Job 36

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 35 Jump to: Chapter 37 →

1“ຈົ່ງອົດທົນຟັງຂ້ອຍເວົ້າຕໍ່ໄປຈັກໜ່ອຍແດ່ ແລະສິ່ງທີ່ຂ້ອຍເວົ້າເພື່ອເຫັນແກ່ພຣະເຈົ້າ.

3ຄວາມຮອບຮູ້ຂ້ອຍກວ້າງ ຂ້ອຍຈະໃຊ້ສິ່ງທີ່ຮູ້ມາ ເພື່ອໃຫ້ຮູ້ວ່າພຣະເຈົ້າ ພຣະຜູ້ສ້າງຂ້ອຍຍຸດຕິທຳແທ້.

4ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຂ້ອຍເວົ້າກັບພວກເຈົ້າ ເປັນຄວາມບໍ່ຈິງ ພວກເຈົ້າໄດ້ເຫັນກັບຕາ ຄົນສະຫລາດຈິງໆຜູ້ໜຶ່ງ.

5ພຣະເຈົ້າຍິ່ງໃຫຍ່ແທ້ ພຣະອົງບໍ່ລໍ້ລວງຜູ້ໃດ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດເລີຍ ທີ່ພຣະອົງເຂົ້າໃຈບໍ່ໄດ້.

6ພຣະອົງບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຄົນບາບ ມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄປ ແລະພຣະອົງເຮັດຕໍ່ຄົນຈົນ ຢ່າງຍຸດຕິທຳເລື້ອຍໆ.

7ພຣະອົງປົກປ້ອງຄົນຊອບທຳ ໃຫ້ໄດ້ຮັບກຽດສືບໄປ ພຣະອົງໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ປົກຄອງ ດັ່ງກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.

8ແຕ່ຖ້າປະຊາຊົນຖືກລ່າມໂສ້ແລະຄຸມຂັງ ທົນທຸກສຳລັບສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດນັ້ນ

9ພຣະເຈົ້າກໍສຳແດງໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນການບາບຂອງພວກເຂົາ ພ້ອມທັງຄວາມອວດອ້າງຈອງຫອງດ້ວຍ.

10ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຍິນຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອໃຫ້ພາກັນຫັນໜີຈາກຄວາມຊົ່ວຊ້າ.

11ຖ້າພວກເຂົາເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າ ແລະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ ພວກເຂົາກໍໃຊ້ຊີວິດຢ່າງສະຫງົບສຸກ ແລະຮຸ່ງເຮືອງໄດ້.

12ແຕ່ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ກໍຈະຕາຍເສຍຢ່າງໂງ່ງ່າວ ແລະຈະຂ້າມແມ່ນໍ້າເຂົ້າໄປສູ່ແດນມໍຣະນາ.

13ຄົນບໍ່ນັບຖືພຣະເຈົ້າກໍສືບຕໍ່ໃຈໂມໂຫ ແມ່ນແຕ່ຖືກໂທດທັນ ກໍບໍ່ພາວັນນາອະທິຖານຂໍໃຫ້ຊ່ວຍ.

14ພວກເຂົາຕາຍໄປ ເມື່ອຍັງໜຸ່ມແໜ້ນແຂງແຮງດີ ຊີວິດຊຸດໂຊມລົງເສື່ອມເສຍກຽດ ແລະສັກສີດ້ວຍ.

15ແຕ່ພຣະເຈົ້າສອນມະນຸດຜ່ານການທົນທຸກໃດ ແລະໃຊ້ຄວາມທຸກໃຈເພື່ອເປີດຕາພວກເຂົາເຈົ້າ.

16ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກອຸບປະສັກ ແລະໃຫ້ມ່ວນຊື່ນຢູ່ກັບຄວາມປອດໄພໄດ້. ທີ່ເທິງໂຕະຂອງເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຂອງດີ ມີອາຫານການກິນຢ່າງເຫລືອລົ້ນ.

17ແຕ່ມາດຽວນີ້ ເຈົ້າພັດໄດ້ຮັບໂທດກຳ ຄືໂທດກຳທີ່ຄົນຊົ່ວສົມຄວນໄດ້ຮັບ.

18ຈົ່ງລະວັງ ຢ່າໃຫ້ສິນຈ້າງລາງວັນຫລອກລວງ ຫລືຄວາມຮັ່ງມີ ພາເຈົ້າໄປທາງຜິດຍ້ອນ.

19ສຽງຮ້ອງຂອງເຈົ້າ ຈະບໍ່ຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ດີຂຶ້ນເລີຍ ບັດນີ້ ກຳລັງຂອງເຈົ້າທັງໝົດກໍຊ່ວຍຫຍັງບໍ່ໄດ້.

20ຢ່າຫວັງວ່າກາງຄືນນັ້ນຈະມາເຖິງເລີຍ ຄືເວລາທີ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍຈະຈິບຫາຍນັ້ນ.

21ຈົ່ງລະວັງ ຢ່າຫັນໜ້າໄປຫາຄວາມຊົ່ວ ເຈົ້າທົນທຸກຢູ່ນັ້ນ ກໍເພື່ອກີດກັ້ນຈາກສິ່ງນີ້ແຫລະ.

22ຈົ່ງຈົດຈຳໄວ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຣິດຍິ່ງໃຫຍ່ສໍ່າໃດ ພຣະອົງເປັນພຣະອາຈານຜູ້ໃຫຍ່ຍິ່ງແທ້ໆ.

23ບໍ່ມີຜູ້ໃດບອກພຣະເຈົ້າໄດ້ວ່າຕ້ອງເຮັດຢ່າງໃດ ຫລືກ່າວຫາວ່າພຣະອົງເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຊ້າ.

24ພຣະອົງເປັນທີ່ຍົກຍໍເລື້ອຍໆໃນສິ່ງທີ່ຊົງກະທຳ ເຈົ້າກໍເຊັ່ນກັນຕ້ອງຍົກຍ້ອງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ.

25ທຸກໆຄົນຕ່າງກໍໄດ້ເຫັນສິ່ງທີ່ພຣະອົງກະທຳ ແຕ່ພວກເຮົາເບິ່ງເຫັນພຽງຢູ່ໄກໆເທົ່ານັ້ນ.

26ພວກເຮົາຮູ້ບໍ່ໄດ້ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງທັງໝົດ ຫລືນັບຈຳນວນປີທັງຫລາຍຂອງພຣະອົງໄດ້.

27ແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ເອົານໍ້າຈາກແຜ່ນດິນໂລກເຮົາ ແລະປ່ຽນໃຫ້ເປັນເມັດຝົນຕົກລົງມາສູ່ໂລກ.

28ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຝົນຕົກຈາກກ້ອນເມກທັງຫລາຍ ເປັນສາຍຝົນຫລັ່ງລິນລົງມາສຳລັບມະນຸດ.

29ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ວ່າກ້ອນເມກເຄື່ອນຍ້າຍໄປມາຢ່າງໃດ ຫລືສຽງຟ້າຮ້ອງຜ່ານທ້ອງຟ້າບ່ອນພຣະເຈົ້າຢູ່ນັ້ນ.

30ພຣະອົງສົ່ງຟ້າແມບເຫລື້ອມຜ່ານທ້ອງຟ້າໄປ ແຕ່ຄວາມເລິກທ້ອງທະເລກໍຍັງຄົງດຳມືດ.

31ພຣະເຈົ້າລ້ຽງ ມະນຸດເຊັ່ນດຽວກັນ ໂດຍຈັດຫາອາຫານໃຫ້ມີຢ່າງອຸດົມສົມບູນໄວ້.

32ພຣະອົງຈັບຟ້າແມບເຫລື້ອມໄວ້ດ້ວຍມືພຣະອົງ ແລະສັ່ງໃຫ້ມັນຜ່າຖືກຈຸດທີ່ໝາຍໄວ້.

33ສຽງຟ້າຮ້ອງປະກາດບອກວ່າ, ລົມພະຍຸກຳລັງມາ ແລະຝູງງົວກໍຮູ້ວ່າລົມກຳລັງພັດມາໃກ້.

← Chapter 35 Jump to: Chapter 37 →