Isaiah 51

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 50 Jump to: Chapter 52 →

1ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ຜູ້ທີ່ຢາກພົ້ນຈົ່ງຟັງເຮົາ ຄືພວກທີ່ສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຢາເວໃຫ້ຊ່ວຍເຫລືອນັ້ນ. ຈົ່ງຄິດເຖິງໂງ່ນຫີນຈາກບ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ມາ ບໍ່ຫີນຈາກບ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຂຸດນັ້ນ.

2ຈົ່ງຄິດເຖິງບັນພະບຸລຸດພວກເຈົ້າຄືອັບຣາຮາມ ແລະນາງຊາຣາຜູ້ທີ່ສືບເຊື້ອສາຍໃຫ້ພວກເຈົ້າ. ເມື່ອເຮົາໄດ້ເອີ້ນອັບຣາຮາມນັ້ນລາວບໍ່ມີລູກເລີຍ ແຕ່ເຮົາໄດ້ອວຍພອນລາວໃຫ້ໄດ້ມີລູກ; ເຮົາໄດ້ໃຫ້ອັບຣາຮາມກາຍເປັນບັນພະບຸລຸດຜູ້ໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ສືບເຊື້ອສາຍໃຫ້ຊົນຊາດທັງຫລາຍ.

3ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະໃຫ້ຄວາມເມດຕາຕໍ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຕໍ່ຄົນທັງໝົດທີ່ຢູ່ໃນບ່ອນຮົກຮ້າງເພພັງນັ້ນ. ເຖິງວ່າດິນແດນນັ້ນຈະເປັນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ເຮົາກໍຈະໃຫ້ກາຍເປັນສວນເອເດນໄດ້ ຈາກພື້ນດິນແຫ້ງຂາດນໍ້າຫລໍ່ລ້ຽງໃຫ້ເກີດຜົນ ກໍຈະເປັນດັ່ງສວນຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ. ແລ້ວທີ່ນັ້ນກໍຈະມີຄວາມຊົມຊື່ນຍິນດີຫລາຍ ມີທັງສຽງຮ້ອງລຳທຳເພງຍົກຍໍໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນດ້ວຍ.

4ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ ຈົ່ງຟັງເຮົາເທີ້ນ ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ເຮົາຈະກ່າວດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: ເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄຳສັ່ງສອນແກ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍ ກົດບັນຍັດຈະນຳພວກເຂົາສູ່ແສງແຈ້ງ.

5ເຮົາຈະມາໃນໄວໆເພື່ອຊ່ວຍເອົາພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນ; ເວລາແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງເຮົາກໍມາໃກ້ແລ້ວ. ຝ່າຍເຮົາເອງນັ້ນຈະປົກຄອງຊົນຊາດທັງຫລາຍ ບັນດາປະເທດທີ່ຫ່າງໄກຕ່າງກໍລໍຄອຍຖ້າ. ພວກເຂົາທັງໝົດຄອຍຖ້າການມາຂອງເຮົາ ດ້ວຍຄວາມຫວັງໃຫ້ເຮົາຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນ.

6ຈົ່ງແນມຂຶ້ນສູ່ຟ້າສະຫວັນແລະເບິ່ງທີ່ແຜ່ນດິນໂລກດູ, ຟ້າສະຫວັນຈະສູນຫາຍໄປດັ່ງຄວັນໄຟຟົ້ງຂຶ້ນ; ສ່ວນແຜ່ນດິນໂລກດັ່ງເຄື່ອງນຸ່ງເກົ່າຂາດໄປ ທຸກຄົນໃນໂລກກໍຈະຕາຍໄປສິ້ນ. ແຕ່ຄວາມຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງເຮົາຈະດຳລົງຢູ່ສືບໆໄປ, ຄວາມຊອບທຳຂອງເຮົາກໍຈະບໍ່ສິ້ນສຸດເລີຍ.

7ພວກທີ່ຮູ້ຈັກສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງເອີຍ ຈົ່ງຟັງເທີ້ນ ພວກທີ່ມີຄຳສັ່ງສອນຂອງເຮົາຝັງທີ່ຫົວໃຈນັ້ນ. ຢ່າສູ່ຢ້ານກົວແຕ່ປະການໃດເລີຍ ເມື່ອຄົນກ່າວຫຍໍ້ຫຍັນນິນທາພວກເຈົ້າ.

8ພວກເຂົາຈະສະຫລາຍໄປດັ່ງເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ຕົກໂໝະ ຊຶ່ງຖືກໂຕມອດກັດຂາດໄປຈົນກ້ຽງ, ແຕ່ຄວາມຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈະດຳລົງຢູ່ສືບໆໄປ ຄວາມມີໄຊຂອງເຮົາຈະຍືນຍົງໄປຕະຫລອດ.”

9ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນຊ່ວຍເຫຼືອພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ ຈົ່ງໃຊ້ຣິດທານຸພາບຊ່ວຍຊູແດ່ທ້ອນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃນສະໄໝບູຮານ ພຣະອົງໄດ້ຕັດຣາຮາບ ໃນທະເລຂາດເປັນຕ່ອນໆ.

10ແມ່ນພຣະອົງຄືກັນທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ທະເລແຫ້ງລົງ ແລະໄດ້ເຮັດທາງຍ່າງຜ່ານທ້ອງທະເລໄປໄດ້ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງຊົງໄຖ່ ຈະຍ່າງຂ້າມໄປໃຫ້ຫວິດໄພອັນຕະລາຍໄດ້.

11ພວກທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຊ່ວຍກູ້ກໍເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເບີກບານໃຈທັງຮ້ອງລຳທຳເພງດ້ວຍ. ພວກເຂົາຈະມີຄວາມສຸກຕະຫລອດໄປ ຈະບໍ່ໂສກເສົ້າເຫງົາໃຈອີກຈັກເທື່ອ.

12ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ເຮົາຄືຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ ພວກເຈົ້າໄດ້ກຳລັງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໃໝ່. ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຢ້ານມະນຸດທີ່ຕາຍເປັນ ພວກທີ່ບໍ່ຍືນຍົງລື່ນຕົ້ນຫຍ້າ?

13ພວກເຈົ້າລືມໄລພຣະເຈົ້າຢາເວຜູ້ສ້າງເຈົ້າແລ້ວບໍ? ຜູ້ໄດ້ກາງຈັກກະວານ ທັງວາງຮາກຖານແຜ່ນດິນໂລກ? ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງໃຊ້ຊີວິດດ້ວຍຄວາມຢ້ານເປັນປະຈຳ? ໂດຍຢ້ານພວກທີ່ກົດຂີ່ພວກເຈົ້າຢ່າງໂຫດຮ້າຍ ຄືພວກທີ່ພ້ອມຈະທຳລາຍພວກເຈົ້າທຸກເວລາ? ຄວາມໂຫດຮ້າຍຂອງພວກເຂົາແຕະຕ້ອງພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້.

14ພວກຊະເລີຍເສິກນັ້ນຈະຖືກປ່ອຍໃຫ້ເປັນເສລີ ພວກເຂົາຈະບໍ່ສິ້ນຊີວິດຢູ່ໃນຄຸກມືດ ແຕ່ພວກເຂົາຈະມີຊີວິດຍືນຍາວກ້າວໄປໄກສະເໝີ ແລະມີເຂົ້າຈີ່ຕາມທີ່ພວກເຂົາຕ້ອງການ.

15ເຮົາຄືພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ເຮົາປຸກປັ່ນທະເລໃຫ້ມັນຄຶກຄະນອງຂຶ້ນ ແລະເຮັດໃຫ້ສຽງຄື້ນດັງກ້ອງສະໜັ່ນຫວັ່ນໄຫວ ນາມເຮົາຄືພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່

16ເຮົາໄດ້ກາງ ຈັກກະວານ ແລະວາງຮາກຖານແຜ່ນດິນໂລກ ເຮົາກ່າວແກ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມດັ່ງນີ້: ‘ເຈົ້າເປັນປະຊາຊົນທີ່ເຮົາປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງໄວ້ ເຮົາມອບຄຳສັ່ງສອນໃຫ້ເຈົ້າຮັກສາໄວ້.”’

17ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເອີຍ ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນເຖີດ ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນເອງ ແລະລຸກຂຶ້ນສາເຖີດ ເຈົ້າມົວເມົາດ້ວຍຈອກແຫ່ງການລົງໂທດທັນ ທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ໃຫ້ເຈົ້າດື່ມຍ້ອນຄວາມໂກດຮ້າຍ; ເຈົ້າໄດ້ດື່ມຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າໂຊເຊຍ່າງໄປບໍ່ທຸ່ນທ່ຽງ.

18ຜູ້ທີ່ຈະນຳພາເຈົ້ານັ້ນບໍ່ມີຈັກຄົນເລີຍ ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຜູ້ດຽວທີ່ຈະຈູງແຂນເຈົ້າ.

19ໄພພິບັດສອງຢ່າງໄດ້ຕົກຖືກເຈົ້າແລ້ວ ຄືດິນແດນເຈົ້າໄດ້ຖືກເສິກທຳລາຍກ້ຽງ ແລະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າກໍໄດ້ຕາຍອຶດຕາຍຫິວ ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈັກຄົນໃຫ້ຄວາມເຫັນໃຈແກ່ເຈົ້າ.

20ໃນຖະໜົນທຸກໆສາຍຕາມທຸກຂອບທຸກແຈ ປະຊາຊົນລົ້ມລົງເພາະຄວາມອິດອ່ອນ; ພວກເຂົາເປັນດັ່ງກວາງທີ່ຖືກຕາໜ່າງນາຍພານ ທີ່ໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.

21ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງເທີ້ນ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມທີ່ທົນທຸກ ເຈົ້າລຸກຍ່າງໂຊເຊນັ້ນ ເພາະວ່າເຈົ້າມືນເມົາ.

22ພຣະເຈົ້າຢາເວຂອງເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້: “ເຮົາກຳລັງເອົາຈອກທີ່ເຮົາໃຫ້ເຈົ້າດື່ມໜີໄປ ທີ່ໃຫ້ເຈົ້າດື່ມລົງໄປຍ້ອນຄວາມໂກດຮ້າຍ. ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ດື່ມຈາກຈອກນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ ເຫຼົ້າອະງຸ່ນທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຍ່າງໂຊເຊນັ້ນ.

23ເຮົາຈະເອົາໃຫ້ພວກທີ່ກົດຂີ່ເຈົ້າດື່ມແທນ ຄືພວກທີ່ໃຫ້ເຈົ້ານອນກາງຫົນທາງນັ້ນ ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຢຽບຢໍ່າເຈົ້າລົງ ດັ່ງຢຽບຂີ້ຝຸ່ນດິນທີ່ພື້ນຕີນຂອງເຂົາເຈົ້າ.”

← Chapter 50 Jump to: Chapter 52 →