Isaiah 22

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →

1ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳກ່ຽວກັບຮ່ອມພູນິມິດ. ມີຫຍັງກຳລັງເກີດຂຶ້ນ? ເປັນຫຍັງຊາວເມືອງທັງໝົດຈຶ່ງສະເຫລີມສະຫລອງທີ່ເທິງຫລັງຄາເຮືອນຂອງຕົນ?

2ທົ່ວທັງເມືອງກຳລັງອຶກກະທຶກ ເຕັມໄປດ້ວຍສຽງຄຶກໂຄມແລະຕື່ນເຕັ້ນ. ພວກຜູ້ຊາຍທີ່ຕາຍໃນເສິກນີ້ ບໍ່ໄດ້ຕາຍຍ້ອນການສູ້ຮົບ.

3ບັນດາຜູ້ນຳທັງໝົດໄດ້ແລ່ນປົບໜີໄປ ແລະຖືກຈັບໄດ້ກ່ອນຖືກຍິງດ້ວຍລູກທະນູ.

4ບັດນີ້ ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ ເຖິງປະຊາຊົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຕາຍໄປນັ້ນ. ຢ່າພະຍາຍາມເລົ້າໂລມໃຈຂ້າພະເຈົ້າ.

5ຄາວນີ້ແມ່ນເວລາທີ່ອົນລະຫົນວຸ້ນວາຍ, ພ່າຍແພ້ ແລະສັບສົນຢູ່ໃນຮ່ອມພູນິມິດຊຶ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າ ອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ນຳມາສູ່ພວກເຮົາ. ກຳແພງນະຄອນຂອງພວກເຮົາກໍຖືກທຳລາຍເພພັງລົງ ແລະສຽງຮ້ອງຂໍໃຫ້ຊ່ວຍເຫລືອກໍດັງກ້ອງໄປທົ່ວເນີນພູ.

6ພວກທະຫານຈາກດິນແດນເອລາມໄດ້ຂີ່ມ້າມາ ພ້ອມທັງມີໜ້າທະນູ ແລະລູກທະນູຄົບມື. ພວກທະຫານຈາກດິນແດນກີຣະ ກໍມີໂລ້ຂອງພວກເຂົາຕຽມໄວ້ພ້ອມ.

7ຮ່ອມພູທີ່ມີດິນອຸດົມສົມບູນດີຂອງດິນແດນຢູດາຍກໍເຕັມໄປດ້ວຍລົດຮົບ; ບັນດາທະຫານມ້າກໍຢູ່ຕໍ່ໜ້າປະຕູຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ.

8ບ່ອນປ້ອງກັນທັງໝົດຂອງດິນແດນຢູດາຍໄດ້ພັງທະລາຍລົງສາແລ້ວ. ເມື່ອສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ພວກເຈົ້າກໍໄດ້ນຳອາວຸດອອກຈາກສາງ.

9ພວກເຈົ້າໄດ້ພົບບ່ອນຊຶ່ງກຳແພງຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຕ້ອງການໃຫ້ສ້ອມແປງ. ພວກເຈົ້າໄດ້ກວດເບິ່ງເຮືອນທຸກຫລັງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະມ້າງບາງຫລັງລົງເພື່ອຈະເອົາຫີນໄປສ້ອມແປງກຳແພງ. ເພື່ອຈະເກັບຮັກສານໍ້າໄວ້ໃຊ້

11ພວກເຈົ້າໄດ້ສ້າງອ່າງນໍ້າໄວ້ຢູ່ພາຍໃນເມືອງ ເພື່ອກັກນໍ້າທີ່ໄຫລມາແຕ່ສະນໍ້າເກົ່າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ໄດ້ວາງແຜນສິ່ງທັງໝົດນີ້ແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ບັນດານໃຫ້ເຫດການຕ່າງໆເກີດຂຶ້ນ.

12ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ກຳລັງຮ້ອງບອກພວກເຈົ້າໃຫ້ຮ້ອງໄຫ້ ແລະໄວ້ທຸກ ໂດຍແຖຫົວແລະນຸ່ງເຄື່ອງທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າກະສອບເຂົ້າ.

13ແຕ່ພວກເຈົ້າພັດຫົວເລາະ ແລະສະເຫລີມສະຫລອງກັນ. ພວກເຈົ້າໄດ້ຂ້າແກະແລະງົວກິນ ທັງມີເຫຼົ້າອະງຸ່ນດື່ມດ້ວຍ. ພວກເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງກິນແລະດື່ມສາ ມື້ອື່ນພວກເຮົາຈະຕາຍ.”

14ພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນເອງ ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຄວາມຊົ່ວຊ້າເຊັ່ນນີ້ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການຍົກໂທດຈັກເທື່ອ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຕາຍໄປ.” ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າ ອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

15ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ໄປຫາເຊັບນາ ຜູ້ດູແລສຳນັກຂອງກະສັດ ແລະກ່າວຕໍ່ລາວວ່າ,

16“ເຈົ້າຄິດວ່າເຈົ້າເປັນຜູ້ໃດ? ເຈົ້າມີສິດຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງເຈາະອຸບມຸງໄວ້ຢູ່ໃນພູນີ້ສຳລັບເຈົ້າເອງ?

17ເຈົ້າອາດເປັນຄົນສຳຄັນ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະຈັບເຈົ້າໂຍນຖິ້ມອອກໄປຢ່າງແຮງ.

18ພຣະອົງຈະຈັບເຈົ້າດັ່ງຈັບໝາກບານ ແລະແກວ່ງເຈົ້າໄປໃນເມືອງທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານີ້. ເຈົ້າຈະຕາຍຢູ່ທີ່ຂ້າງລົດຮົບ ທີ່ເຈົ້າແສນພູມໃຈນຳນັ້ນ. ເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ບ້ານນາຍຂອງຕົນອັບອາຍຂາຍໜ້າ.

19ເຮົາຈະຂັບໄລ່ເຈົ້າອອກຈາກຕໍ່າແໜ່ງຂອງເຈົ້າ ແລະປົດເຈົ້າລົງຈາກໜ້າທີ່ການງານຂອງເຈົ້າ.”

20“ໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະສົ່ງເອລີອາກິມ ລູກຊາຍຂອງຮິນກີຢາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາມາຫາ.

21ເຮົາຈະໃຫ້ລາວນຸ່ງເສື້ອ ແລະຮັດສາຍແອວປະຈຳຕຳແໜ່ງຂອງເຈົ້າ ພ້ອມໃຫ້ລາວມີອຳນາດທັງໝົດທີ່ເຈົ້າເຄີຍມີມາ. ລາວຈະເປັນດັ່ງພໍ່ຜູ້ໜຶ່ງສຳລັບປະຊາຊົນຊາວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແລະຊາວຢູດາ.

22ເຮົາຈະໃຫ້ລາວມີອຳນາດທັງໝົດຮອງຈາກກະສັດຜູ້ທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດ. ລາວຈະມີໜ້າທີ່ສຳຄັນ; ສິ່ງທີ່ລາວໄຂຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດອັດໄດ້ ແລະສິ່ງທີ່ລາວອັດໄວ້ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດໄຂໄດ້.

23ເຮົາຈະຮັດລາວໄວ້ກັບບ່ອນຢ່າງໝັ້ນຄົງດັ່ງຕອກຫລັກໄວ້ ແລະລາວຈະເປັນບໍ່ແຫ່ງກຽດສັກສີໃນຄອບຄົວທັງໝົດຂອງຕົນ.

24ແຕ່ພວກພີ່ນ້ອງຂອງລາວກັບຜູ້ເພິ່ງພາອາໄສທັງຫລາຍ ຈະເປັນພາລະໜັກໃຫ້ແກ່ລາວ. ພວກເຂົາຈະແຂວນລາວໄວ້ດັ່ງໝໍ້ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ຫ້ອຍເທິງຫລັກ

25ພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ກ່າວວ່າ, ໃນວັນນັ້ນ ຫລັກຊຶ່ງມັດໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງກໍຈະຫລຸດ ແລະຕົກລົງ. ອັນນັ້ນຈະແມ່ນຈຸດຈົບຂອງທຸກໆສິ່ງທີ່ເກາະຫ້ອຍຢູ່ເທິງນັ້ນ.” ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →