Ezekiel 3

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1ແລ້ວພຣະອົງກໍກ່າວຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ມະນຸດເອີຍ ຈົ່ງກິນໜັງສືມ້ວນນີ້ ແລະໄປກ່າວແກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນເຖີດ.”

2ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງອ້າປາກ ແລະພຣະອົງກໍປ້ອນໜັງສືມ້ວນໃສ່ປາກຂ້າພະເຈົ້າ.

3ພຣະອົງກ່າວຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ມະນຸດເອີຍ ຈົ່ງກິນໜັງສືມ້ວນທີ່ເຮົາໃຫ້ເຈົ້າຈົນອີ່ມເຖີດ.” ຂ້າພະເຈົ້າກິນໜັງສືມ້ວນນັ້ນ ແລະມີຣົດຫວານເໝືອນດັ່ງນໍ້າເຜິ້ງ.

4ແລ້ວພຣະອົງບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ມະນຸດເອີຍ ຈົ່ງໄປຫາປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ແລະກ່າວແກ່ພວກເຂົາເຖິງສິ່ງທີ່ເຮົາບອກເຈົ້າໃຫ້ກ່າວ.

5ເຮົາບໍ່ໄດ້ສົ່ງເຈົ້າໄປຫາຊົນຊາດທີ່ເວົ້າພາສາຕ່າງປະເທດທີ່ຍາກ ແຕ່ໄປຫາຊາວອິດສະຣາເອນ.

6ຖ້າເຮົາສົ່ງເຈົ້າໄປຫາປະເທດທີ່ມີປະຊາຊົນຫລາຍ ທັງເວົ້າພາສາຍາກທີ່ເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈ ພວກເຂົາກໍຈະຟັງເຈົ້າເປັນແນ່.

7ແຕ່ຈະບໍ່ມີປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຄົນໃດມີນໍ້າໃຈຢາກຟັງເຈົ້າ; ແມ່ນແຕ່ເຮົາ ພວກເຂົາກໍຍັງບໍ່ຟັງ. ພວກເຂົາທັງໝົດດື້ດ້ານ ແລະໃຈແຂງ.

8ບັດນີ້ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນຄົນດື້ດ້ານ ແລະໃຈແຂງດັ່ງພວກເຂົາ.

9ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າໜັກແໜ້ນດັ່ງຫີນ ແຂງແກ່ນດັ່ງເພັດ; ສະນັ້ນ ເຈົ້າຢ່າສູ່ຢ້ານຄົນກະບົດເຫຼົ່ານີ້ເລີຍ.”

10ພຣະອົງໄດ້ກ່າວຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ມະນຸດເອີຍ ຈົ່ງຈົດຈຳແລະເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງແທ້ຈິງໃນສິ່ງທີ່ເຮົາບອກເຈົ້າ.

11ຈົ່ງໄປຫາເພື່ອນຮ່ວມຊາດຂອງເຈົ້າທີ່ຕົກເປັນຊະເລີຍໃນຕ່າງຖິ່ນ ແລະບອກພວກເຂົາວ່າ, ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້.’ ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະຟັງເຈົ້າຫລືບໍ່ກໍຕາມ.”

12ຕໍ່ມາ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຍົກຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງດັງກ້ອງຂຶ້ນທາງຫລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງສັນລະເສີນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວທີ່ເທິງຟ້າສະຫວັນ.”

13ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງປີກຂອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດດັງກະທົບກັນໃນອາກາດ ແລະສຽງຂອງລໍ້ກໍດັງກ້ອງເໝືອນດັ່ງແຜ່ນດິນໄຫວ.

14ຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ລົງມາສູ່ຂ້າພະເຈົ້າເຕັມກຳລັງ ແລະຂະນະທີ່ພຣະວິນຍານໄດ້ຍົກຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຮູ້ສຶກວ່າຂົມຂື່ນ ແລະຄຽດແຄ້ນຫລາຍ.

15ສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄປທີ່ເທນ-ອາບີບ ທີ່ແຄມແມ່ນໍ້າເກບາກ ບ່ອນທີ່ພວກຊະເລີຍອາໄສຢູ່ນັ້ນ ແລະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງຕົກຕະລຶງເປັນເວລາເຈັດວັນ.

16ພໍຄົບເຈັດວັນແລ້ວ ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ,

17“ມະນຸດເອີຍ ເຮົາຈະຕັ້ງເຈົ້າໃຫ້ເປັນຜູ້ເຝົ້າຍາມຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ. ເຈົ້າຈະຖ່າຍທອດຄຳຕັກເຕືອນທີ່ເຮົາໃຫ້ເຈົ້າສູ່ພວກເຂົາຟັງ.

18ຖ້າເຮົາປະກາດວ່າຄົນຊົ່ວຜູ້ໜຶ່ງຈະຕ້ອງຕາຍ, ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕັກເຕືອນລາວໃຫ້ປ່ຽນຈາກທາງຊົ່ວຂອງລາວເພື່ອຈະໄດ້ຊີວິດ, ລາວກໍຈະຕາຍໄປຍ້ອນບາບກຳຂອງລາວ ແລະເຮົາຈະຖືວ່າເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຕາຍຂອງຄົນນັ້ນ.

19ຖ້າເຈົ້າຕັກເຕືອນຄົນຊົ່ວແລ້ວ ແລະລາວບໍ່ເຊົາເຮັດບາບ ລາວກໍຈະຕາຍຍ້ອນການບາບຂອງລາວເອງ, ແຕ່ເຈົ້າຈະຊ່ວຍຊີວິດຂອງເຈົ້າໄວ້ໄດ້.

20ຖ້າຄົນດີມີສິນທຳຜູ້ໜຶ່ງເລີ່ມເຮັດຊົ່ວ ແລະເຮົາໄດ້ໃຫ້ລາວຕົກໃນສະພາບອັນຕະລາຍ ລາວກໍຈະຕາຍຍ້ອນການເຮັດບາບນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຕັກເຕືອນລາວ; ເຮົາຈະບໍ່ລະນຶກເຖິງຄຸນງາມຄວາມດີທີ່ລາວໄດ້ເຮັດມານັ້ນ ແລະເຮົາຈະຖືວ່າເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຕາຍຂອງຄົນນັ້ນ.

21ຖ້າເຈົ້າຕັກເຕືອນຄົນດີມີສິນທຳຜູ້ໜຶ່ງບໍ່ໃຫ້ເຮັດບາບ ແລະລາວເຊື່ອຟັງເຈົ້າໂດຍບໍ່ເຮັດບາບນັ້ນ ລາວຈະມີຊີວິດຢູ່ ແລະເຈົ້າກໍໄດ້ຊ່ວຍຊີວິດຂອງເຈົ້າໄວ້.”

22ແລ້ວຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວກໍມາຄວບຄຸມຂ້າພະເຈົ້າອີກ. ພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະອອກໄປທີ່ຮ່ອມພູ. ເຮົາຈະກ່າວແກ່ເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ.”

23ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງອອກໄປທີ່ຮ່ອມພູ ແລະຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ ດັ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທີ່ແຄມແມ່ນໍ້າເກບາກ. ຂ້າພະເຈົ້າໝູບໜ້າລົງກັບພື້ນດິນ

24ແຕ່ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ລົງມາສະຖິດຂ້າພະເຈົ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຂຶ້ນ. ພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ມະນຸດເອີຍ ຈົ່ງກັບເມືອ ແລະລີ້ຢູ່ໃນເຮືອນສາ.

25ເຈົ້າຈະຖືກມັດດ້ວຍເຊືອກ ແລະເຈົ້າຈະອອກໄປຂ້າງນອກບໍ່ໄດ້.

26ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ລີ້ນຂອງເຈົ້າແຂງ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດຕັກເຕືອນຄົນກະບົດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້.

27ຄັນເມື່ອເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້າອີກ ເຮົາຈຶ່ງຈະໃຫ້ເຈົ້າສາມາດເວົ້າໄດ້ອີກ. ເຈົ້າຈະບອກພວກເຂົາວ່າ, ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້.’ ບາງຄົນໃນພວກເຂົາຈະຟັງແຕ່ບາງຄົນຈະເມີນເສີຍຕໍ່ເຈົ້າ ເພາະພວກເຂົາເປັນຊົນຊາດຂອງຄົນກະບົດ.”

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →