Isaiah 7

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1ເມື່ອກະສັດອາຮາດ ລູກຊາຍຂອງໂຢທາມແລະຫລານຊາຍຂອງອຸດຊີຢາ ໄດ້ຂຶ້ນປົກຄອງຢູດາຍນັ້ນ ສົງຄາມໄດ້ລະເບີດຂຶ້ນ. ກະສັດເຣຊິນແຫ່ງຊີເຣຍ ແລະກະສັດເປກາລູກຊາຍຂອງເຣມາລີຢາແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ໄດ້ບຸກໂຈມຕີນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ; ແຕ່ພວກເຂົາຢຶດເອົານະຄອນເຢຣູຊາເລັມບໍ່ໄດ້.

2ເມື່ອກະສັດແຫ່ງຢູດາຍຮູ້ຂ່າວວ່າ ກອງທັບແຫ່ງຊີເຣຍໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເຂດແດນອິດສະຣາເອນແລ້ວ ເພິ່ນພ້ອມທັງປະຊາຊົນກໍເກີດຢ້ານກົວ ຈົນຕົວສັ່ນເຊັນດັ່ງຕົ້ນໄມ້ຖືກລົມພັດແຮງ.

3ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວແກ່ເອຊາຢາວ່າ, “ຈົ່ງນຳເສອາ-ຢາຊຸບ ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າໄປພົບກະສັດອາຮາດ. ເຈົ້າຈະພົບລາວຕາມທາງໄປບ່ອນເຮັດແຜ່ນຜ້າ ຄືບ່ອນທີ່ນໍ້າໄຫລຈາກອ່າງມາສຸດທີ່ຮ່ອງ.

4ຈົ່ງບອກລາວໃຫ້ລະມັດລະວັງ, ສະຫງົບຈິດໃຈ ແລະຢ່າສູ່ຢ້ານຫລືເປັນທຸກໃຈເລີຍ. ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງກະສັດເຣຊິນ ແລະຊາວຊີເຣຍແລະກະສັດເປກາ ບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍທໍ່ກັບຄວັນໄຟໄໝ້ຟືນໄມ້ໂດກ.

5ປະເທດຊີເຣຍພ້ອມກັບອິດສະຣາເອນແລະກະສັດຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ວາງແຜນການລັບໄວ້.

6ພວກເຂົາຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຮຸກຮານຢູດາຍເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຢ້ານກົວ ເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບພວກຕົນ ແລ້ວກໍຈະຕັ້ງລູກຊາຍຂອງຕາເບເອນ ໃຫ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດເພື່ອປົກຄອງດິນແດນ.

7ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າປະກາດວ່າ, ‘ເລື່ອງນີ້ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ.

8ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນ? ເພາະຊີເຣຍບໍ່ມີກຳລັງເຂັ້ມແຂງ ກວ່ານະຄອນດາມັສກັດເມືອງເອກຂອງປະເທດ ແລະນະຄອນດາມັສກັດກໍບໍ່ມີກຳລັງເຂັ້ມແຂງກວ່າກະສັດເຣຊິນ. ສ່ວນອິດສະຣາເອນກໍຈະສິ້ນຄວາມເປັນຊາດໄປ ພາຍໃນຫົກສິບຫ້າປີ.

9ອິດສະຣາເອນບໍ່ມີກຳລັງເຂັ້ມແຂງກວ່ານະຄອນຊາມາເຣຍ ເມືອງເອກຂອງປະເທດ ແລະຊາມາເຣຍກໍບໍ່ມີກຳລັງເຂັ້ມແຂງກວ່າກະສັດເປກາ. ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຕັ້ງໝັ້ນຄົງຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອ ພວກເຈົ້າກໍຈະຕັ້ງຢູ່ບໍ່ໄດ້.”’

10ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສົ່ງຖ້ອຍຄຳມາບອກເຈົ້າອາຮາດອີກວ່າ:

11“ຈົ່ງຂໍພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ສຳແດງໝາຍສຳຄັນຢ່າງໜຶ່ງໃຫ້ເຈົ້າເຫັນ. ສິ່ງນັ້ນອາດຈະມາຈາກແດນຄົນຕາຍ ຫລືມາຈາກເທິງສະຫວັນກໍໄດ້.”

12ແຕ່ເຈົ້າອາຮາດໄດ້ຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ຂໍເບິ່ງໝາຍສຳຄັນດອກ. ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ທົດລອງພຣະເຈົ້າຢາເວ.”

13ດັ່ງນັ້ນ ເອຊາຢາຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ເຊື້ອວົງຂອງກະສັດດາວິດເອີຍ ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງເທີ້ນ. ການທີ່ເຈົ້າທຳລາຍຄວາມອົດທົນຂອງມະນຸດນັ້ນບໍ່ພຽງພໍບໍ? ບັດນີ້ ເຈົ້າຍັງຈະຕ້ອງທຳລາຍຄວາມອົດກັ້ນຂອງພຣະເຈົ້າອີກບໍ?

14ເພາະສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະໃຫ້ເຈົ້າເຫັນໝາຍສຳຄັນຢ່າງໜຶ່ງ ຄືຍິງສາວຜູ້ໜຶ່ງ ຈະຖືພາແລະຈະອອກລູກເປັນຜູ້ຊາຍແລະຈະມີຊື່ວ່າ, ‘ເອມານູເອນ’

15ເມື່ອເພິ່ນໃຫຍ່ພໍຮູ້ຜິດຮູ້ຖືກແລ້ວ ປະຊາຊົນຈະກິນນໍ້ານົມກັບນໍ້າເຜິ້ງເປັນອາຫານ.

16ແມ່ນແຕ່ກ່ອນເວລານັ້ນມາເຖິງ ດິນແດນຂອງກະສັດທັງສອງທີ່ເຈົ້າຢ້ານກົວນັ້ນກໍຈະຮົກຮ້າງເພພັງ.

17ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະນຳເອົາວັນອັນໂຫດຮ້າຍມາສູ່ເຈົ້າ, ປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ ແລະຄອບຄົວທັງໝົດຂອງກະສັດ. ວັນນັ້ນ ຈະໂຫດຮ້າຍກວ່າວັນໃດໆທີ່ເຄີຍມີມາ ຕັ້ງແຕ່ວັນນັ້ນທີ່ເອຟຣາອິມໄດ້ແຍກອອກຈາກຢູດາຍ ຄືພຣະອົງກຳລັງຈະນຳເອົາກະສັດອັດຊີເຣຍມາ.

18ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງ ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະຖິວປາກເປັນສັນຍານ ເອີ້ນເອົາຄົນເອຢິບມາດັ່ງຝູງແມງໄມ້ຈາກຕົ້ນກຳເນີດຂອງແມ່ນໍ້ານິນ ແລະຖິວປາກເອົາຄົນອັດຊີເຣຍມາດັ່ງຝູງໂຕເຜິ້ງຈາກປະເທດຂອງພວກເຂົາ.

19ພວກເຂົາຈະມາຢູ່ເຕັມຮ່ອມພູ, ໃນຖໍ້າແລະຕາມໂງ່ນຫີນ, ທັງຈະປົກຄຸມຢູ່ຕາມພຸ່ມໄມ້ແລະທົ່ງຫຍ້າດ້ວຍ.

20ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຈ້າງເອົາຊ່າງຕັດຜົມມາຈາກແມ່ນໍ້າເອີຟຣັດຟາກໜຶ່ງ ຄືຈັກກະພັດອັດຊີເຣຍ ເພິ່ນຈະແຖຜົມທີ່ເທິງຫົວ ແຖໜວດທັງແຖຂົນຕາມຕົນຕົວຂອງເຈົ້າຖິ້ມ.

21ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງ ແມ່ນແຕ່ພໍ່ນາທີ່ມີງົວນ້ອຍພຽງໂຕດຽວແລະມີແບ້ພຽງສອງໂຕ

22ກໍຈະໃຫ້ມີນໍ້ານົມກິນພຽງພໍກັບຄວາມຕ້ອງການ. ແມ່ນແລ້ວ ຄົນທີ່ລອດຊີວິດເຫຼືອຢູ່ພຽງເລັກນ້ອຍໃນປະເທດ ຈະໄດ້ກິນນໍ້ານົມແລະນໍ້າເຜິ້ງເປັນອາຫານ.

23ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງ ສວນທີ່ມີເຄືອອະງຸ່ນດີພັນຕົ້ນແລະມີລາຄາພັນຫລຽນ ກໍຈະເຕັມໄປດ້ວຍກົກໜາມແລະພຸ່ມໄມ້.

24ຜູ້ທີ່ມີໜ້າທະນູເປັນອາວຸດເທົ່ານັ້ນຈະກ້າເຂົ້າໄປໃນທີ່ນັ້ນ. ແມ່ນແລ້ວ ທົ່ວທັງປະເທດຈະເຕັມໄປດ້ວຍພຸ່ມໄມ້ແລະກົກໜາມ.

25ເນີນພູທຸກໜ່ວຍທີ່ເຄີຍປູກຢູ່ກະທຳກິນຈະມີແຕ່ໜາມ ຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າຂຶ້ນໄປທີ່ນັ້ນ. ຕາມເນີນພູເຫຼົ່ານັ້ນຈະເປັນບ່ອນທີ່ງົວ ແລະແກະເລາະກິນຫຍ້າ.”

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →