາຍໜ້າຫຍັງດອກ; ສີໜ້າຂອງພວກເຂົາຢູ່ຊື່ໆບໍ່ແດງຊໍ້າ. ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະລົ້ມລົງດັ່ງຄົນອື່ນທີ່ໄດ້ລົ້ມລົງ; ເມື່ອເຮົາລົງໂທດພວກເຂົາກໍແມ່ນຈຸດຈົບສຳລັບພວກເຂົາສາແລ້ວ.” ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

16ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ, “ຈົ່ງຢຸດຢູ່ທີ່ທາງສີ່ແຍກແລະແນມເບິ່ງ. ຈົ່ງຖາມຫາຫົນທາງດັ້ງເດີມແລະຫົນທາງອັນດີເລີດນັ້ນວ່າຢູ່ໃສ. ຈົ່ງເດີນໄປຕາມທາງນັ້ນແລະພວກເຈົ້າກໍຈະພົບຄວາມຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ.” ແຕ່ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ບໍ່ ພວກເຮົາຈະບໍ່ເຮັດດອກ.”

17ແລ້ວອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຄົນເຝົ້າຍາມ ເພື່ອໃຫ້ເປົ່າແກເຕືອນວ່າ, “ຈົ່ງລະວັງສຽງແກສັນຍານໄພ.” ແຕ່ພວກເຂົາຊໍ້າເວົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ຟັງ.”

18ສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ຊົນຊາດທັງຫລາຍເອີຍ ຈົ່ງຟັງແລະຮຽນຮູ້ສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ

19ແຜ່ນດິນໂລກເອີຍ ຈົ່ງຟັງເທີ້ນ ເຮົາກຳລັງຈະນຳເອົາໄພພິບັດມາສູ່ປະຊາຊົນເຫຼົ່ານີ້ ຄືໄພພິບັດທີ່ພວກເຂົາສົມຄວນໄດ້ຮັບ ຍ້ອນພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມຄຳສັ່ງສອນຂອງເຮົາ ແລະບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ.

20ມີປະໂຫຍດຫຍັງແກ່ເຮົາແດ່ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ທູບຫອມມາແຕ່ເມືອງເຊບາ ຫລືໄດ້ເຄື່ອງຫອມມາຈາກທາງໄກ? ເຮົາຈະບໍ່ຍອມຮັບເອົາເຄື່ອງຖວາຍຂອງພວກເຂົາ ຫລືຍິນດີກັບເຄື່ອງບູຊາຂອງພວກເຂົາ.

21ສະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຢາເວຈຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເຫຼົ່ານີ້ຕຳສະດຸດແລະລົ້ມລົງ. ບັນດາພໍ່ກັບບັນດາລູກຊາຍຈະຕາຍ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບບັນດາໝູ່ເພື່ອນມິດສະຫາຍ ແລະບັນດາເພື່ອນບ້ານດ້ວຍ.”

22ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, “ປະຊາຊົນກຳລັງມາແຕ່ປະເທດໜຶ່ງທາງທິດເໜືອ; ເປັນຊາດໜຶ່ງຊຶ່ງຢູ່ຫ່າງໄກທີ່ມີກຳລັງອຳນາດຕຽມສູ້ຮົບ.

23ພວກເຂົາຖືໜ້າທະນູກັບດາບ ພວກເຂົາເປັນຄົນຮ້າຍກາດແລະຂາດຄວາມເມດຕາ. ພວກເຂົາຂີ່ມ້າສຽງດັງກຶກກ້ອງ ດັ່ງສຽງຂອງທະເລຄຶກຄະນອງ. ພວກເຂົາຕຽມພ້ອມເຮັດເສິກຕໍ່ສູ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.”

24ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນເວົ້າວ່າ, “ພໍພວກເຮົາໄດ້ຍິນຂ່າວຂອງເສິກ ມືຂອງພວກເຮົາກໍອ່ອນເພຍລົງ; ພວກເຮົາເປັນທຸກໃຈຫລາຍ ແລະເຈັບປວດໜັກ ເໝືອນດັ່ງແມ່ຍິງທີ່ກຳລັງຈະອອກລູກ.

25ພວກເຮົາບໍ່ກ້າອອກໄປນອກເມືອງ ຫລືຍ່າງຕາມຖະໜົນຫົນທາງ ເພາະເຫຼົ່າສັດຕູຖືອາວຸດອ້ອມລ້ອມພວກເຮົາຢູ່ ແລະພວກເຮົາກໍຢ້ານກົວພວກເຂົາຫລາຍ.”

26ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ, “ຈົ່ງນຸ່ງເຄື່ອງເຮັດດ້ວຍຜ້າກະສອບເຂົ້າ ແລະກິ້ງເກືອກຢູ່ໃນຂີ້ເຖົ່າໄຟສາ. ຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້ໄວ້ທຸກດ້ວຍຄວາມຂົມຂື່ນ ເໝືອນລູກຊາຍຄົນດຽວໄດ້ຕາຍໄປເຖີດ ຍ້ອນຜູ້ທີ່ມາທຳລາຍພວກເຈົ້ານັ້ນຈະໂຈມຕີໃນທັນທີທັນໃດ.

27ເຢເຣມີຢາເອີຍ ຈົ່ງທົດສອບເບິ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາດູ ດັ່ງເຈົ້າທົດລອງໂລຫະ ແລະເບິ່ງວ່າມັນເປັນຢ່າງໃດ.

28ພວກເຂົາເປັນຄົນກະບົດຢ່າງດື້ດ້ານ ແຂງດັ່ງທອງສຳຣິດແລະເຫລັກກ້າ. ພວກເຂົາທັງໝົດເປັນຄົນສໍ້ໂກງ ແລະທຽວຊອກຫາເວົ້າຂວັນຄົນ.

29ເຕົາຫລອມລຸກໄໝ້ຢ່າງຮ້ອນແຮງແລ້ວ ແຕ່ຂີ້ໝຽງທີ່ຕິດຢູ່ກັບໂລຫະນັ້ນກໍຍັງບໍ່ຂຸລົງ. ມັນບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງທີ່ຈະຫລໍ່ຫລອມປະຊາຊົນຂອງເຮົາຂຶ້ນໃໝ່ ເພາະພວກຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກກຳຈັດໃຫ້ໝົດສິ້ນໄປ.

30ຄົນທັງຫລາຍຈະເອີ້ນພວກເຂົາວ່າເປັນຂອງເສດເຫລືອ; ເພາະເຮົາຄືພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ປະຖິ້ມພວກເຂົາແລ້ວ.”

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →