Jeremiah 6

Ilonggo (Ang Biblia (1982))

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1Palagyo nga sa kalig-onan, kamo nga mga anak sang Benjamin, gikan sa tunga sang Jerusalem! Patonoga ang budyong sa Tecoa, kag bayawa ang hayahay sa Bet-hacarem; kay ang malaut nagalantaw gikan sa aminhan, kag ang daku nga kalaglagan.

2Ang magayon kag madayaw utdon ko, ang babayi nga anak sang Sion.

3Ang mga manugpahalab upud sang ila mga panong magaabut sa iya; magapatindug sila sang ila mga layanglayang batok sa iya sa palibut, magapahalab sila, ang tagsatagsa sa iya duug.

4“Aman kamo sing inaway batok sa iya; tindug, kag magtaklad kita sa kaodtohon!” “Kailo kita, kay nagakahapon ang adlaw, kay ang mga landong sang kahaponon nagalaba!”

5“Tindug, kag magtaklad kita sa kagab-ihon, kag laglagon naton ang iya mga palacio!”

6Kay amo ini ang ginsiling sang Ginoo sang mga kasoldadosan: “Pulud kamo sing mga kahoy; patindug sing trinsera batok sa Jerusalem. Ini amo ang banwa nga silotan; sia bug-os nga pagpigus sa tunga niya.

7Subong sang bobon nga nagapatubud sang iya mga tubig, sa amo sia nagapatubud sang iya pagkamalaut; paglugus kag kalaglagan nabatian sa iya; sa akon atubangan yara ang balatian kag ang mga pilas sing dalayon.

8Pagpatudlo ka, O Jerusalem, basi nga ang akon kalag magpalayo sa imo; basi nga himoon ko ikaw nga mamingaw, duta nga wala mapuy-i.”

9Amo ini ang ginasiling sang Ginoo sang mga kasoldadosan: “Saghawon nila sing bug-os subong sang uvas ang nabilin sang Israel; pabalika liwat ang imo kamut subong sang manugpamopo sang uvas sa mga sanga sini.”

10Sa kay sin-o bala ako magapamolong kag magasaksi, agud nga magpamati sila? Yari karon, ang ila mga dulunggan natakpan, indi sila makabati; yari karon, ang polong sang Ginoo nanginkahuluy-an sa ila, wala sila sing kalipay sa sini.

11Busa puno ako sang kasingkal sang Ginoo; natak-an ako sa pagpugung sini. “Ibobo ini sa ibabaw sang kabataan sa dalan, kag sa ibabaw sang katilingban sang mga pamatan-on nga lalaki, sing tingub; kay bisan ang bana upud ang asawa dakpon, ang tigulang pati ang subol sa panuigon.

12Ang ila mga balay ihatag sa iban, ang ila mga latagon kag ang ila mga asawa sing tingub; kay untayon ko ang akon kamut sa mga pumuluyo sang duta,” nagasiling ang Ginoo.

13“Kay kutub sa labi gid ka kubus sa ila tubtub sa labi gid ka daku sa ila, ang tagsatagsa nabuyo sa paghamkon; kag kutub sa manalagna tubtub sa sacerdote, ang tagsatagsa nagadaya.

14Gin-ayo man nila sing hapaw ang pilas sang akon katawohan, nga nagasiling, ‘Paghidait, paghidait,’ nga wala sing paghidait.

15Nahuya bala sila sang naghimo sila sing kangil-aran? Wala, wala gid sila mahuya; ukon makapalamula sila. Busa mapukan sila sa tunga sang mga nagakapukan; sa tion nga silotan ko sila, pukanon sila,” nagasiling ang Ginoo.

16Amo ini ang ginasiling sang Ginoo: “Tindug kamo sa mga dalanon, kag magtan-aw, kag magpamangkot sang mga banas nga dumaan, kon diin ang maayo nga dalan; kag maglakat sa iya, kag makakita kamo sing kapahuwayan sa inyo mga kalag. Apang nagsiling sila, ‘Indi kami maglakat sa iya.’

17Nagbutang ako sing mga manugbantay sa ibabaw ninyo, nga nagasiling, ‘Pamati sa tonog sang budyong!’ Apang nagasiling sila, ‘Indi kami magpamati.’

18Busa magpamati, kamo nga mga pungsud, kag magkilala, O katilingban, kon ano ang yara sa ila.

19Pamati, O duta; yari karon, magadala ako sing malaut sa sini nga katawohan, ang bunga sang ila mga hunahuna, bangud nga wala sila magpamati sa akon mga polong; kag nahanungud sang akon kasogoan ginasikway nila ini.

20Sa ano bala nga katuyoan nga nag-abut sa akon ang incienso gikan sa Saba, kag ang mahamut nga calamo gikan sa duta nga malayo? Ang inyo mga halad-nga-sinonog indi mabaton, ukon ang inyo mga halad kalahamut-an sa akon.

21Busa amo ini ang ginasiling sang Ginoo: ‘Yari karon, ako magabutang sa atubangan sini nga katawohan sing mga kasandaran nga magapasandad sa ila sing tingub; ang mga ginikanan kag ang mga anak, ang isigkatawo kag ang iya abyan mawala.’”

22Amo ini ang ginasiling sang Ginoo: “Yari karon, ang isa ka katawohan nagaabut gikan sa duta sang aminhan, ang daku nga pungsud pahublagon gikan sa naukbung gid nga mga bahin sang duta.

23Nagakaput sila sang pana kag bangkaw, mapintas sila kag wala sing kalooy, ang tingug nila nagadaguhub kaangay sang dagat; nagakabayo sila, ang tagsatagsa napaagisud subong sang tawo pakadto sa inaway, batok sa imo, O babayi nga anak sang Sion!”

24Nabatian namon ang sugid sini, nagluya ang amon mga kamut; nagdakup sa amon ang kasakit; ang mga pagbusug subong sang babayi nga ginasakitan.

25Dili ka maggowa sa latagon, ukon maglakat sa dalanon; kay ang espada sang kaaway, ang kakugmat yara sa tagsa ka luyo.

26O babayi nga anak sang akon banwa, magwagkus ka sing panapton nga sako, kag magtubug ka sa mga abo; magkasakit ka subong nga sa anak nga bugtong, panalabiton nga mapait gid; kay sa hinali ang manuglaglag magaabut sa aton.

27“Ginhimo ko ikaw nga manugtilaw kag pamakud sa akon katawohan, agud nga mahibaloan mo kag matilawan ang dalanon nila.

28Sila tanan lakas nga mga manriribuk, nga nagaluyong nga may mga patopato; sila mga saway kag salsalon, sila gid tanan dunut sa ila binuhatan.

29Ang mga hungkoy nagahuyup sing mabaskug, ang tingga naupud sang kalayo; wala sing pulus nga nagapadayon sila sa pag-ulay, kay ang malaut wala makuha.

30Tawgon sila sang mga tawo nga sinikway nga pilak, bangud nga ang Ginoo nagsikway sa ila.”

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →