Ezekiel 24

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 23 Jump to: Chapter 25 →

1ມື້ທີສິບຂອງເດືອນທີສິບໃນປີທີເກົ້າ ແຫ່ງການເປັນຊະເລີຍໃນຕ່າງຖິ່ນຂອງພວກເຮົານັ້ນ ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ,

2“ມະນຸດເອີຍ ຈົ່ງຂຽນວັນທີຂອງວັນນີ້ໄວ້ ເພາະແມ່ນມື້ທີ່ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ເລີ່ມຕົ້ນປິດລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

3ຈົ່ງບອກເລື່ອງປຽບທຽບນີ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາຜູ້ມັກກະບົດວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາດັ່ງນີ້: ຈົ່ງຕັ້ງໝໍ້ຂາງໃສ່ທີ່ເທິງເຕົາໄຟ ແລະຖອກນໍ້າລົງໃສ່ເຕັມໝໍ້ຂາງນັ້ນ.

4ຈົ່ງເອົາຊີ້ນດີທີ່ສຸດໃສ່ລົງໃນໝໍ້ຂາງ ຊີ້ນຂາໂຕ້ ຊີ້ນສັນຂາ ເລືອກກະດູກແນວດີໆດ້ວຍ.

5ຈົ່ງໃຊ້ຕ່ອນຊີ້ນຂອງແກະໂຕດີທີ່ສຸດ ແລະກອງຟືນ ໃສ່ລຸ່ມໝໍ້ຂາງນັ້ນ. ຈົ່ງປະໃຫ້ນໍ້າຟົດເດືອດຂຶ້ນມາ ຕົ້ມກະດູກແລະຕ່ອນຊີ້ນດ້ວຍ.”

6ສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ວິບັດເປັນຂອງເມືອງແຫ່ງພວກຄາດຕະກອນສາແລ້ວ ມັນເປັນດັ່ງໝໍ້ຂາງຂີ້ໝ້ຽງທີ່ລ້າງໃຫ້ສະອາດບໍ່ໄດ້. ພວກເຂົາໄດ້ຢິບເອົາຊີ້ນອອກເທື່ອແລ້ວເທື່ອອີກ ຈົນມັນບໍ່ມີເຫຼືອຢູ່ເລີຍ.

7ໃນເມືອງກໍມີແຕ່ຄາດຕະກຳ; ສ່ວນເລືອດນັ້ນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ໄຫລລົງໃສ່ພື້ນດິນ ຊຶ່ງຂີ້ຝຸ່ນດິນສາມາດຈະປິດບັງມັນໄດ້; ແຕ່ຊໍ້າພັດປ່ອຍໃຫ້ມັນຢົດລົງເທິງຫີນດານ.

8ເຮົາໄດ້ປະເລືອດໄວ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະເຊື່ອງໄວ້ໄດ້ ຄືບ່ອນທີ່ມັນຮ້ອງຂໍແກ້ແຄ້ນຄືນຢ່າງຮ້າຍກາດ.”

9ສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ວິບັດເປັນຂອງເມືອງແຫ່ງພວກຄາດຕະກອນສາແລ້ວ ເຮົາເອງຈະກອງຟືນຂຶ້ນ.

10ເອົາຟືນມາຕື່ມ ເປົ່າໄຟຂຶ້ນ ເອົາຊີ້ນມາຕົ້ມ ຕົ້ມໃຫ້ເປື່ອຍ ຈົນນໍ້າຕົ້ມແຫ້ງ

11ບັດນີ້ ຈົ່ງຕັ້ງໝໍ້ຂາງທອງສຳຣິດໃສ່ເທິງຖ່ານໄຟ ແລະໃຫ້ໝໍ້ຂາງຮ້ອນຈົນມັນແດງ. ແລ້ວໝໍ້ນັ້ນກໍຈະສະອາດອີກ ຫລັງຈາກທີ່ຂີ້ໝ້ຽງໄດ້ໄໝ້ໝົດແລ້ວ

12ເຖິງແມ່ນວ່າຂີ້ໝ້ຽງຈະບໍ່ສູນຫາຍໄປໃນໄຟໝົດກໍດີ.

13ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເອີຍ ການກະທຳອັນຜິດສິນທຳຕ່າງໆຂອງເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນມົນທິນ. ແມ່ນວ່າເຮົາພະຍາຍາມຊຳລະເຈົ້າໃຫ້ບໍຣິສຸດກໍດີ ເຈົ້າກໍຍັງມີມົນທິນຢູ່. ເຈົ້າຈະບໍ່ສະອາດແທ້ ຈົນກວ່າເຈົ້າໄດ້ຊີມຣິດແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍອັນເຕັມຂະໜາດຂອງເຮົາ.

14ເຮົາຄືພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ແຫຼະ. ເວລາທີ່ເຮົາຈະລົງມືດຳເນີນການນັ້ນມາເຖິງແລ້ວ. ເຮົາຈະບໍ່ເມີນເສີຍຕໍ່ບາບນາໆປະການຂອງເຈົ້າ ຫລືສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະຖືກລົງໂທດເພາະສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດນັ້ນ.” ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ແຫຼະ.

15ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ,

16“ມະນຸດເອີຍ ພຽງແຕ່ອືດລົມຫາຍໃຈດຽວເທົ່ານັ້ນ ເຮົາກໍຈະພັດຄົນທີ່ເຈົ້າຮັກທີ່ສຸດໃຫ້ໜີໄປ. ເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງຈົ່ມ ຫລືຮ້ອງໄຫ້ຮໍ່າໄຮ ຫລືຫລັ່ງນໍ້າຕານຳດອກ.

17ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງເຈົ້າສະອຶກສະອື້ນ. ຢ່າໄວ້ທຸກໂດຍໄປມາບໍ່ມີຜ້າປົກຫົວ ຫລືຍ່າງຕີນເປົ່າ. ຢ່າປົກໜ້າ ຫລືກິນອາຫານທີ່ຄົນໄວ້ທຸກກິນ.”

18ແຕ່ເຊົ້າໆຂອງວັນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງໂອ້ລົມຢູ່ກັບຄົນ. ໃນແລງຂອງວັນນັ້ນເມຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຕາຍ ແລະໃນວັນຕໍ່ມາ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຮັດຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກ.

19ປະຊາຊົນໄດ້ຖາມຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້?”

20ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ກ່າວ

21ແກ່ພວກເຈົ້າຊາວອິດສະຣາເອນວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ: ‘ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານຂອງເຮົາເປັນມົນທິນ ຍ້ອນພວກເຈົ້າພາກພູມໃຈເຖິງຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງພຣະວິຫານ. ພວກເຈົ້າມັກຈະແນມເບິ່ງພຣະວິຫານນັ້ນ ແລະມັກຈະເຂົ້າໄປໃນທີ່ນັ້ນ; ພວກລູກຊາຍຍິງຂອງພວກເຈົ້າທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຈະຖືກຂ້າໃນສົງຄາມ.

22ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຈະເຮັດຕາມທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດ. ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ປົກໜ້າ ຫລືບໍ່ກິນຂອງທີ່ຄົນໄວ້ທຸກກິນ.

23ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄປມາໂດຍບໍ່ມີຜ້າປົກຫົວ ແລະຈະບໍ່ຍ່າງຕີນເປົ່າ ຫລືໄວ້ທຸກ ຫລືຮ້ອງໄຫ້. ພວກເຈົ້າຈະຈ່ອຍຜອມຍ້ອນການບາບຂອງພວກເຈົ້າ ແລະພວກເຈົ້າຈະຄໍ່າຄວນຕໍ່ກັນແລະກັນ.

24ແລ້ວເອເຊກຽນກໍຈະເປັນໝາຍສຳຄັນໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ; ພວກເຈົ້າຈະເຮັດຕາມທຸກສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເຮັດ. ເມື່ອເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນ ພວກເຈົ້າກໍຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າ.”’

25“ບັດນີ້ມະນຸດເອີຍ ເຮົາຈະເອົາພຣະວິຫານອັນໝັ້ນຄົງແຂງແຮງ ທີ່ພວກເຂົາພາກພູມໃຈແລະຍິນດີນຳນັ້ນໜີໄປຈາກພວກເຂົາ ຄືພຣະວິຫານທີ່ພວກເຂົາມັກແນມເບິ່ງແລະມັກໄປຢ້ຽມຢາມ. ເຮົາຈະເອົາລູກຊາຍຍິງຂອງພວກເຂົາໜີໄປດ້ວຍ.

26ໃນມື້ທີ່ເຮົາລົງມາດຳເນີນການນັ້ນ ຄົນໜຶ່ງທີ່ປົບໜີຈາກການທຳລາຍໄດ້ ຈະມາບອກເລື່ອງນີ້ສູ່ເຈົ້າຟັງ.

27ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນເອງ ເຈົ້າຈະໄດ້ຣິດແຫ່ງການປາກເວົ້າຊຶ່ງເຈົ້າໄດ້ເສຍໄປນັ້ນຄືນມາ ແລະເຈົ້າຈະເວົ້າກັບພວກເຂົາດ້ວຍວິທີດັ່ງກ່າວນີ້ ເຈົ້າຈະເປັນໝາຍສຳຄັນໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ ແລະພວກເຂົາກໍຈະຮູ້ວ່າເຮົາແມ່ນພຣະເຈົ້າຢາເວ.”

← Chapter 23 Jump to: Chapter 25 →