Jeremiah 31

Ilonggo (Maayong Balita nga Biblia (2012))

← Chapter 30 Jump to: Chapter 32 →

1Ang Ginoo nagasiling, “Magaabot ang tion nga ako mangin-Dios sang tanan nga mga tribo sang Israel, kag sila mangin-akon mga tawo.

2Sa desierto ginkaluoyan ko ang mga tawo didto nga wala mapatay. Sang nagpangita ang mga tawo sang Israel sing kapahuwayan,

3nagpakita ako sa ila gikan sa malayo. Mga tawo sang Israel, ginahigugma ko kamo sa gihapon, gani nagapadayon ako sa pagpakita sa inyo sang akon mapinadayunon nga gugma.

4Sa liwat patindugon ko kamo. Sa liwat magakuha kamo sang inyo mga tamborin kag magasaot sing malipayon.

5Sa liwat magatanom kamo sing mga ubas sa mga kabakuloran sang Samaria, kag ang mga nagatanom sini magakaon sang patubas sang talamnan sang ubas.

6Huo, magaabot ang tion nga ang mga manugbantay magapanawag sa mga kabakuloran sang Efraim nga nagasiling, ‘Dali kamo! Mataklad kita sa Sion, sa Ginoo nga aton Dios.’

7Ang Ginoo nagasiling, “Mag-amba kamo sing malipayon tungod sa Israel, ang labing gamhanan sa mga kapungsoran. Mag-amba kamo sang inyo ambahanon sang pagdayaw, ‘Ang Ginoo nagluwas sang iya mga tawo, ginhilway niya ang tanan nga nabilin.’

8Pagadalhon ko sila gikan sa aminhan, kag tipunon ko sila gikan sa mga punta sang duta. Ang bulag kag ang piang magaupod sa ila, amo man ang mga babayi nga nagabusong, kag ang mga manugbata. Magabalik sila diri subong isa ka daku nga pungsod.

9Ang akon mga tawo magabalik nga nagahibi, nga nagapangamuyo samtang ginapangulohan ko sila pabalik. Tuytoyan ko sila sa mga sapa sang tubig, sa maayo nga dalan sa diin indi sila makasandad. Kaangay ako sang isa ka amay sa Israel, kag ang Efraim amo ang akon panganay nga lalaki.”

10Ang Ginoo nagasiling, “Mga kapungsoran, magpamati kamo sa akon kag iwali ang akon mga pulong sa malayo nga mga baybayon. Ginpaalaplaag ko ang akon mga tawo, pero pagatipunon ko sila, kag magabantay sa ila subong sang manugbantay sang mga karnero nga nagabantay sang iya mga panong.

11Ginhilway ko ang mga tawo sang Israel, kag ginluwas sila gikan sa isa ka gamhanan nga pungsod.

12Magaabot sila kag magaamba tungod sa kalipay sa Bukid sang Sion, kag malipay sila sang akon mga regalo— trigo, bino, lana sang olivo, mga karnero kag mga baka. Manginkaangay sila sang nabunyagan sing maayo nga hardin, ila maangkon ang ila tanan nga mga kinahanglanon.

13Dayon ang mga dalaga magasaot kag magakinalipay, kag ang mga lalaki, pamatan-on kag tigulang, magahinugyaw. Lipayon ko sila kag bayluhan ko ang ila kalisod sang kalipay, ang ila kasubo sang kasadya.

14Busgon ko ang mga pari sang pinakanamit nga pagkaon, kag hatagan ko sang ila mga kinahanglanon ang akon mga tawo. Ako, ang Ginoo, naghambal sini.”

15Ang Ginoo nagasiling, “Ang isa ka tingog nabatian sa Rama, ang tingog sang mapait nga paghilibion. Si Raquel nagahibi tungod sang iya mga anak, indi gid sia malugpayan kay wala na sila.

16Untati ang imo paghibi, kag pahiri ang imo mga luha. Ang tanan nga imo nahimo tungod sa imo mga anak pagabalusan, magabalik sila gikan sa duta sang kaaway.

17May paglaom ang imo palaabuton, ang imo mga kaanakan magapauli. Ako, ang Ginoo, naghambal sini.

18“Nabatian ko ang mga tawo sang Israel nga nagasiling sa kalisod, ‘ Ginoo, kaangay kami sang wala mamanso nga mga toro, pero gintudloan mo kami sa pagtuman. Pabalika kami, kag kami handa sa pagbalik sa imo, ikaw ang Ginoo nga amon Dios.

19Nagbiya kami sa imo, pero sa ulihi luyag kami magbalik. Sa tapos mo kami masilutan, nagdungok kami sa kalisod. Nahuya kami, kag nahuy-an, tungod kay nagpakasala kami sang kami pamatan-on pa.’

20“O Israel, ikaw ang akon pinalangga nga anak, ang labing hinigugma ko nga anak. Sa tagsa ko ka pagmitlang sang imo ngalan, ginadumdom ko ikaw sing mahigugmaon. Ang akon tagipusoon nagakahidlaw sa imo, magamaluloy-on ako.

21Magbutang sing mga tanda, kag pat-ini ang dalan, pangitaa liwat ang dalan sa diin ikaw nag-agi. Balik kamo, mga tawo sang Israel, pauli kamo sa mga banwa nga inyo ginbayaan.

22Tubtob bala san-o ang inyo pagpangduhaduha, mga tawo nga wala sing pagtuo? Ako nagtuga sang isa ka bag-o nga butang: ang isa ka babayi nagaapin sa isa ka lalaki.”

23Ang Ginoo sang mga hangaway, ang Dios sang Israel, nagasiling, “Kon mapabalik ko na ang mga tawo sa ila duta, liwat magasiling sila sa duta sang Juda kag sa mga kabanwahanan sini, ‘Kabay nga bendisyunan sang Ginoo ang balaan nga bukid sang Jerusalem, ang balaan nga lugar sa diin nagaestar sia.’

24Ang mga tawo magaestar sa Juda kag sa tanan nga mga kabanwahanan sini, kag may mga mangungoma, kag mga manugbantay sang ila mga panong.

25Pabakuron ko ang nalapyo, kag busgon ko sang kalan-on ang tagsatagsa nga maluya tungod sa gutom.

26Gani, ang mga tawo magasiling, ‘Nagtulog ako, kag sang pagmata ko naumpawan na ako.’

27“Ako, ang Ginoo, nagasiling nga ang tion magaabot nga pagapun-on ko ang kadutaan sang Israel kag Juda sang mga tawo kag mga kasapatan.

28Kag subong nga ako ang naghalong sang ako naggabot, nagbutong paidalom, nagpukan, naglaglag, kag nagguba sa ila, gani ako man ang magahalong kon ako ang magatanom sa ila kag magapatindog sa ila.

29Kon mag-abot ina nga tion, ang mga tawo indi na magsiling, ‘Ang mga ginikanan nagkaon sang maaslom nga ubas, kag ang ngipon sang ila mga anak nagangilo.’

30Sa baylo, ang bisan sin-o nga nagakaon sang maaslom nga ubas magangilo ang iya ngipon, kag ang tagsatagsa mapatay tungod sang iya kaugalingon nga sala.”

31Ang Ginoo nagasiling, “Ang tion magaabot nga magahimo ako sing bag-o nga kasugtanan sa mga tawo sang Israel kag sa mga tawo sang Juda.

32Indi ini manginkaangay sang daan nga kasugtanan nga akon ginhimo sa ila mga katigulangan sang gintuytoyan kag ginpagwa ko sila sa Ehipto. Bisan kaangay ako sang isa ka bana sa ila pero wala sila magtuman sina nga kasugtanan.

33Ang bag-o nga kasugtanan nga akon himuon sa mga tawo sang Israel amo ini: ipatudok ko ang akon kasugoan sa ila mga hunahuna kag isulat ko ini sa ila mga tagipusoon. Ako ang mangin-ila Dios, kag sila mangin-akon mga tawo.

34Wala sing bisan isa sa ila nga magatudlo sa iya isigkatawo kag sa iya kasimanwa, ‘Kilalaha ang Ginoo.’ Tungod kay ang tanan magakilala sa akon, halin sa labing kubos tubtob sa labing dungganon. Patawaron ko ang ila mga sala kag kalimtan ko ang mga kasaypanan nga ila nahimo. Ako, ang Ginoo, naghambal sini.”

35Ang Ginoo nagahatag sa adlaw sang kapawa kon kaadlawon, ang bulan kag mga bituon nagasiga kon kagab-ihon. Ginalabugay niya ang dagat, kag ginapadaguhob ini, ang iya ngalan amo ang Ginoo sang mga hangaway.

36Nagasaad sia nga ang Israel sa gihapon mangin-isa ka pungsod tubtob nga ini nga kalibutan nagapadayon.

37Kon ang tion magaabot nga ang kalangitan sarang matakos, kag ang mga sadsaran sang duta sarang matungkad, amo ina ang tion nga sikwayon niya ang mga tawo sang Israel tungod sang tanan nga ila nahimo. Ang Ginoo naghambal sini.

38Nagasiling ang Ginoo, “Ang tion magaabot nga ang bug-os nga Jerusalem pagapatindugon liwat subong akon siudad, halin sa Tore ni Hananel sa nakatundan tubtob sa Pamusod nga Pwerta.

39Kag ang dulonan magapadayon halin didto sa nakatundan pakadto sa bakulod sang Gareb, kag dayon palibot sa Goa.

40Ang bug-os nga kapatagan, sa diin ginalubong ang mga bangkay kag ginatampok ang mga basura, kag ang tanan nga mga kaumhan sa ibabaw sang sapa sang Kidron, tubtob sa Pwerta sang Kabayo sa nasidlangan, manginbalaan sa akon. Ang siudad indi na gid liwat mapukan ukon malaglag.

← Chapter 30 Jump to: Chapter 32 →