Isaiah 66

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 65 Jump to:

1ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, “ສະຫວັນເປັນບັນລັງຂອງເຮົາ ແລະແຜ່ນດິນໂລກເປັນທີ່ຮອງຕີນຂອງເຮົາ. ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະສ້າງຫໍໂຮງຊະນິດໃດສຳລັບເຮົາ ຈະສ້າງວັງຊະນິດໃດໃຫ້ເຮົາຢູ່?

2ທຸກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນມືຂອງເຮົາເອງໄດ້ສ້າງທັງໝົດ ສິ່ງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງເກີດຂື້ນມາ. ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້: ແຕ່ເຮົາພໍໃຈນຳຜູ້ທີ່ຖ່ອມໃຈ ແລະຜູ້ທີ່ຍອມກັບໃຈໃໝ່ ແລະຜູ້ທີ່ຢຳເກງເຊື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາຈົນຕົວສັ່ນ.

3ປະຊາຊົນເຮັດຕາມຄວາມພໍໃຈຂອງພວກເຂົາ. ບໍ່ວ່າຈະຂ້າງົວເຖິກເປັນເຄື່ອງບູຊາຫລືເອົາມະນຸດບູຊາກໍດີ; ບໍ່ວ່າຈະຂ້າແກະຫລືຫັກຄໍໝາມາບູຊາກໍດີ; ບໍ່ວ່ານຳພືດຜົນເປັນເມັດຫລືເອົາເລືອດໝູມາບູຊາກໍດີ; ບໍ່ວາຈະເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍບູຊາ ຫລືວອນຂໍຕໍ່ຮູບເຄົາຣົບກໍດີ ທັງໝົດນັ້ນຄືກັນສຳລັບພວກເຂົາ. ພວກເຂົາພໍໃຈກັບວິທີຂາບໄຫວ້ແບບໜ້າລັງກຽດນີ້.

4ສະນັ້ນ ເຮົາຈະນຳໄພພິບັດມາສູ່ພວກເຂົາ ຄືໄພພິບັດທີ່ພວກເຂົາຢ້ານກົວນັ້ນ ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດຂານຕອບ ເມື່ອເຮົາໄດ້ເອີ້ນຫາ ຫລືຟັງ ເມື່ອເຮົາໄດ້ກ່າວ. ພວກເຂົາເລືອກເອົາການບໍ່ເຊື່ອຟັງເຮົາ ແລະເລືອກເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ.”

5ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວ ພວກເຈົ້າຜູ້ທີ່ຢຳເກງແລະເຊື່ອຟັງພຣະອົງວ່າ: “ເພາະພວກເຈົ້າສັດຊື່ຕໍ່ເຮົາ ບາງຄົນໃນພວກເຈົ້າເອງຈະກຽດຊັງເຈົ້າ ແລະຈະບໍ່ຄົບຫາສະມາຄົມກັບເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈະຫຍໍ້ຫຍັນເຈົ້າ ແລະເວົ້າວ່າ, ‘ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຢາເວສຳແດງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ ແລະຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນສາ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນເຈົ້າມີຄວາມສຸກ,’ ແຕ່ພວກເຂົາເອງຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ

6ຈົ່ງຟັງແມ ສຽງອຶກກະທຶກຢູ່ໃນເມືອງພຸ້ນ ສຽງຢູ່ໃນພຣະວິຫານພຸ້ນ ແມ່ນສຽງພຣະເຈົ້າຢາເວກຳລັງລົງໂທດເຫຼົ່າສັດຕູຂອງພຣະອົງ.

7ນະຄອນອັນສັກສິດຂອງເຮົາເປັນດັ່ງແມ່ຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ເກີດເດັກຊາຍຜູ້ໜຶ່ງຢ່າງກະທັນຫັນໂດຍບໍ່ໄດ້ເຈັບທ້ອງອອກລູກ.

8ມີຜູ້ໃດເຄີຍໄດ້ເຫັນແລະເຄີຍໄດ້ຍິນເຊັ່ນນີ້ມາແດ່ບໍ? ມີຊົນຊາດໃດແດ່ທີ່ເກີດຂຶ້ນມາໄດ້ພຽງມື້ດຽວ? ພູເຂົາຊີໂອນຈະບໍ່ຕ້ອງທົນທຸກດົນນານ ກ່ອນຈະເປັນຊົນຊາດໜຶ່ງ.

9ເຮົາຈະນຳມາເຖິງການເກີດລູກ ແລະບໍ່ໃຫ້ເກີດໄດ້ບໍ? ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, ຝ່າຍເຮົາທີ່ໃຫ້ເກີດລູກ ຈະປິດທ້ອງບໍ່ໃຫ້ເກີດໄດ້ບໍ?” ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້ແຫລະ.

10ຈົ່ງຍິນດີເຖີດ ຈົ່ງດີໃຈນຳນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ຮັກແພງນະຄອນນີ້ ບັດນີ້ ຈົ່ງຍິນດີເຖີດ ຈົ່ງດີໃຈນຳນະຄອນນີ້ສາ ພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ໄດ້ໄວ້ທຸກໃຫ້ນະຄອນນີ້

11ພວກເຈົ້າຈະດີໃຈທີ່ເຫັນພະນະຄອນຮຸ່ງເຮືອງ ດັ່ງເດັກນ້ອຍຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ໃນອ້ອມເອິກຂອງແມ່.

12ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະນຳຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງທີ່ຍາວນານມາສູ່ພວກເຈົ້າ; ຊັບສົມບັດຂອງປະຊາຊາດຕ່າງໆຈະຫລັ່ງໄຫລມາສູ່ພວກເຈົ້າ ດັ່ງສາຍນໍ້າທີ່ບົກແຫ້ງບໍ່ເປັນຈັກເທື່ອ. ພວກເຈົ້າຈະເປັນດັ່ງເດັກນ້ອຍ ຜູ້ທີ່ແມ່ອຸ້ມໃຫ້ກິນນົມແລະຖະໜຸຖະໜອມດ້ວຍຄວາມຮັກ.

13ເຮົາຈະເລົ້າໂລມພວກເຈົ້າຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ດັ່ງແມ່ຜູ້ໜຶ່ງເລົ້າໂລມລູກຂອງຕົນ.

14ເມື່ອພວກເຈົ້າເຫັນເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນ ພວກເຈົ້າຈະເບີກບານໃຈ; ແລະສິ່ງນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຈົ້າເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນແລະມີສຸຂະພາບດີ. ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຈົ້າຢາເວຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອພວກທີ່ຮັບໃຊ້ເຮົາ ແລະໂກດຮ້າຍຕໍ່ເຫຼົ່າສັດຕູຂອງເຮົາ.”

15ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະສະເດັດມາພ້ອມກັບໄຟ. ພຣະອົງຈະມາເທິງປີກຂອງລົມພະຍຸເພື່ອລົງໂທດພວກທີ່ພຣະອົງໂກດຮ້າຍ.

16ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະລົງໂທດປະຊາກອນທຸກຄົນໃນໂລກນີ້ດ້ວຍໄຟແລະດ້ວຍດາບ ທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວພົບຄວາມຜິດແລະຫລາຍຄົນຈະຖືກປະຫານ.

17ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, “ຄາວສຸດທ້າຍມາໃກ້ແລ້ວ ສຳລັບຜູ້ທີ່ຊຳລະຕົນເອງເພື່ອຂາບໄຫວ້ພະຂອງຊາວຕ່າງຊາດ ຄືຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນຂະບວນການບູຊາສວນສັກສິດ ແລະຜູ້ກິນໝູແລະກິນໜູແລະອາຫານຂີ້ດຽດອື່ນໆອີກ.

18ເຮົາຮູ້ຈັກ ຄວາມຄິດແລະການກະທຳຂອງພວກເຂົາ. ເຮົາກຳລັງມາ ເພື່ອເຕົ້າໂຮມປະຊາຊົນໃນບັນດາຊົນຊາດທັງໝົດ. ເມື່ອເຕົ້າໂຮມແລ້ວ ພວກເຂົາຈະເຫັນວ່າເຮົາມີຣິດອຳນາດກະທຳສິ່ງໃດໄດ້ແດ່

19ແລະເຮົາຈະຕັ້ງໝາຍສຳຄັນໄວ້ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ. ເຮົາຈະໄວ້ຊີວິດບາງຄົນໃນພວກເຂົາ ແລະສົ່ງພວກເຂົາໄປຍັງຊົນຊາດຕ່າງໆແລະສູ່ດິນແດນທີ່ຫ່າງໄກ ບ່ອນທີ່ບໍ່ໄດ້ຍິນເຖິງຊື່ສຽງ ຫລືໄດ້ເຫັນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແລະຣິດອຳນາດຂອງເຮົາເລີຍຄື: ສະເປນ, ລີເບຍ, ແລະລີເດຍ ພ້ອມດ້ວຍນັກຍິງທະນູຜູ້ທີ່ຊຳນິຊຳນານ ແລະໄປຍັງຕູບານແລະກຣີກ. ໃນທ່າມກາງຊົນຊາດເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຂົາຈະປະກາດຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຮົາ.

20ພວກເຂົາຈະນຳພວກພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດຂອງພວກເຈົ້າ ກັບຄືນມາຈາກຊົນຊາດຕ່າງໆເພື່ອເປັນຂອງຂວັນໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ. ພວກເຂົາຈະນຳພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດຂອງພວກເຈົ້າທັງໝົດ ມາສູ່ເນີນພູສັກສິດຂອງເຮົາ ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໂດຍໃຊ້ມ້າ, ລໍ, ອູດ, ລໍ້ ແລະກວຽນ. ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, ດັ່ງຊາວອິດສະຣາເອນນຳພືດຜົນເປັນເມັດໃສ່ພາຊະນະທີ່ຊຳລະໃຫ້ໝົດມົນທິນແລ້ວ ມາທີ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.

21ເຮົາຈະໃຫ້ບາງຄົນໃນພວກເຂົາເປັນປະໂຣຫິດແລະເປັນຊາວເລວີ.” ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ແຫຼະ.

22ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, “ຟ້າສະຫວັນໃໝ່ແລະແຜ່ນດິນໂລກໃໝ່ ຈະຍືນຍົງຄົງຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາສັນໃດ ເຊື້ອສາຍແລະນາມຊື່ຂອງພວກເຈົ້າກໍຈະຍືນຍົງຄົງຢູ່ສັນນັ້ນ.”

23ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, “ໃນທຸກໆວັນຂອງເທດສະການເດືອນຂຶ້ນໃໝ່ແລະທຸກໆວັນຊະບາໂຕ ປະຊາຊົນທຸກຊາດຈະມານະມັດສະການຕໍ່ໜ້າເຮົາ.

24ເມື່ອອອກໄປ ພວກເຂົາຈະເຫັນຊາກສົບຂອງພວກທີ່ໄດ້ກະບົດຕໍ່ເຮົາ. ຕົວໜອນທີ່ເຈາະກິນພວກເຂົານັ້ນຈະຕາຍບໍ່ເປັນຈັກເທື່ອ ແລະໄຟທີ່ໄໝ້ພວກເຂົານັ້ນຈະມອດບໍ່ເປັນຈັກເທື່ອ. ເຊື້ອຊາດມະນຸດທັງໝົດທີ່ໄດ້ເຫັນພວກເຂົາແລ້ວກໍຈະຮູ້ສຶກເບື່ອໜ່າຍ.”

← Chapter 65 Jump to: