Isaiah 38

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 37 Jump to: Chapter 39 →

1ໃນສະໄໝນັ້ນ ກະສັດເຮເຊກີຢາໄດ້ເຈັບປ່ວຍເກືອບຕາຍ. ຜູ້ທຳນວາຍເອຊາຢາ ລູກຊາຍຂອງອາໂມດໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມເພິ່ນ ແລະກ່າວຕໍ່ເພິ່ນວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຢາເວບອກທ່ານວ່າ ຈົ່ງຈັດການກັບການບ້ານການເມືອງໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ ເພາະທ່ານຕ້ອງຕາຍແລະຈະບໍ່ຫາຍດີ.”

2ເຈົ້າເຮເຊກີຢາປິ່ນໜ້າເຂົ້າຝາ ແລະພາວັນນາອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢາເວວ່າ,

3“ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຈົ່ງລະນຶກເຖິງດ້ວຍວ່າ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບໃຊ້ພຣະອົງດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ ແລະດ້ວຍຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ແລະຂ້ານ້ອຍກໍບຳເພັນຕົນກະທຳແຕ່ສິ່ງທີ່ພຣະອົງຕ້ອງການໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກະທຳ.” ແລ້ວເພິ່ນກໍຮ້ອງໄຫ້ຂຶ້ນຢ່າງຂົມຂື່ນ.

4ຕໍ່ມາ ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສັ່ງເອຊາຢາ

5ໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາເຈົ້າເຮເຊກີຢາ ແລະບອກວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງດາວິດບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ ໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້ວ່າ, ເຮົາໄດ້ຍິນຄຳພາວັນນາອະທິຖານຂອງເຈົ້າ ແລະໄດ້ເຫັນນໍ້າຕາຂອງເຈົ້າ; ສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຈະໃຫ້ເຈົ້າມີຊີວິດຢູ່ຕື່ມອີກສິບຫ້າປີ.

6ເຮົາຈະຊ່ວຍກູ້ເອົາເຈົ້າ ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈາກກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ ແລະເຮົາຈະສືບຕໍ່ປົກປ້ອງນະຄອນນີ້.”

7“ອັນນີ້ແມ່ນໝາຍສຳຄັນຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວທີ່ມີແກ່ທ່ານເພື່ອພິສູດວ່າ ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະດຳເນີນການຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາ:

8ເທິງຂັ້ນໄດທີ່ເຈົ້າອາຮາດໄດ້ສ້າງ ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ເງົາຖອຍຫລັງສິບຂັ້ນ.” ແລະເງົານັ້ນກໍໄດ້ຖອຍຫລັງເທິງຂັ້ນໄດນັ້ນສິບຂັ້ນ.

9ຫລັງຈາກເຈົ້າເຮເຊກີຢາໄດ້ຫາຍດີຈາກການເຈັບປ່ວຍຂອງຕົນແລ້ວ ເພິ່ນໄດ້ແຕ່ງບົດເພງນີ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ:

10“ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າໄວກາງຊີວິດກຳລັງຜ່ານໄປ ເວລາທີ່ເຫຼືອກໍຖືກມອບໃຫ້ແດນມໍຣະນາແລ້ວ.

11ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າໃນໂລກຄົນເປັນ ຫລືຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່.

12ຊີວິດຂ້ານ້ອຍຖືກຕັດຂາດໃຫ້ສິ້ນສຸດລົງ ດັ່ງຜ້າເຕັນທີ່ກຳລັງຖືກມ້າງ ດັ່ງຜ້າທີ່ຖືກຕັດອອກຈາກຫູກເປັນຜືນໆ ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າພຣະອົງໃຫ້ຈົບຊີວິດສາແລ້ວ.

13ທັງຄືນຂ້ານ້ອຍໄດ້ແຕ່ຮ້ອງເຈັບປວດເຫລືອຫລາຍ ຄ້າຍດັ່ງໂຕສິງຫັກກະດູກທັງໝົດຂອງຂ້ານ້ອຍຖິ້ມ. ຂ້ານ້ອຍຫວນແຕ່ຄິດຕະຫລອດມາວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຈົບຊີວິດສາແລ້ວ.

14ສຽງຂ້ານ້ອຍດັບມ້ອຍໆຄ່ອຍໆອ່ອນແຮງລົງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ແຕ່ຄວນຄາງດັ່ງນົກເຂົາຮໍ່າຮ້ອງ. ຕາຂ້ານ້ອຍອ່ອນແຮງບໍ່ຢາກເບິ່ງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໂຜດຊ່ວຍກູ້ຈາກຄວາມທຸກນີ້ດ້ວຍ.

15ພຣະອົງໃຫ້ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນ ຜູ້ໃດນໍເວົ້າຫຍັງໄດ້ແດ່? ດັ່ງນັ້ນ ໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຂົມຂື່ນນອນບໍ່ຫລັບ.

16ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້ານ້ອຍຈະມີຊີວິດຢູ່ແຕ່ເພື່ອພຣະອົງ ໂຜດຊົງປິ່ນປົວຂ້ານ້ອຍ ແລະໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ດ້ວຍ.

17ແລ້ວຄວາມຂົມຂື່ນກໍຈະຫັນປ່ຽນເປັນສັນຕິສຸກ ເພາະພຣະອົງເອງຊ່ວຍກູ້ເອົາ ຊີວິດຂ້ານ້ອຍໄວ້; ໂດຍເຮັດໃຫ້ພົ້ນຈາກອັນຕະລາຍທຸກຢ່າງ ການບາບຂອງຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຮັບອະໄພ.

18ບໍ່ມີຜູ້ໃດຍ້ອງຍໍສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າໄດ້ໃນແດນມໍຣະນາ ຄົນຕາຍວາງໃຈໃນຄວາມສັດຊື່ຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້.

19ແມ່ນຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ເທົ່ານັ້ນທີ່ສັນລະເສີນພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍສັນລະເສີນພຣະອົງຢູ່ດຽວນີ້. ດັ່ງພໍ່ແມ່ບອກສອນພວກລູກໆຂອງຕົນ ເຖິງຄວາມສັດຊື່ຂອງພຣະອົງໃຫ້ເຂົາໄດ້ຮູ້.

20ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະອົງປິ່ນປົວຂ້ານ້ອຍໃຫ້ຫາຍດີ ຂ້ານ້ອຍຈະດີດກິດຕາ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງ ທັງຮ້ອງລຳທຳເພງພ້ອມຖວາຍແດ່ພຣະອົງ ໃນວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວຕາບເທົ່າທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່.”

21ເອຊາຢາໄດ້ບອກກະສັດໃຫ້ເອົາແປ້ງທີ່ເຮັດດ້ວຍໝາກເດື່ອ ໂພະໃສ່ບ່ອນທີ່ເພິ່ນເຈັບປວດ ແລະເພິ່ນກໍຈະຫາຍດີເປັນປົກກະຕິ.

22ແລ້ວກະສັດເຮເຊກີຢາກໍຖາມວ່າ, “ແມ່ນຫຍັງຈະເປັນໝາຍສຳຄັນບອກໃຫ້ເຮົາຮູ້ວ່າເຮົາຈະສາມາດຂຶ້ນໄປວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້?”

← Chapter 37 Jump to: Chapter 39 →