Isaiah 28

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 27 Jump to: Chapter 29 →

1ເຄາະກຳເປັນຂອງອານາຈັກອິດສະຣາເອນສາແລ້ວ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງອານາຈັກກຳລັງຫ່ຽວແຫ້ງລົງ ດັ່ງມົງກຸດດອກໄມ້ທີ່ຢູ່ເທິງຫົວຂອງຜູ້ນຳຂີ້ເມົາທັງຫລາຍ. ຫົວອັນອວດອົ່ງຂອງພວກເຂົາມີກິ່ນຫອມຫວນດີ ແຕ່ພວກເຂົາພັດນອນເມົາບໍ່ໄດ້ສະຕິດັ່ງຄົນຕາຍ.

2ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ມີຄົນໜຶ່ງທີ່ເຂັ້ມແຂງ ແລະມີອຳນາດ ຕຽມພ້ອມເພື່ອໂຈມຕີພວກເຂົາ ຄືຄົນໜຶ່ງທີ່ຈະມາດັ່ງພະຍຸໝາກເຫັບ, ດັ່ງຫ່າຝົນ ແລະດັ່ງນໍ້າໄຫລເຊາະຖ້ວມລົ້ນເຕັມໄປທົ່ວດິນແດນ.

3ຄວາມອວດອົ່ງຈອງຫອງຂອງບັນດາຜູ້ນຳເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະຖືກຢຽບຢໍ່າລົງໃຕ້ພື້ນຕີນ.

4ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງອັນຫ່ຽວແຫ້ງຂອງພວກຜູ້ນຳ ທີ່ອວດອົ່ງຈອງຫອງເຫຼົ່ານັ້ນຈະສູນຫາຍໄປ ດັ່ງໝາກເດື່ອສຸກຮວດທຳອິດໃນລະດູ ເມື່ອມັນສຸກແລ້ວກໍເກັບເອົາມາກິນໄດ້ທັນທີ.

5ເມື່ອວັນນັ້ນມາເຖິງ ພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ຈະເປັນດັ່ງມົງກຸດດອກໄມ້ອັນສະຫງ່າງາມ ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຍັງມີຊີວິດຢູ່.

6ພຣະອົງຈະໃຫ້ຜູ້ເຮັດໜ້າທີ່ຕັດສິນຄະດີ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະຈະໃຫ້ຄວາມກ້າຫານແກ່ຜູ້ທີ່ປ້ອງກັນປະຕູເມືອງບໍ່ໃຫ້ຖືກໂຈມຕີ.

7ແມ່ນແຕ່ພວກຜູ້ທຳນວາຍ ແລະພວກປະໂຣຫິດກໍມືນເມົາເໝືອນກັນ ຈົນຍ່າງໂຊເຊ ພວກເຂົາດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນ ແລະດື່ມເຫຼົ້າຫລາຍ ຈົນມືນເມົາເຕະສະດຸດ. ພວກຜູ້ທຳນວາຍເມົາຫຼາຍ ຈົນບໍ່ເຂົ້າໃຈນິມິດຕ່າງໆທີ່ພຣະເຈົ້າສົ່ງມາ; ແລະພວກປະໂຣຫິດກໍເມົາໂພດ ຈົນຕັດສິນຄະດີທີ່ຄົນນຳມາຫາພວກເຂົາບໍ່ໄດ້.

8ໂຕະທີ່ພວກເຂົານັ່ງເຕັມໄປແຕ່ຮາກ ແລະບໍ່ມີບ່ອນໃດສະອາດເລີຍ.

9ພວກເຂົາຈົ່ມໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ລາວຄິດວ່າລາວກຳລັງສັ່ງສອນຜູ້ໃດ? ຜູ້ໃດເດນໍຕ້ອງການຄຳສັ່ງສອນຂອງລາວ? ຄຳສັ່ງສອນນັ້ນສຳລັບແອນ້ອຍທີ່ຫາກໍເຊົາກິນນົມຫລາຍກວ່າ.

10ລາວກຳລັງພະຍາຍາມຈະສັ່ງສອນພວກເຮົາເທື່ອລະໂຕ ເທື່ອລະແຖວ ແລະເທື່ອລະບົດ.”

11ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມຟັງຂ້າພະເຈົ້າ ແລ້ວພຣະເຈົ້າກໍຈະໃຊ້ພວກຕ່າງຊາດ ທີ່ເວົ້າພາສາອື່ນມາສັ່ງສອນບົດຮຽນໃຫ້.

12ພຣະອົງໃຫ້ການພັກຜ່ອນ ແລະການເລົ້າໂລມໃຈແກ່ພວກເຈົ້າ ແຕ່ພວກເຈົ້າພັດບໍ່ຍອມຟັງພຣະອົງ.

13ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຢາເວຈຶ່ງຈະສັ່ງສອນບົດຮຽນໃຫ້ເທື່ອລະໂຕ ເທື່ອລະແຖວ ແລະເທື່ອລະບົດ ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຈະສະດຸດລົ້ມລົງທຸກບາດກ້າວທີ່ພວກເຈົ້າຍ່າງໄປ. ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບບາດເຈັບ, ຖືກບ້ວງແຮ້ວ ແລະຖືກຈັບໄປເປັນຊະເລີຍ.

14ບັດນີ້ ພວກເຈົ້າຄົນອວດດີເອີຍ ຄືຜູ້ປົກຄອງປະຊາຊົນຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ; ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວກຳລັງກ່າວ.

15ພວກເຈົ້າເວົ້າອວດວ່າ ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດຂໍ້ສັນຍາກັບຄວາມຕາຍ ແລະບັນລຸຂໍ້ຕົກລົງໄປສູ່ແດນມໍຣະນາ. ພວກເຈົ້າແນ່ໃຈວ່າເມື່ອຄວາມຈິບຫາຍມາ ມັນຈະຫວິດໄປຈາກພວກເຈົ້າຍ້ອນພວກເຈົ້າເພິ່ງຄຳເວົ້າຕົວະ ແລະເພິ່ງການຫລອກລວງເພື່ອຮັກສາພວກເຈົ້າໃຫ້ປອດໄພ.

16ບັດນີ້ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້: “ເຮົາກຳລັງວາງຮາກຖານໃນພູເຂົາຊີໂອນຢ່າງໝັ້ນຄົງແລະແຂງແຮງ. ໃນທີ່ນັ້ນ ເຮົາກຳລັງວາງຫີນເສົາເອກ ຊຶ່ງມີຂຽນຖ້ອຍຄຳໃສ່ເທິງວ່າ ‘ຄວາມເຊື່ອທີ່ໝັ້ນຄົງກໍອົດທົນດົນນານ.’

17ຄວາມຍຸດຕິທຳຈະເປັນເສັ້ນວັດແທກຮາກຖານ ແລະຄວາມສັດຊື່ຈະເປັນສາຍຢັ່ງຄວາມທຸ່ນທ່ຽງ.” ພະຍຸໝາກເຫັບຈະກວາດເອົາຄຳເວົ້າຕົວະຂອງພວກເຈົ້າໄປຈົນໝົດ ແລະນໍ້າຖ້ວມຈະທຳລາຍຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງພວກເຈົ້າ.

18ຂໍ້ສັນຍາທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດກັບຄວາມຕາຍຈະຖືກທຳລາຍ ແລະຂໍ້ຕົກລົງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດກັບແດນມໍຣະນາກໍຈະຖືກຍົກເລີກ. ເມື່ອຄວາມຈິບຫາຍມາເຖິງ ມັນຈະຢຽບຢໍ່າພວກເຈົ້າລົງ.

19ມັນຈະກະທົບພວກເຈົ້າອີກຫລາຍເທື່ອ ຕອນເຊົ້າແລ້ວຕອນເຊົ້າອີກ. ພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງອົດທົນເອົາທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ. ຖ້ອຍຄຳໃໝ່ໆຈາກພຣະເຈົ້າແຕ່ລະເທື່ອ ຈະນຳຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຢ່າງໃໝ່ມາໃຫ້

20ພວກເຈົ້າຈະເປັນດັ່ງຄົນທີ່ກ່າວໄວ້ໃນສຸພາສິດວ່າ: ຜູ້ທີ່ຊອກຫານອນໃນຕຽງທີ່ສັ້ນໂພດ ແຖມຫົ່ມຜ້າທີ່ສັ້ນບໍ່ຫຸ້ມຮອດຕົນຕົວ.

21ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະຕໍ່ສູ້ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຕໍ່ສູ້ທີ່ພູເປຣາຊີມ ແລະຢູ່ໃນຮ່ອມພູກີເບໂອນເພື່ອເຮັດໃນສິ່ງທີ່ພຣະອົງຢາກເຮັດ; ການກະທຳຂອງພຣະອົງເບິ່ງແລ້ວເປັນການແປກປະຫລາດແທ້ ພຣະອົງຈະເຮັດພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ຄືພາລະກິດທີ່ລຶກລັບຂອງພຣະອົງ.

22ຢ່າສູ່ຫົວຂວັນຕໍ່ຄຳເຕືອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຈະມອບໃຫ້ພວກເຈົ້າ ຖ້າຫົວຂວັນມັນຈະຮ້າຍແຮງຫລາຍຂຶ້ນຈົນພວກເຈົ້າປົບໜີໄປບໍ່ໄດ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຄຳຕັດສິນໃຈຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ເພື່ອທຳລາຍດິນແດນທັງໝົດແລ້ວ.

23ຈົ່ງຫງ່ຽງຫູຟັງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງກ່າວ ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງບອກ.

24ບໍ່ມີຊາວນາຄົນໃດທີ່ສືບຕໍ່ໄຖນາ ແລະຕຽມດິນສຳລັບຫວ່ານເມັດພືດໄປເລີຍໆ.

25ພໍຕຽມດິນແລ້ວໆ ລາວກໍປູກແກ່ນຜັກໃສ່ ເຊັ່ນ: ຜັກຊີແລະຂີ້ໝິ້ນ. ລາວປູກເຂົ້າບາເລແລະເຂົ້າເດືອຍ ເປັນແຖວ ແລະລາວປູກພືດເປັນເມັດແນວອື່ນຕາມແຄມນາ.

26ລາວຮູ້ວຽກຂອງຕົນເພາະພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກສອນລາວ.

27ລາວບໍ່ເຄີຍໃຊ້ໄມ້ໜັກໆ ທັບເອົາເມັດຜັກຊີແລະຫົວຂີ້ໝິ້ນຈັກເທື່ອ; ແຕ່ລາວໃຊ້ໄມ້ຂະໜາດພໍດີຂຸດເອົາ.

28ລາວບໍ່ໄດ້ບົດເມັດເຂົ້າທີ່ເຮັດເຂົ້າຈີ່ເສຍຫາຍໂດຍນວດຢ່າງບໍ່ຮູ້ຈັກເຊົາ ແລະຮູ້ຈັກສີເຂົ້າໂດຍແລ່ນກົງກວຽນທັບບໍ່ໃຫ້ເມັດເຂົ້າແຕກ.

29ສະຕິປັນຍາທັງໝົດນີ້ມາຈາກພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງຣິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່. ແຜນການທີ່ພຣະອົງດຳເນີນນັ້ນສະຫລາດ ແລະສຳເລັດຜົນສະເໝີ.

← Chapter 27 Jump to: Chapter 29 →