Job 3

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1ໃນທີ່ສຸດ ໂຢບກໍທຳລາຍຄວາມງຽບແລະສາບແຊ່ງມື້ເກີດຂອງຕົນ.

2“ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງສາບແຊ່ງວັນທີ່ຂ້ານ້ອຍເກີດມາ ຈົ່ງສາບແຊ່ງຄືນທີ່ຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດຢູ່ໃນທ້ອງແມ່ເຖີດ

4ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຂໍຊົງໂຜດປ່ຽນວັນນັ້ນສູ່ຄວາມມືດສາ ຢ່າຈົດຈຳວັນນັ້ນເລີຍ ແຕ່ໃຫ້ລືມໄລໄປສິ້ນ; ຢ່າໃຫ້ແສງສະຫວ່າງສ່ອງແຈ້ງໃສ່ເລີຍ ແຕ່ຈົ່ງໃຫ້ດັບສູນໄປຕະຫລອດ

5ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ວັນນັ້ນມົວເສົ້າມືດຕຶບສາ ຂໍໃຫ້ເມກຫຸ້ມແສງອາທິດໃຫ້ມືດດຳເຖີດ.

6ຈົ່ງລືບຄືນນັ້ນອອກຈາກຮອບປີໃຫ້ແດ່ນາ ຢ່າໄດ້ນັບເຂົ້າໄປໃນຮອບປີອີກຈັກເທື່ອ;

7ແຕ່ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຄືນນັ້ນກາຍເປັນໝັນໄປສາ ຢ່າໃຫ້ມີສຽງຮ້ອງໂຮຍິນດີຢ່າງໃດເລີຍເທາະ

8ຈົ່ງບອກໝໍມົນໃຫ້ສາບແຊ່ງມື້ນັ້ນສາ ຄືພວກທີ່ຮູ້ຈັກຄວບຄຸມເລວີອາທັນໄດ້.

9ຂໍໃຫ້ດາວອາລຸນເຊົ້າອັບແສງບໍ່ສະຫວ່າງ ຂໍໃຫ້ຄືນນັ້ນບໍ່ຫວັງເຫັນອາລຸນເຊົ້າແຈ້ງມາ.

10ຈົ່ງສາບແຊ່ງຄືນນັ້ນ ທີ່ນຳຂ້ານ້ອຍໃຫ້ເກີດມາ ເພາະໄດ້ເຜີຍແບຄວາມລຳບາກໜັກຂອງຂ້ານ້ອຍ.

11ຂ້ານ້ອຍຢາກຕາຍແຕ່ຄາວຢູ່ໃນທ້ອງມານດາ ຫລືຕາຍແຕ່ເວລາທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເກີດມາພຸ້ນ.

12ເປັນຫຍັງແມ່ຈຶ່ງອູ້ມຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນຕັກເພິ່ນນໍ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງລ້ຽງຂ້ານ້ອຍໃຫ້ດູດນົມເພິ່ນ.

13ຖ້າຕາຍແຕ່ກີ້ປານນີ້ກໍຄົງໄດ້ພັກຜ່ອນດີ ນອນຢ່າງມີສຸກສະບາຍຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ

14ດັ່ງເຈົ້າກະສັດ ແລະນັກປົກຄອງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງວັງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນໃໝ່ໃຫ້ສວຍງາມ.

15ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈະໄດ້ນອນຫລັບດັ່ງບັນດາເຈົ້າຊາຍ ຜູ້ທີ່ມີເງິນຄຳເຕັມອັ້ນຫໍໂຮງຂອງພວກເຂົາເຈົ້າ.

16ຫລືວ່າບໍ່ມີຂ້ານ້ອຍເລີຍກໍຄົງດີກວ່າ ໃຫ້ເປັນດັ່ງແອນ້ອຍວາຍຊີບຢູ່ໃນທ້ອງມານດາ.

17ໃນຂຸມຝັງສົບນັ້ນ ຄົນຊົ່ວໄດ້ຢຸດການຊົ່ວຂອງຕົນ ຄົນເຮັດວຽກໜັກກໍນອນພັກຜ່ອນໃນທີ່ສຸດໄດ້.

18ແມ່ນແຕ່ນັກໂທດກໍຍັງໄດ້ຮັບສັນຕິສຸກ ຫວິດຈາກສຽງສັ່ງສຽງຄຸມອັນຮ້າຍກາດ.

19ທຸກຄົນຈະຢູ່ຫັ້ນ ທັງຜູ້ມີຊື່ສຽງແລະບໍ່ມີຊື່ສຽງ ແລະພວກທາດກໍຈະມີອິດສະຫລະໃນທີ່ສຸດໄດ້.

20ເປັນຫຍັງນໍ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມທົນທຸກເວດທະນາ ຍັງໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຫ້ຊີວິດແກ່ຜູ້ທີ່ມີໃຈຂົມຂື່ນ?

21ພວກເຂົາລໍຄວາມຕາຍຢູ່ ແຕ່ບໍ່ເຫັນມາຈັກເທື່ອເລີຍ; ພວກເຂົາຕ້ອງການຂຸມຝັງສົບຫລາຍກວ່າຂຸມຊັບ.

22ພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນສຸກ ຈົນກວ່າຈະຕາຍໄປ ແລະຖືກຝັງໄວ້ຢູ່ໃນຂຸມຝັງສົບຂອງພວກເຂົາເຈົ້າ;

23ພຣະເຈົ້າເຊື່ອງຊ້ອນອະນາຄົດຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ປິດລ້ອມພວກເຂົາໄວ້ທຸກໆດ້ານ.

24ແທນທີ່ຂ້ານ້ອຍຈະກິນເຂົ້າ ແຕ່ກັບໄວ້ທຸກ ແລະບໍ່ສາມາດຢຸດຢັ້ງຮ້ອງໄຫ້ຄໍ່າຄວນໄດ້ເລີຍ.

25ສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍຮູ້ສຶກຢ້ານ ກໍເລີຍເກີດເປັນຈິງ ທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍຢ້ານກົວ ກໍແຮ່ງມາຖືກຊໍ້າ.

26ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີສັນຕິສຸກທັງບໍ່ໄດ້ພັກຜ່ອນ ແລະຄວາມເດືອດຮ້ອນບໍ່ມີບັ້ນສິ້ນສຸດເປັນ.”

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →