Job 30

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

1ແຕ່ບັດນີ້ ຂ້ອຍຊໍ້າຖືກຫົວເລາະຫຍໍ້ຫຍັນ ໂດຍເດັກນ້ອຍສາມັນທີ່ບໍ່ນັບຖືອາຍຸຂອງຂ້ອຍ; ພໍ່ຂອງພວກເຂົາສະໄໝກ່ອນ ເຄີຍເປັນຄົນບໍ່ສຳຄັນຫຍັງ ບໍ່ສົມກັບຝູງໝາທີ່ເຝົ້າຝູງແກະຂອງຂ້ອຍຊໍ້າ.

2ພວກເຂົາເປັນຄົນໝົດເຫື່ອ ແລະໝົດແຮງ ອ່ອນແອເກີນທີ່ຈະເຮັດວຽກສຳລັບຂ້ອຍໄດ້.

3ພວກເຂົາອຶດຫິວທຸກໄຮ້ຈົນຫຍໍ້າກິນຮາກໄມ້ຕາຍ ໃນປ່າທີ່ໂດດດ່ຽວປ່ຽວຄົນໃນຕອນກາງຄືນ.

4ພວກເຂົາຫລົກພັນໄມ້ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ກິນແມ່ນແຕ່ຮາກໄມ້ຈາງໆຂອງໄມ້ຍູກວາດ

5ທຸກໆຄົນຮ້ອງໄລ່ພວກເຂົາໃຫ້ໜີໄປ ດັ່ງພວກເຂົາກຳລັງຮ້ອງໄລ່ໃສ່ໂຈນທີ່ມາປຸ້ນ.

6ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຖໍ້າຫີນ ໃນຫລຸມທີ່ຂຸດໄວ້ໃກ້ໆກັບໜ້າຜານັ້ນ.

7ຢູ່ນອກປ່າຕ່າງໆ ພວກເຂົາພາກັນຫອນດັ່ງຝູງໝາ ແລະກໍບຽດຍັດກັນຢູ່ພາຍໃຕ້ພຸ່ມໄມ້.

8ແມ່ນພວກຄົນບໍ່ມີຄ່າແລະບໍ່ມີຊື່ສຽງຫຍັງເລີຍ ພວກເຂົາຖືກຂັບໄລ່ໃຫ້ໜີອອກໄປຈາກດິນແດນ.

9ບັດນີ້ ພວກເຂົາກໍມາລ້ອມຫົວເຍາະເຍີ້ຍໃສ່ຂ້ອຍຄືນ ຂ້ອຍເປັນພຽງຄຳເວົ້າອັນຕະຫລົກຂອງເຂົາເຈົ້າ.

10ພວກເຂົາຫັນຫລັງໃສ່ຂ້ອຍດ້ວຍຄວາມລັງກຽດແກມຊັງ ຫລືຢ່າງບໍ່ລຳຄານເລີຍ ທີ່ຖົ່ມນໍ້າລາຍໃສ່ໜ້າຂ້ອຍ.

11ຍ້ອນພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍອ່ອນແຮງຂາດຜູ້ຊ່ວຍ ພວກເຂົາຈຶ່ງຫັນມາຕໍ່ສູ້ຢ່າງບ້າເລືອດຄຶກຄະນອງ.

12ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຕ່າງກໍຕັ້ງໜ້າມາໂຈມຕີຂ້ອຍອີຫລີ ພວກເຂົາກົດດັນຂ້ອຍໃຫ້ແລ່ນໜີ ແລະຕຽມບຸກໃນບັ້ນທ້າຍ.

13ພວກເຂົາຕັດທາງຂ້ອຍປົບໜີ ແລະພະຍາຍາມທຳລາຍຂ້ອຍຕື່ມ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດເລີຍທີ່ຈະຕ້ານທານ ພວກເຂົາໄວ້ໄດ້.

14ພວກເຂົາບຸກໂຈມຕີຂ້ອຍ ແມ່ນແຕ່ທີ່ຫລຸມປ້ອງກັນ ຫັນໜ້າໃສ່ຢ່າງຫ້າວຫານ ຜ່ານທີ່ຫັກເພພັງມາໄດ້.

15ຄວາມຢ້ານກົວລຽນແຖວກັນມາ ປົກຄຸມເຕັມຕຶບໜາຢູ່ເທິງຊີວິດຂອງຂ້ອຍ. ກຽດຂອງຂ້ອຍດັບສິ້ນດັ່ງລົມພັດຜ່ານກາຍໄປ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງລັບຫາຍດັ່ງເມກໝອກ.

16ມາບັດນີ້ ຂ້ອຍກຳລັງໃກ້ຈະສິ້ນໃຈຕາຍ ແຕ່ຂ້ອຍຍັງບໍ່ໄດ້ບັນເທົາຕໍ່ການທົນທຸກຂອງຂ້ອຍ.

17ກາງຄືນກະດູກຂອງຂ້ອຍເຈັບປວດທັງໝົດ ເຈັບປວດຢ່າງທໍລະມານບໍ່ເຄີຍເຊົາຈັກເທື່ອ.

18ພຣະເຈົ້າຈັບຄໍເສື້ອຂ້ອຍໄວ້ຍົກຕົວຂ້ອຍຂຶ້ນສູງ ບິດເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຂ້ອຍນຳຈົນບໍ່ເປັນຮູບຊົງຍ້ອນ.

19ພຣະອົງໂຍນຂ້ອຍລົງໃສ່ໃນຂີ້ຕົມ ຂ້ອຍບໍ່ດີກວ່າສິ່ງທີ່ຊຸດໂຊມອັນເປິເປື້ອນ.

20ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍຮ້ອງຫາພຣະອົງ, ແຕ່ຄຳຕອບບໍ່ມີ ເມື່ອຂ້ານ້ອຍພາວັນນາອະທິຖານຫາ ພຣະອົງກໍບໍ່ເອົາໃຈໃສ່.

21ພຣະອົງໄດ້ເຮັດກັບຂ້ານ້ອຍຢ່າງໂຫດຮ້າຍທາລຸນ ພຣະອົງໄດ້ນຳຈ່ອງລ້າງຈ່ອງຜານໂດຍໃຊ້ທຸກອຳນາດ.

22ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ລົມພັດຂ້ານ້ອຍໃຫ້ໜີໄປໄກ ພຣະອົງໂຍນຂ້ານ້ອຍໃນທ່າມກາງພະຍຸຮ້າຍ.

23ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງກຳລັງສົ່ງຂ້ານ້ອຍໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ໄປສູ່ເຄາະກຳທີ່ຮັກສາໄວ້ສຳລັບທຸກໆຄົນນັ້ນ.

24ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງໂຈມຕີຄົນສິ້ນເນື້ອປະດາຕົວ ຄົນໜຶ່ງທີ່ບໍ່ມີຫຍັງພຽງແຕ່ຂໍໃຫ້ເມດຕາເທົ່ານັ້ນ?

25ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ກັບຄົນທຸກໄຮ້ເຂັນໃຈບໍ? ແລະບໍ່ໄດ້ໂສກເສົ້າເສຍໃຈກັບຄົນທີ່ຂັດສົນຫລືນີ້?

26ຂ້ານ້ອຍຫວັງໄດ້ຮັບແສງແຈ້ງແລະຄວາມສຸກ ແຕ່ຄວາມເດືອດຮ້ອນ ແລະມືດໜາກໍມາແທນທີ່.

27ຂ້ານ້ອຍຖືກຈີກໂດຍຄວາມເຈັບປວດແລະອຸກອັ່ງໃຈ ຂ້ານ້ອຍກຳລັງທົນທຸກທໍລະມານກາຍ ມື້ແລ້ວມື້ເລົ່າ.

28ຂ້ານ້ອຍໄປມາໃນຄວາມມືດ ໂດຍບໍ່ມີແສງແຈ້ງເລີຍ ຢືນຂຶ້ນໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນຮ້ອງຂໍໃຫ້ຊົດຊ່ວຍ.

29ສຽງຂອງຂ້ານ້ອຍໂສກເສົ້າທັງໂດດດ່ຽວປ່ຽວໃຈ ດັ່ງສຽງໝາໄນແລະສຽງນົກກະຈອກເທດ.

30ເນື້ອໜັງຂ້ານ້ອຍບວມຊໍ້າ ເຕັມທົ່ວທັງຕົນຕົວ ຂ້ານ້ອຍກຳລັງໄຂ້ໜັກ ຮ່າງກາຍຮ້ອນດັ່ງໄຟເຜົາໄໝ້.

31ຄັ້ງໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງເພງອັນມ່ວນຊື່ນ ບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍພັດໄດ້ຍິນແຕ່ສຽງຮ້ອງໄຫ້ໄວ້ທຸກ.

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →