Isaiah 5

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ເມື່ອຂ້ອຍຮ້ອງເພງນີ້ ຂໍທ່ານຈົ່ງຟັງເອົາເດີ ທີ່ເອີ່ຍເຖິງສວນອະງຸ່ນກັບໝູ່ເພື່ອນຂອງຂ້ອຍ: ເພື່ອນຂອງຂ້ອຍມີສວນອະງຸ່ນຕອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງສວນນີ້ຕັ້ງຢູ່ຕາມເນີນພູທີ່ມີດິນດີ.

2ລາວຂຸດທັງພູນດິນຫລັງຈາກເກັບກ້ອນຫີນອອກໄປ ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ປູກເບ້ຍພັນອະງຸ່ນດີໆທັງນັ້ນໃສ່. ລາວປຸກຫໍຄອຍຫລັງໜຶ່ງໄວ້ສຳລັບເຝົ້າສວນອະງຸ່ນ ລາວເຈາະອ່າງຫີນໄວ້ສຳລັບບີບໝາກອະງຸ່ນດ້ວຍ. ແລ້ວກໍຕັ້ງໃຈລໍຄອຍຖ້າ ຈົນໝາກອະງຸ່ນສຸກງອມ ແຕ່ໝາກອະງຸ່ນທີ່ສຸກພັດມີຣົດສົ້ມທັງໝົດ.

3ສະນັ້ນ ເພື່ອນຂອງຂ້ອຍຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ພວກເຈົ້າທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຢູດາຍເອີຍ ຈົ່ງຕັດສິນລະຫວ່າງຂ້ອຍກັບສວນອະງຸ່ນເບິ່ງດູ.

4ມີອັນໃດແດ່ ທີ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດສຳລັບສວນນີ້? ແລ້ວເປັນຫຍັງໝາກອະງຸ່ນຈຶ່ງສົ້ມໝົດ ທັງໆທີ່ຂ້ອຍຫວັງໄວ້ວ່າຈະໄດ້ໝາກຫວານດີ?

5ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະເຮັດກັບສວນອະງຸ່ນຂອງຂ້ອຍດັ່ງນີ້: ຈະຮື້ໜາມແລະມ້າງຮົ້ວທີ່ລ້ອມມັນນັ້ນອອກ ແລະປ່ອຍໃຫ້ສັດປ່າມາກິນແລະຢຽບຢໍ່າມັນຖິ້ມ.

6ຂ້ອຍຈະປ່ອຍໃຫ້ຫຍ້າເກີດຂຶ້ນເຕັມໄປທົ່ວ. ຂ້ອຍຈະບໍ່ຕັດແໜງຫລືພວນດິນ; ແຕ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ເຄືອແລະກົກໜາມປົ່ງຂຶ້ນຫຸ້ມຫໍ່. ຂ້ອຍຈະບໍ່ໃຫ້ແມ່ນແຕ່ຝົນຕົກລົງມາຮຳສວນນັ້ນເລີຍ.”

7ສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ແມ່ນຊາດອິດສະຣາເອນ ແລະປະຊາຊົນຊາວຢູດາແມ່ນເບ້ຍອະງຸ່ນ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ປູກໄວ້. ພຣະອົງຄາດຫວັງໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດໃນສິ່ງທີ່ດີ, ແຕ່ພວກເຂົາມີແຕ່ປະພຶດຕົນເປັນຜູ້ຂ້າຄົນ. ພຣະອົງຄາດຫວັງໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຊອບທຳ, ແຕ່ຄົນຮັບເຄາະກຳຮ້ອງຂໍຄວາມຍຸດຕິທຳ.

8ວິບັດເປັນຂອງພວກເຈົ້າສາແລ້ວ ພວກເຈົ້າຊື້ເຮືອນຕື່ມອີກຫລາຍຫລັງ ແລະຊື້ນາຕື່ມອີກຫລາຍທົ່ງ ເພີ່ມກັບສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າມີຢູ່. ບໍ່ດົນກໍຈະບໍ່ມີບ່ອນສຳລັບຄົນອື່ນຢູ່ ແລະແມ່ນພວກເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະຢູ່ໃນດິນແດນ.

9ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ກ່າວວ່າ, “ເຮືອນຫລັງໃຫຍ່ໆແລະງາມໆເຫຼົ່ານີ້ຈະເປົ່າຮ້າງແລະເພພັງລົງ.

10ເບ້ຍອະງຸ່ນທີ່ປູກຢູ່ໃນທີ່ດິນສິບສອງໄຮ່ຈະກັ່ນເຫຼົ້າອະງຸ່ນໄດ້ ພຽງແປດລິດເທົ່ານັ້ນ. ຫວ່ານແນວປູກໄປແປດສິບລິດ ຈະເກັບກ່ຽວພືດຜົນເປັນເມັດໄດ້ພຽງແຕ່ແປດລິດເທົ່ານັ້ນ.”

11ເຄາະກຳເປັນຂອງພວກເຈົ້າສາແລ້ວ ພວກເຈົ້າລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າໆຕັ້ງຕົ້ນດື່ມເຫຼົ້າ ແລະພວກເຈົ້າກໍເມົາເຫຼົ້າຕະຫລອດຄືນ.

12ໃນງານກິນລ້ຽງ ພວກເຈົ້າມີພິນແລະມີກອງ ແລະມີຂຸ່ຍພ້ອມທັງເຫຼົ້າອະງຸ່ນ. ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວກຳລັງຈະເຮັດ

13ສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍເສິກ. ບັນດາຜູ້ນຳຂອງພວກເຈົ້າຈະຕາຍຍ້ອນຫິວເຂົ້າ ແລະຄົນສາມັນທຳມະດາຈະຕາຍຍ້ອນຫິວນໍ້າ.

14ແດນມໍຣະນາກໍຫິວຢາກກິນພວກເຂົາ ແລະອ້າປາກຂອງມັນອອກກວ້າງລໍຖ້າຢູ່. ມັນຈະກືນກິນພວກຂຸນນາງຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຝູງຄົນສາມັນທີ່ຮ້ອງສຽງດັງຢ່າງອຶກກະທຶກ.

15ທຸກຄົນຈະຖືກອັບອາຍຂາຍໜ້າ ແລະຜູ້ທີ່ອວດອົ່ງຈອງຫອງຈະຖ່ອມຕົວ.

16ແຕ່ພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ສຳແດງຣິດທານຸພາບຂອງພຣະອົງໂດຍເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຍຸດຕິທຳ ແລະເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນຄວາມບໍຣິສຸດຂອງພຣະອົງ ໂດຍຕັດສິນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.

17ໃນເມືອງທີ່ຮົກຮ້າງເພພັງນັ້ນ ແກະນ້ອຍຈະມີຫຍ້າກິນ ແລະແບ້ນ້ອຍກໍຈະພົບທົ່ງຫຍ້າ.

18ເຄາະກຳເປັນຂອງພວກເຈົ້າສາແລ້ວ ພວກເຈົ້າຈະເປັນອິດສະຫລະໂດຍຫລຸດພົ້ນຈາກບາບໄປບໍ່ໄດ້ດອກ.

19ພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ, “ໃຫ້ພຣະເຈົ້າຟ້າວເຮັດ ໃນສິ່ງທີ່ພຣະອົງກ່າວວ່າຈະເຮັດນັ້ນສາເທາະ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນ. ໃຫ້ພຣະເຈົ້າອົງບໍຣິສຸດຂອງຊາດອິດສະຣາເອນ ເຮັດຕາມແຜນການຂອງພຣະອົງເຖີດ ພວກເຮົາຢາກຈະຮູ້ຈັກແຜນການນັ້ນ.”

20ເຄາະກຳເປັນຂອງພວກເຈົ້າສາແລ້ວ ພວກເຈົ້າເອີ້ນສິ່ງທີ່ດີວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຊົ່ວ ແລະເອີ້ນສິ່ງທີ່ຊົ່ວວ່າເປັນສິ່ງທີ່ດີ. ພວກເຈົ້າປ່ຽນມືດເປັນແຈ້ງ ແລະແຈ້ງເປັນມືດ. ພວກເຈົ້າເຮັດສິ່ງທີ່ຂົມໃຫ້ເປັນຫວານ ແລະສິ່ງທີ່ຫວານໃຫ້ເປັນຂົມ.

21ເຄາະກຳເປັນຂອງພວກເຈົ້າສາແລ້ວ ພວກເຈົ້າຄິດວ່າຕົນເປັນຄົນສະຫລາດ ແລະເປັນຄົນຫລັກແຫລມຫລາຍແທ້ນໍ.

22ເຄາະກຳເປັນຂອງພວກເຈົ້າສາແລ້ວ ຈອມຂີ້ເມົາເອີຍ ແລະຜູ້ເກັ່ງກ້າທີ່ປະສົມສິ່ງມືນເມົາ.

23ແຕ່ຍ້ອນສິນຈ້າງລາງວັນ ພວກເຈົ້າປ່ອຍໃຫ້ຄົນຜິດໜີໄປລ້າໆ ແລະບໍ່ໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທຳແກ່ຄົນບໍ່ມີຄວາມຜິດ.

24ສະນັ້ນ ບັດນີ້ ເຟືອງ ແລະຫຍ້າແຫ້ງຖືກເຜົາໄໝ້ໃນໄຟສັນໃດ ຮາກເຫງົ້າຂອງພວກເຈົ້າຈະຂຸແລະດອກຂອງພວກເຈົ້າຈະຫ່ຽວແຫ້ງ ທັງຖືກລົມພັດໜີໄປສັນນັ້ນ; ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ຄືດູຖູກຢຽບຫຍາມຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າອົງບໍຣິສຸດຂອງຊາດອິດສະຣາເອນ ໄດ້ສັ່ງສອນພວກເຮົາ.

25ພຣະເຈົ້າຢາເວໂກດຮ້າຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະຢຽດມືອອກລົງໂທດພວກເຂົາສາແລ້ວ. ພູທັງຫລາຍຈະສັ່ນສະເທືອນ ແລະຊາກສົບຂອງຄົນຕາຍກໍຈະຖືກປະປ່ອຍໄວ້ຕາມຖະໜົນຫົນທາງດັ່ງຂີ້ເຫຍື້ອ. ເຖິງປານນັ້ນ ພຣະອົງກໍຍັງບໍ່ເຊົາໂກດຮ້າຍ ແຕ່ຍັງຈະຢຽດມືອອກເພື່ອລົງໂທດພວກເຂົາຕໍ່ໄປ.

26ພຣະອົງເຮັດສັນຍາເອີ້ນເອົາຊາດໜຶ່ງທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ. ພຣະອົງຖິວເອົາພວກເຂົາມາແຕ່ທີ່ສຸດປາຍແຜ່ນດິນໂລກ. ພວກເຂົາມາຢ່າງວ່ອງໄວໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ

27ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກເຂົາອິດເມື່ອຍ; ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກເຂົາຕຳສະດຸດ. ພວກເຂົາບໍ່ງ້ວງຫລືເຫງົານອນ. ສາຍຮັດກໍບໍ່ຫລຸດແລະເກີບກໍບໍ່ຂາດ.

28ລູກທະນູຂອງພວກເຂົາແຫລມ ແລະໜ້າທະນູກໍພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະຍິງ. ກີບຕີນມ້າຂອງພວກເຂົາແຂງດັ່ງຫີນ ແລະຕີນລົດກໍປິ່ນດັ່ງລົມບ້າໝູ.

29ພວກທະຫານຕ່າງກໍຄວນຄາງ ສຽງດັງຄືສຽງໂຕສິງທີ່ໄດ້ຂ້າເຫຍື່ອ ແລະຄາບໄປສູ່ບ່ອນທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຍາດເອົາຈາກມັນໄດ້.

30ເມື່ອວັນນັ້ນມາເຖິງ ພວກເຂົາຈະໂຮຮ້ອງໃສ່ຊາດອິດສະຣາເອນດັ່ງຄື້ນອຶກກະທຶກຂອງທະເລ. ເບິ່ງປະເທດນີ້ແມ ຊ່າງມືດມິດ ແລະທຸກລະທົມແທ້ ຄວາມສະຫວ່າງກາຍເປັນມືດມົວສາແລ້ວ.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →