Jeremiah 4

Ilonggo (Maayong Balita nga Biblia (2012))

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Ang Ginoo nagasiling, “Mga tawo sang Israel, kon luyag kamo magbalik, balik kamo sa akon. Kon kuhaon ninyo ang mga diosdios nga akon ginadumtan, kag magmatutom kamo sa akon,

2matarong para sa inyo ang pagsumpa sa akon ngalan. Dayon ang tanan nga mga kapungsoran magapangayo sa pagbendisyon sa ila, kag sila magadayaw sa akon.”

3Ang Ginoo nagasiling sa mga tawo sang Juda kag Jerusalem, “Araduha ang inyo wala maarado nga mga uma, indi pag-itanom ang inyo mga binhi sa tunga sang mga talungon.

4Tumana ang inyo kasugtanan sa akon nga inyo Ginoo, kag ihalad ang inyo mga kaugalingon sa akon, kamo nga mga tawo sang Juda kag sang Jerusalem. Kay kon indi, ang akon kaakig magadabdab subong sang kalayo, tungod sang malaut nga mga butang nga inyo nahimo. Magadabdab ini kag wala sing bisan sin-o nga makapalong sini.”

5Patunoga ang trumpeta sa bug-os nga duta! Magsinggit sing mabaskog kag maathag! Singgana ang mga tawo sang Juda kag sang Jerusalem nga magsulod sa mga siudad nga napamakuran.

6Itudlo ang dalan pakadto sa Sion! Dalagan agod indi maano! Indi na maghinayhinay! Ang Ginoo nagadala sing kalalat-an kag sang daku nga kalaglagan gikan sa aminhan.

7Kaangay sang isa ka leon nga naggwa sa iya palanaguan, ang manuglaglag sang mga kapungsoran nagapadulong. Naggwa sia sa paglaglag sang Juda. Ang mga siudad sang Juda mabilin nga yara sa ginub-an, kag wala na gid sing may magaestar sini.

8Gani, magbayu kamo sing sako, maghibi kag magpanalambiton, tungod kay ang nagasilabo nga kaakig sang Ginoo sa Juda wala mag-untat.

9Ang Ginoo nagsiling, “Sa sadto nga adlaw, ang mga hari kag mga opisyales madulaan sing kaisog. Ang mga pari magakahadlok kag ang mga propeta matingala.”

10Dayon nagsiling ako, “O Ginoo nga Gamhanan! Ginpatalang mo sing bug-os ang mga tawo sang Jerusalem! Nagsiling ka nga may paghidait, pero ang isa ka espada nataya sa ila mga tutonlan.”

11Magaabot ang tion nga ang mga tawo sang Jerusalem pagasugiran nga ang isa ka mainit nga hangin magahuyop gikan sa desierto pakadto sa ila. Indi ini maghuyop sing mahinay agod magpalid lamang sang upa

12kay ang hangin nga magaabot sa sugo sang Ginoo manginmabaskog pa sang sa sina! Ang Ginoo mismo amo ang nagahukom sang iya mga tawo.

13Tan-awa, ang kaaway nagapalapit kaangay sang mga panganod. Ang iya mga karwahi sa inaway kaangay sang isa ka buhawi, kag ang iya mga kabayo mas madasig pa sang sa mga agila. Nalutos na kita! Tapos na kita!

14O Jerusalem, hugasi ang kalautan sa imo tagipusoon, agod maluwas ka. Tubtob pa bala san-o ang imo paghunahuna sing malaut?

15Ang mga mensahero halin sa siudad sang Dan kag sa mga kabakuloran sang Efraim nagpahibalo sang malain nga mga balita.

16Nag-abot sila sa pagpaandam sa mga kapungsoran kag sa pagsugid sa Jerusalem nga ang mga kaaway nagapadulong halin sa malayo nga pungsod. Ini nga mga kaaway magasinggit batok sa mga siudad sang Juda, kag

17pagalibutan nila ang Jerusalem kaangay sang mga tawo nga nagabantay sang uma, tungod kay ang iya mga tawo nagbato sa Ginoo. Ang Ginoo naghambal sini.

18O Juda, ikaw gid sini ang balasulon tungod sang imo pagginawi, kag paagi sa mga butang nga imo nahimo. Ang imo sala amo ang kabangdanan sining pag-antos, nagbuno ini sa imo sa tagipusoon.

19Aragoy! Indi ako makaagwanta sang kasakit! Nagakubakuba ang akon dughan! Ang akon dughan! Indi ako makahipos, nabatian ko ang mga trumpeta, kag ang mga pagsinggit sang inaway.

20Nagadinasundason lang ang kalalat-an, kag ang bug-os nga pungsod yara nabilin sa mga ginub-an. Sa hinali naguba ang amon mga tolda, nagkalagisi ang mga kurtina sini.

21Tubtob pa bala san-o ang pagtan-aw ko sang malapuyot nga inaway kag ang pagpamati sang mga tunog sang mga trumpeta?

22Ang Ginoo nagasiling, “Buangbuang ang akon mga tawo, wala sila makakilala sa akon. Kaangay sila sang kulangkulang nga mga kabataan, nga wala sing paghangop. Batid sila sa paghimo sing malaut, pero indi sila makahibalo maghimo sing matarong.”

23Gintan-aw ko ang duta kag wala ini sing korte ukon porma, kag sa langit, wala sing kapawa.

24Gintan-aw ko ang mga kabukiran kag nagakurog ini, kag ang mga kabakuloran nagauyog.

25Nakita ko nga wala sing mga tawo, kag naglulupad bisan ang mga kapispisan.

26Ang maayo nga duta nahimo nga desierto, ang mga siudad sini yara sa mga ginub-an tungod sang nagabalingaso nga kaakig sang Ginoo.

27Ang Ginoo nagsiling nga ang bug-os nga duta mangindesierto, pero indi man niya ini paglaglagon sing bug-os.

28Magakasubo ang duta, kag magadulom ang langit. Ang Ginoo naghambal kag indi na sia magbaylo sang iya hunahuna. Nakapamat-od na sia, kag indi na sia mag-ilis sang hunahuna.

29Sa ginahod sang mga hangaway nga nagasakay sa kabayo kag sang mga manugpana, ang tagsatagsa magapalagyo. Ang iban magapalagyo sa kagulangan, kag ang iban magasaka sa dalagku nga mga bato. Ang tanan nga mga banwa pagabayaan, kag wala na sing may magaestar sa sini liwat.

30O Jerusalem, tapos ka gid! Ngaa nagabayo pa ikaw sing mapula? Ngaa nagasuksok pa ikaw sing mga alahas, kag nagapinta sang imo mga mata? Wala sing pulos ang imo pagpatahom! Ang imo mga kahagugma nagbiya sa imo, kag luyag sila magpatay sa imo.

31Nakabati ako sing hibi, subong sang babayi nga ginasakitan, sing pag-ugayong kaangay sang isa ka babayi nga nagabun-ag sang iya panganay. Hibi yadto sang Jerusalem nga nagahingagaw sang iya pagginhawa, nga nagauntay sang iya kamot kag nagasiling, “Tapos gid ako! Magaabot sila sa pagpatay sa akon!”

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →