Jeremiah 6

Ilonggo (Maayong Balita nga Biblia (2012))

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1Mga kaliwat ni Benjamin, palagyo kamo agod indi maano! Gwa kamo sa Jerusalem! Patunoga ang trumpeta sa Tekoa, kag bayawa ang hayahay sa Bet-haquirim. Ang kagamo kag daku nga kalaglagan magaabot gikan sa aminhan.

2Ang siudad sang Sion matahom, pero laglagon ini.

3Ang mga hari magapatindog sang ila kampo didto upod sa ila mga hangaway. Magapatindog sila sang ila mga tolda sa palibot sang siudad, kag ang tagsatagsa magapatindog sini sa bisan diin nga iya luyag.

4Magasiling sila, “Maghanda kamo sa pagsalakay sa Jerusalem! Mag-aman kamo! Salakayon naton sila sa udto!” Pero dayon magasiling sila, “Ulihi na, ang adlaw nagahinunod na, kag nag-amat-amat na dulom.

5Maghanda kamo kag salakayon naton sila sa gab-i, kag laglagon naton ang mga pamakod sang siudad.”

6Ang Ginoo sang mga hangaway nagsugo sining mga hari nga pangtapson ang mga kahoy kag magpatindog sing mga trinsera agod makibon ang Jerusalem. Nagsiling sia, “Pagasilutan ko ini nga siudad tungod kay puno ini sing pagpamigos.

7Subong nga ang isa ka bubon nagapadayon sa pagtubod sang iya matin-aw nga tubig, sa amo man ang Jerusalem nagapadayon sa paghimo sing kalautan. Mabatian ko ang pagkinagubot kag ang kalaglagan sa siudad, balatian kag mga pilas amo lamang ang akon makita.

8Himua nga manginpaandam ini nga mga kagamo para sa inyo, mga tawo sang Jerusalem, kay kon indi bayaan ko kamo. Himuon ko ang inyo siudad nga isa ka desierto, isa ka lugar nga wala sing may nagaestar.”

9Ang Ginoo sang mga hangaway nagsiling sa akon, “Ang Israel pagatinluan kaangay sang talamnan sang ubas nga ang tagsa ka bunga ginpang-ipo. Gani luwason mo ang tanan sa imo masarangan, kaangay sang isa ka mangungoma nga nagatipon sang iya ubas.”

10Nagsabat ako, “Sin-o bala ang mamati sa akon, kon ako maghambal kag magpaandam sa ila? Gintakpan nila ang ila mga dulonggan, kag indi sila magpamati. Indi sila magpamati sang imo mga pulong, kag ginlangulango nila ang imo ginasiling.

11O Ginoo, ang imo kaakig batok sa ila nagadabdab man sa sulod nakon. Natak-an na gid ako sa pagpugong sini.” Dayon ang Ginoo nagsiling sa akon, “Iula ang akon kaakig sa mga kabataan sa mga dalan, kag sa mga pagtililipon sang mga pamatan-on. Ang mga bana kag mga asawa pagadalhon kag bisan pa ang mga tigulang na gid.

12Ang ila mga balay ihatag sa iban nga mga tawo, kag amo man ang ila mga uma kag ang ila mga asawa. Pagasilutan ko ang mga tawo sining duta.

13Ang tagsatagsa, kubos kag gamhanan, nagatinguha nga makapangwarta paagi sa dinaya, bisan pa ang mga propeta kag ang mga pari magadaya sa mga tawo.

14Ginabulong nila ang mga pilas sang akon mga tawo sing pasapayan lang. Nagasiling sila, ‘Ang tanan maayo,’ bisan pa nga indi maayo.

15Nahuya bala sila kay ginhimo nila ining makahuloya nga mga butang? Wala gid sila mahuya. Wala gani sila nagapanghilawhilaw. Gani, mapukan sila subong sang iban nga napukan. Kon silutan ko sila, matapos gid sila. Ako, ang Ginoo, naghambal sini.”

16Ang Ginoo nagsiling sa iya mga tawo, “Tindog kamo sa mga ginsang-an sang dalan, kag magtan-aw. Magpamangkot kamo sang daan nga mga alagyan, kag kon diin ang labing maayo nga dalan. Maglakat kamo sa sini nga dalan, kag magakabuhi kamo sa paghidait.” Pero nagsiling sila, “Indi kami maglakat sa sini nga dalan!”

17Dayon ang Ginoo nagbutang sing mga manugbantay sa pagpamati sang tunog sang mga trumpeta sa pagpaandam. Pero nagsiling sila, “Indi kami magpamati.”

18Gani, ang Ginoo nagsiling, “Pamati kamo, mga kapungsoran, kag talupangda ninyo ang matabo sa akon mga tawo.

19Pamati, O duta! Laglagon ko ini nga mga tawo subong silot sa ila mga tinutuyo tungod kay wala nila gintuman ang akon mga pulong, kag ginsikway nila ang akon pagtudlo.

20Ano gid bala sa akon ang insyenso nga ila ginadala halin sa Seba, ukon ang mga pahumot gikan sa malayo nga duta? Indi ako magbaton sang ila mga dulot kag indi ako mahamuot sa ila mga halad nga sinunog.

21Gani, ako ang magapasandad kag magapukan sini nga mga tawo. Ang mga amay kag mga anak mapatay, kag amo man ang mga abyan kag ang mga kasilingan.”

22Ang Ginoo nagasiling, “Ang mga tawo nagaabot gikan sa isa ka pungsod sa aminhan, ang isa ka gamhanan nga pungsod sa malayo nagahanda sa pag-away.

23May dala sila nga mga pana kag mga espada, mga mapintas sila kag wala sing kaluoy. Ang ila gahod kaangay sang nagadaguhob nga dagat, samtang nagasakay sila sa ila mga kabayo. Handa sila sa pagpakig-away batok sa Jerusalem.”

24Ang mga tawo sang Jerusalem nagasiling. “Nabatian namon ang mga balita, kag naghuyhoy ang amon mga abaga, dinakop kami sang kasakit, kaangay sang isa ka manugbata nga nagapasakit.

25Nahadlok kami magkadto sa mga kaumhan, ukon maglakat sa mga dalan tungod kay ang mga kaaway may hinganiban, kag ginalibutan kami sang kakugmat.”

26Ang Ginoo nagasiling sa iya mga tawo, “Magbayu kamo sing sako, kag magligid kamo sa mga abo. Magpangalisod kamo nga may paghinibi subong sang pagpangalisod ninyo sa inyo bugtong nga anak tungod kay ang manug-abot sa paglaglag sa inyo magasalakay sing hinali.

27Jeremias, tilawi ang akon mga tawo subong sang imo pagtilaw sa metal, kag tan-awa kon ano ang ila pagginawi.

28Sila tanan mga rebelde, mga matig-a sing ulo, nagalibot sila nga nagapalapnag sang patupato. Matig-a sila subong sang bronsi kag salsalon, tanan sila puno sang kagarukan.

29Ang hornohan mainit kaayo, pero ang mga tingga wala nagakatunaw kag nagailig. Wala sing pulos ang pagpadayon sa pagpapuraw sa akon mga tawo tungod kay ang mga malaut wala man ginakuha.

30Pagatawgon sila nga pilak nga sinikway, tungod kay ako, ang Ginoo, nagsikway sa ila.”

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →